Papież Franciszek ogłosił Matkę Teresę z Kalkuty Świętą. Tylko, czy ta dobrze znana nam postać nie była nią już za życia? Kiedy jej przyjrzymy się lepiej to możemy powiedzieć, że Matka Teresa była i jest wzorem współczesnej Maryi oraz kapłanką Miłosierdzia Bożego. W płaczu porzuconego niemowlęcia jak i bezdomnego dziecka, potrafiła słyszeć płacz Dzieciątka z Betlejem.  Życie ludzkie było dla niej święte zawsze i w każdych okolicznościach.

Niech Matka Teresa z Kalkuty będzie wzorem dla całego świata wolontariatu. Niech ta niestrudzona służebnica miłosierdzia pomaga nam zrozumieć coraz bardziej, że naszym jedynym kryterium działania ma być bezinteresowna miłość, wolna od wszelkiej ideologii i od wszelkich ograniczeń, skierowana do wszystkich niezależnie od języka, kultury, rasy czy religii – mówił Franciszek podczas Eucharystii sprawowanej dziś rano na placu św. Piotra. Zgromadziła ona czcicieli Matki Teresy oraz wolontariuszy i pracowników dzieł miłosierdzia, dla których kanonizacja założycielki Misjonarek Miłości była kulminacyjnym punktem ich Jubileuszu. W sumie 120 tys. wiernych.

Wprowadzając do refleksji nad postacią Matki Teresy oraz nad znaczeniem posługi wolontariuszy, Franciszek wyszedł od pytania, które pada w pierwszym czytaniu dzisiejszej liturgii: „Któż pojmie wolę Pana?” (Mdr 9,13).

Dziś wielkie święto czcicieli Matki Teresy z Kalkuty. 19 lat po śmierci oficjalnie zostanie zaliczona w poczet świętych. Plac św. Piotra powoli zapełnia się wiernymi.

XXIII Niedziela Zwykła, Rok C

Mdr 9, 13-18b; Ps 90 (89), 3-4. 5-6. 12-13. 14 i 17 (R.: por. 1); Flm 9b-10. 12-17; Ps 119 (118), 135; Łk 14, 25-33

Czasami nasze życie wydaje się nam trudne, skomplikowane, mamy wrażenie że sytuacje dnia dzisiejszego przerastają nas, rozwiązania tych problemów są bardzo skomplikowane. Dzisiejsza liturgia Słowa zaprasza nas abyśmy Chrystusa zapraszali do siebie w naszą codzienność. Jezus zaprasza nas do dźwigania naszego krzyża, często zastanawiamy się co jest naszym codziennym krzyżem i często go wiążemy z naszą codziennością, a zwłaszcza z bólem i cierpieniem, a to w naszych sercach rodzi ból i smutek.

XXIII Niedziela Zwykła, Rok C

Mdr 9, 13-18b; Ps 90 (89), 3-4. 5-6. 12-13. 14 i 17 (R.: por. 1); Flm 9b-10. 12-17; Ps 119 (118), 135; Łk 14, 25-33


"Czy naprawdę chcemy być Jego uczniami? To pytanie jest skierowane do wszystkich idących za Nim. Ważna jest bowiem tylko relacja, jaka zachodzi między sercem człowieka a sercem Jezusa. Zbawiciel właśnie o to pyta, dając nam wskazówki, przy pomocy których możemy sobie na to pytanie odpowiedzieć w całej prawdzie.
Mówi najpierw coś, co nie tylko nas zaskakuje, ale też wydaje się sprzeczne z całą Jego nauką, a zwłaszcza z tym, co dotyczy miłości. Stwierdza bowiem: „Jeśli ktoś przychodzi do Mnie, a nie ma w nienawiści swego ojca i matki, żony i dzieci, braci i sióstr, nadto i siebie samego, nie może być moim uczniem” (Łk 14,26).

Ewangeliści, opisując życie i działalność Pana Jezusa, przedstawiają Go, jako pielgrzyma. Nieustannie przemierza ścieżki palestyńskiej ziemi, nawiedza miasta i wioski. Celem tego pielgrzymowania jest Miasto Święte – Jerozolima. Tam ma się dokonać najważniejsze.

Apostołowie, ukazując Jezusa, jako pielgrzyma, kładą nacisk, że nie jest On takim zwykłym „wędrowcem”. On jest Nauczycielem, który głosi orędzie Dobrej Nowiny pochodzącej od Boga Ojca. Czyni to w sposób obrazowy, bliski życiu słuchaczy i dlatego wieść o Nim i głoszonej nauce rozchodziła się lotem błyskawicy. Wiele osób przyłączało się do Jezusa w tym pielgrzymowaniu. Po prostu byli Nim zafascynowani, dopatrywali się w Jego osobie zapowiadanego Mesjasza.

Matka Teresa z Kalkuty i Jan Paweł II byli jak brat i siostra. Takie wrażenie odnosili świadkowie ich licznych spotkań – uważa Joaquin Navarro-Valls. Niezależnie od tego, czy tych dwoje świętych znajdowało się wśród umierających w Kalkucie, czy w Pałacu Apostolskim w Watykanie, niezmiennie łączyła ich miłość do Jezusa i bliźniego.

27 libańskich chrześcijan zostało aresztowanych w Arabii Saudyjskiej za wspólną modlitwę. Spotkali się oni w uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w prywatnym domu i mieli przy sobie kilka egzemplarzy Pisma Świętego. Odkryła ich policja religijna. Wszyscy zostali deportowani do Libanu.

Największym wyrazem miłości jest Jezus – przypomniał Papież uczestnikom Jubileuszu wolontariuszy i pracowników dzieł miłosierdzia, licznie dziś zgromadzonym na placu św. Piotra. Przytoczył słowa św. Pawła: „Bóg okazuje nam swoją miłość przez to, że Chrystus umarł za nas, gdyśmy byli jeszcze grzesznikami” (Rz 5, 8). Chrystus „umiłował mnie i samego siebie wydał za mnie” (Ga 2, 20). „Wydał siebie samego za mnie, za ciebie, za wszystkich, za każdego z nas – mówił Franciszek. – Nic i nikt nie może nas odłączyć od miłości Boga (por. Rz 8,35-39). Miłość jest więc najpełniejszym wyrazem całego życia i pozwala nam istnieć!”. Ojciec Święty wskazał, że Kościół kierując się tą wiarą nigdy nie mógłby sobie pozwolić działać jak kapłan i lewita wobec ledwie żywego człowieka z ewangelicznej przypowieści o miłosiernym Samarytaninie (por. Łk 10,25-36)

Kościół przygotowuje się do niedzielnej kanonizacji Matki Teresy z Kalkuty. Już teraz odbywają się w Rzymie różne spotkania i sympozja poświęcone dziedzictwu założycielki Misjonarek Miłości. Do jednego z nich, zorganizowanego przez agencję Asia News Papież wystosował za pośrednictwem sekretarza stanu specjalne przesłanie.