Środa Trzeciego Tygodnia Adwentu

14 grudnia 2016 roku

Powinny nas dzisiaj zaniepokoić słowa z Księgi Izajasza, przypominające o tym, kto tak naprawdę jest Panem historii i wszechświata. Ustawiczna detronizacja Boga, wykluczanie Go poza nawias, czynienie „wielkim nieobecnym”, jak mawiał św. Jan Paweł II, jest powszechnym dzisiaj doświadczeniem, także w życiu poszczególnych osób. Wielu ludzi nie chce mieć nad sobą „panów”, wolą sami zająć ich miejsce albo uczynić sobie „pana”, który będzie im wygodny. A czasem, uznając jedynego pana w sobie samych, przestają nad sobą „panować”, czyli wpadają w pułapkę ponownej niewoli. Niedawno, w uroczystość Chrystusa Króla, głosem naszych pasterzy i reprezentantów narodu, przyjęliśmy na nowo Jezusa Chrystusa jako naszego Króla i Pana. Było to bardzo ważne wydarzenie, które polegało na wyznaniu wiary, że Chrystus ma prawo do obecności zarówno w naszym życiu osobistym, jak i społecznym. Przyjąć Go za swojego Pana, oznacza podporządkować się Jego prawu i woli. Nie byłoby jednak sensu, gdyby za tym aktem nie poszły konkretne ludzkie czyny i nie przekładał się on na praktykę codziennego życia, w którym zwierzchnictwo Chrystusa musi objawiać się w konkretach. Bóg słowami Izajasza przypomina nam dzisiaj: Ja jestem Panem i nie ma innego! Czy na pewno w moim życiu nie ma innego Pana? To jest pytanie na wskroś adwentowe, które powinniśmy sobie postawić. Bóg sam zaprasza:

Od Maryi możemy uczyć się mocnej służebnej wiary, która jest w stanie przemienić nasze społeczeństwa coraz bardziej nieufne, a zarazem zaślepione dobrobytem. Papież mówił o tym w Bazylice Watykańskiej na specjalnej Mszy dla Latynosów i Filipińczyków. Odprawił ją we wspomnienie ich patronki, Matki Bożej z Guadalupe.  Zwyczaj ten wprowadził w 2011 r. Benedykt XVI.

Franciszek wskazał, że Maryja jest ikoną ucznia, kobiety wierzącej i modlącej się, która potrafi towarzyszyć naszej wierze i nadziei, umacniając je na różnych etapach życia, które przychodzi nam pokonywać.

„Wyrzeczenie się przemocy: styl polityki na rzecz pokoju” – to tytuł opublikowanego dziś w Watykanie papieskiego orędzia na przypadający 1 stycznia 2017 r. 50. już z kolei Światowy Dzień Pokoju. Po raz pierwszy obchodzono go z inicjatywy bł. Pawła VI w roku 1968. Franciszek zaczyna swe przesłanie noworocznymi życzeniami dla wszystkich ludów i narodów świata, szefów państw i rządów, a także zwierzchników religijnych: „Oby od szczebla lokalnego i powszedniego aż po światowy wyrzeczenie się przemocy stało się charakterystycznym stylem naszych decyzji, naszych relacji, naszych działań, polityki we wszystkich jej formach” – pisze Ojciec Święty.

Przedstawiając jego orędzie dziennikarzom w watykańskim biurze prasowym abp Silvano Tomasi, członek Papieskiej Rady „Iustitia et Pax”, a wcześniej przez wiele lat stały obserwator Stolicy Apostolskiej przy urzędach Organizacji Narodów Zjednoczonych w Genewie, powiedział:

W warszawskim areszcie przy ul. Rakowieckiej otwarto dziś ekspozycję poświęconą śp. abp. Antoniemu Baraniakowi. W latach 50. przez 27 miesięcy ówczesny biskup pomocniczy gnieźnieński, późniejszy metropolita poznański, był w tym miejscu poddawany bestialskim torturom i psychicznym szykanom, które miały doprowadzić do wytoczenia procesu politycznego ówczesnemu prymasowi, kard. Stefanowi Wyszyńskiemu.

Do dzieci i młodzieży ze Szkolnego Punktu Konsultacyjnego przy ambasadzie Rzeczypospolitej Polskiej w Moskwie zawitało Boże Narodzenie. 10 grudnia w nawie głównej katolickiej katedry Niepokalanego Poczęcia NMP uczniowie zaprezentowali jasełka.

Wtorek Trzeciego Tygodnia Adwentu

13 grudnia 2016 roku

Historia, którą dzisiaj opowiedział nam Jezus, niestety często lubi się powtarzać. Może w nieco innej formie, ale mającej podobny wydźwięk. Tyle pięknych słów i obietnic wypowiadają ludzie, na przykład w dniu zawarcia małżeństwa, w dniu ślubów zakonnych, święceń kapłańskich: „Idę Panie!” Potem jednak okazuje się, że ich wybory, styl życia, niefrasobliwość, nieobowiązkowość, są w gruncie rzeczy rezygnacją z pracy w winnicy. Są też tacy, którzy początkowo odrzucili zaproszenie Ojca, ale potem się zreflektowali, zmienili decyzję i poszli. Czasem bywamy tym faktem oburzeni, jak najemnicy, którzy cały dzień się trudzili, a zostali zrównani w zapłacie z pracownikami ostatniej godziny dnia. Pozwólmy jednak Gospodarzowi być dobrym i wspaniałomyślnym i każdemu dać nagrodę. A nagroda jest ta sama dla wszystkich: zbawienie i życie wieczne.

Trzeba zaprzestać rekrutacji dzieci do wojska i do grup rebelianckich, a  polepszyć warunki ich życia na wyspie Mindanao – z takim apelem do rządu Filipin zwrócił się tamtejszy arcybiskup Martin Jumoad. „Nasz rząd – powiedział – musi podwoić wysiłki, aby zyskać sympatię młodych pokoleń i zawrócić je w stronę dobra”. Często bieda i brak dostatecznej opieki rodziców sprawiają, że dzieci wciągane są do działających na Mindanao grup islamskich i komunistycznych rebeliantów.

Adwent znaczy „przyjście”. Kościół mówi o przyjściu Chrystusa na trzy sposoby: o Jego przyjściu w chwilki narodzin, o przyjściu Chrystusa do naszego wnętrza dzisiaj i o Jego przyjściu w chwale na końcu czasów. W Adwencie świętujemy przybycie Jezusa Chrystusa do nas. Spotykamy Go jako Przychodzącego, ponieważ my sami nie jesteśmy u siebie. Jeden z pisarzy tak napisał: „Dzisiaj wieczorem będę miał wizytę. Mam nadzieję, że będę w domu”. Często nie ma nas w naszym własnym domu. Jesteśmy gdzieś daleko z naszymi myślami i uczuciami, z naszymi myślami idziemy na spacer. Ponieważ nie ma nas u siebie, doświadczamy Chrystusa, który już od dawna jest u nas, jako Nadchodzącego.

Wigilia, biały obrus, a pod nim sianko. Na stole dwanaście potraw, opłatek i pusty talerz dla niespodziewanego gościa. Wokół stołu rodzina, w tle słychać kolędy, a za oknem śnieg i mróz odcinają się bielą od kolorowej choinki. Takie mamy wyobrażenie tradycyjnych świąt Bożego Narodzenia.

Nie zawsze jednak święta spędzamy w Polsce i wśród bliskich. „Pierwsze nasze święta w Singapurze przywitały nas ponad trzydziestostopniowym upałem i wilgotnością powietrza powyżej 90 proc. – wspominają Beata z mężem Dominikiem. – Owszem, wszędzie były sztuczne choinki i ozdoby, ale atmosfery Bożego Narodzenia nie mogliśmy odnaleźć”.

– Pani? – Biskup Ambroży podszedł do kobiety klęczącej przed Najświętszym Sakramentem i lekko dotknął jej ramienia. Kobieta podniosła się z klęczek i wtedy biskup ujrzał jej zapłakaną, lecz pełną szlachetnego wdzięku twarz.

– Ekscelencjo? – odezwała się kobieta, skłaniając lekko głowę w geście szacunku.

– Od kilku dni widzę cię, pani, jak klęczysz całymi godzinami w świątyni i obmywasz jej posadzkę swoimi łzami. Widać jakieś wielkie strapienie drąży twoją duszę. Czy mogę spytać o jego powód?

– Och, ekscelencjo, w istocie, przyczyna moich łez nie jest błaha. Od wielu bowiem lat modlę się wśród łez i postów o nawrócenie mojego syna, Augustyna.