Tak naprawdę nie wiemy ilu przyszło mędrców dwóch, trzech czy czterech. A może było ich 4?

Powstała legenda o czwartym królu.

Otóż czwarty król nie przybył z pozostałymi królami, ponieważ jego koń okulał. Zanim po drodze go sprzedał i kupił nowego minęło trochę czasu i gdy dotarł do Betlejem św. Rodziny tam już nie było. Chciał w darze złożyć trzy drogocenne kamienie. Ale gdzie szukać? Co robić?

„Niejednokrotnie w naszym życiu łzy są źródłem nadziei” – powiedział Franciszek podczas swej pierwszej tegorocznej audiencji ogólnej. Przed jej rozpoczęciem przeszedł środkiem Auli Pawła VI, witany owacyjnie przez 6 tys. wiernych.

Kontynuując cykl katechez poświęconych nadziei, Papież wskazał jako jej przykład postać Racheli, żony biblijnego patriarchy Jakuba, a matki Józefa i Beniamina. Jak czytamy w Księdze Rodzaju, zmarła ona rodząc drugiego syna. Natomiast prorok Jeremiasz pisze o niej jako o matce opłakującej swe dzieci. Są one na wygnaniu, a więc  w pewnym sensie umarły i Rachela nie daje się pocieszyć.

W czasie audiencji ogólnej w Auli Pawła VI w słowie skierowanym do Polaków Franciszek nawiązał do zbliżającej się uroczystości Objawienia Pańskiego.

Franciszek napisał osobisty list do katolików Aleppo. Zapewnia w nim o swej bliskości z doświadczanymi wojną Syryjczykami i wytrwałej modlitwie o pokój dla tego kraju. „Tylko Bóg może przemienić broń w narzędzie pojednania, huk zniszczeń w odgłosy budowy, a bolesne doświadczenia w siłę nadziei” – pisze Papież. Jego słowa są reakcją na list, jaki otrzymał z tego miasta o inicjatywie dziecięcej modlitwy o pokój. Zrodziła się ona właśnie we franciszkańskiej parafii w Aleppo a z czasem rozprzestrzeniła na cały świat. Akcja ma miejsce zawsze w pierwszą niedzielę miesiąca, co w tym roku zbiegło się ze Światowym Dniem Pokoju. I właśnie na niedzielnej Eucharystii czytany był papieski list.

W bieżącym roku przypada 600. rocznica ustanowienia w Polsce prymasostwa. To, jak mówi Prymas Polski abp Wojciech Polak, okazja, by dziękować za dziedzictwo prymasów, które jest nierozerwalnie związane z Gnieznem.

Obraz Matki Bożej z Dzieciątkiem Jezus, na którym Ona wskazuje na swojego Syna, nazywany bywa w tradycji chrześcijańskiej Hodegedria, czyli "Wskazująca Drogę". Ten, o którym obecnie mówimy, nazywany także obrazem Matki Bożej Płaszowskiej, jest własnością kościoła parafialnego Księży Najświętszego Serca Jezusowego w Krakowie Płaszowie od 1931 roku.

Wizerunek Matki Bożej to malowidło temperowe, wykonane na desce lipowej, zagruntowanej zaprawą kredową, zmontowane razem z profilowaną ramą. Całość formatu wynosi 117x95 cm. Obraz został namalowany przez mistrzów szkoły sądecko-krakowskiej, pozostającej pod wpływem sztuki czeskiej, i pochodzi z drugiej połowy XV wieku. Pochodzenie obrazu nie jest do końca znane. O jego historii wiadomo tyle, że przed 1850 rokiem znajdował się w ołtarzu kościoła parafialnego w Czernichowie (woj. małopolskie), czczony jako wizerunek Matki Bożej słynący łaskami. Nie wiadomo dlaczego po 1850 roku znalazł się w magazynie kościelnym, mocno podniszczony. Ówczesny proboszcz początkowo zamierzał oddać go do renowacji, ale z czasem zrezygnował z tego zamiaru, nie doceniając prawdopodobnie jego zabytkowej wartości.

Przyglądając się Świętej Rodzinie od strony strukturalnej, z pewnością nie możemy uważać jej za idealny model. Patrząc z punktu widzenia współczesnych oczekiwań stawianych rodzinie, nie wszystko wydaje się w niej wzorcowe. Z pewnością nie miałaby szans uczestniczyć w programie Rodzina 500+. Być może z uwagi na pozamałżeńskie pochodzenie potomstwa byłaby objęta szczególną troską kuratora rodzinnego. Mąż matki nie jest przecież ojcem dziecka. Także okoliczności przyjścia na świat dziecka pozostawiają wiele do życzenia pod względem sanitarnym. Jest to poza tym ewidentnie rodzina uchodźców i nie wiadomo, czy byłaby w stanie uzyskać azyl w niejednym współczesnym kraju, który stosując program obowiązkowej deportacji lub relokacji, chciałby strukturalnie „rozwiązać” problem uchodźców. Być może na drodze ucieczki stanęłyby zasieki. Nie w tym jednak chcemy upatrywać wyjątkowości Świętej Rodziny, choć jej sytuacja materialna każe nam dostrzegać także i te konotacje.

Przesłanie dzisiejszej Ewangelii, które jest dramatycznie poważne i bardzo aktualne, można wyrazić w ten sposób: ubóstwiana władza jest władzą zabijającą

Okrutne działanie Heroda ukazuje nam sposób, w jaki odrzuca się Jezusa. Z tego jak działa Herod, możemy wyciągnąć trzy pouczenia: pierwsze ma związek z prawdą, drugie ma związek z władzą, natomiast trzecie odnosi się do życia.

Powiedział starzec Symeon Najświętszej Maryi Pannie, kiedy przyniosła wraz z Józefem Dziecię do świątyni:

Jeżeli mówimy o nawróceniach, najczęściej mówimy o św. Piotrze czy św. Pawle. Dzisiaj zechciejmy zobaczyć nawrócenie mniej spektakularne, jakie dokonuje się w życiu św. Jana Apostoła i Ewangelisty. Ale także bliższe dla większości nas, wierzących.

Przed napisaniem tej homilii zapytałem pewną siostrę zakonną o to, jak sobie wyobraża św. Jana. Odpowiedziała:

Wyobrażam sobie takiego młodego chłopca, zakochanego w Panu Jezusie, który stara się żyć miłością do Pana Boga i innych ludzi.

Chyba także większość z nas ma takie wyobrażenie o św. Janie.

Drugi dzień świąt Bożego Narodzenia ze wspomnieniem pierwszego męczennika z trudem odrywa nas od radosnego zacisza stajenki z Dzieciątkiem, Maryją i Józefem. Zgoła inaczej odbierają wspomnienie Świętego Szczepana chrześcijanie żyjący w krajach, gdzie obchody Bożego Narodzenia są jedynie pretekstem do wzmożonej wrogości i krwawych prześladowań. Nasi bracia z Syrii, Iraku, Pakistanu, Nigerii czy Somalii znają cenę wierności Jezusowi.