W Rzymie rozpoczął się Jubileusz Chorych i Niepełnosprawnych. Uczestniczy w nim 20 tys. osób. Jednak w niedzielę na porannej Mszy z Papieżem, będącej kulminacyjnym wydarzeniem tego etapu Roku Świętego, pielgrzymów będzie dużo więcej. Już teraz rozdano 50 tys. wejściówek.

Dziś chorzy i niepełnosprawni przechodzą przez Drzwi Święte w czterech bazylikach papieskich. Przygotowano też dla nich katechezy. Jedną z nich głosi o. Cyril Axelrod, redemptorysta i konwertyta z judaizmu. W dzieciństwie stracił słuch, a potem już jako kapłan również oślepł. Z tego względu za swą życiową misję obrał apostolat wśród głuchoniemych i niewidomych. Dziś rano w Chiesa Nuova, jednym z rzymskich kościołów jubileuszowych, głosił katechezę w trzech językach migowych. Stał się też poniekąd symbolem aktywnego udziału samych chorych i niepełnosprawnych w ich Jubileuszu.

„W chorobie wiara pozwala odkryć sens tego, co przeżywamy” – powiedział przewodniczący episkopatu Polski, nawiązując do obchodzonego dziś Światowego Dnia Chorego.

Każdy z nas ma być światłem i solą we własnym środowisku codziennego życia i prowadzić do odrodzenia ludzkich realiów w świetle Ewangelii i w perspektywie Królestwa Bożego – mówił Franciszek w rozważaniu przed południową modlitwą Anioł Pański. W ten sposób nawiązał do dzisiejszej Ewangelii, w której przytoczony został kolejny fragment „Kazania na górze”. Jezus nakazuje w nim uczniom, aby byli światłem i solą.

Nie tak dawno jeden z moich przyjaciół opowiadał mi, że podczas któregoś z długich oczekiwań na lotnisku postanowił zmówić różaniec, na co jego żona zareagowała słowami: Możesz przecież odmawiać różaniec, trzymając go w kieszeni. Będą się z nas śmiać. A on wtedy odpowiedział: Jeśli tamtym dwojgu w fotelu naprzeciwko nie wstyd publicznie się całować i obściskiwać, to dlaczego ja miałbym się wstydzić, że się modlę?

Dzisiejszy świat wmawia nam, że jako chrześcijanie mamy być ukryci i nie wychylać się, nie afiszować się z naszą wiarą, z naszymi przekonaniami, z naszą pobożnością i religijnością. Dziś chce się zamknąć wiarę w czterech ścianach kościoła, zmusić do milczenia, rozbić nasze życie na to na co dzień i na to od święta i na niedzielę. Cały współczesny świat próbuje nam udowodnić, że wiara to zacofanie, średniowiecze, kołtuństwo, coś, czego należy się wstydzić, z czym nie należy się pokazywać ani obnosić. Udowadnia się, że państwo, społeczeństwo, życie codzienne, szkoła, nauka, praca, odpoczynek, rozrywka, wszystko to, co jest naszym życiem, ma być a-wyznaniowe, a-religijne, świeckie. Czy przypadkiem nie miał racji filozof Kierkegaard, kiedy mówił, że nasze chrześcijaństwo to „zabawa w chrześcijaństwo”, to znaczy: piękne poglądy, pogańskie życie, ale z pozorami chrześcijaństwa.

Wierność powołaniu zakonnemu i odejścia od niego to temat odbywającej się w Rzymie sesji plenarnej Kongregacji ds. Instytutów Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego. Podjął go Papież, spotykając się dzisiaj z jej uczestnikami. Wskazał, że wierność wystawiona jest obecnie na ciężką próbę, a „krwotok”, jakim są wystąpienia z zakonu, osłabiają życie konsekrowane i sam Kościół. Niektórzy wprawdzie odchodzą, by być koherentni, bo po poważnym rozeznaniu zorientowali się, że nigdy nie mieli powołania. Są jednak tacy, którzy z czasem tracą wierność, często już krótko po złożeniu ślubów wieczystych. Ma to liczne przyczyny w naszej epoce, w której tak trudno jest podejmować definitywne zobowiązania.

Średnio każdego miesiąca w Hiszpanii zamyka się jeden klasztor. Takie dane podała tamtejsza Konferencja Zakonów Męskich i Żeńskich CONFER. Kraj ten ma jeszcze 41.974 osób zakonnych, choć to mniej, niż rok temu (42.292). 75 proc. stanowią kobiety. Do podanej liczby trzeba dodać jeszcze mnichów i mniszki – łącznie ok. 9 tys. Główne problemy życia konsekrowanego to wysoki wiek oraz brak powołań.

Przypadający dziś Światowy Dzień Życia Konsekrowanego jest dla członków zakonów, zgromadzeń zakonnych i instytutów świeckich okazją do odnowienia ślubów i modlitwy o nowe powołania. „Dziękujemy za świadectwo waszej wiary i miłości do Chrystusa i Kościoła” – mówił do osób konsekrowanych zgromadzonych w gnieźnieńskiej katedrze Prymas Polski.

W polskiej tradycji święto Ofiarowania Pańskiego ma charakter zdecydowanie maryjny – Matki Bożej Gromnicznej. Tak jak Maryja wniosła Jezusa do świątyni jerozolimskiej, tak też przynosi światło wierzącym. Zgodnie z tradycją w tym dniu w kościele dokonuje się poświecenia gromnic. Zapalone gromnice daje się do rąk konającym.

W tym samym dniu (to znaczy 02 lutego) w Kościele powszechnym przypada Światowy Dzień Życia Konsekrowanego, ustanowiony przez papieża Jana Pawła II.

Zrozumieć Błogosławieństwa

Umiłowani w Chrystusie Panu Bracia i Siostry!

Uważam, że ten tekst o błogosławieństwach, który przed chwilą usłyszeliśmy, w pewien sposób jest dla nas niezrozumiały, a nawet może nas oburzać. My oczywiście wiemy, że te słowa znajdują się w Biblii, wiemy, że wypowiedział je Jezus Chrystus, lecz jest nam bardzo trudno je zrozumieć.

Zwracając się do obecnych na środowej audiencji Polaków Papież nawiązał do tematu dzisiejszej katechezy o nadziei w trudnych życiowych doświadczeniach.