WNIEBOWZIĘCIE NAJŚWIĘTSZEJ MARYI PANNY

CZYTANIA:  Ap 11, 19a; 12, 1. 3-6a. 10Ab; Ps 45 (44), 7 i 10. 11-12. 14-15; 1 Kor 15, 20-26; Łk 1, 39-56

W tym czasie Maryja wybrała się i poszła z pośpiechem w góry do pewnego miasta w pokoleniu Judy. Weszła do domu Zachariasza i pozdrowiła Elżbietę. Gdy Elżbieta usłyszała pozdrowienie Maryi, poruszyło się dzieciątko w jej łonie, a Duch Święty napełnił Elżbietę. Wydała ona okrzyk i powiedziała: Błogosławiona jesteś między niewiastami i błogosławiony jest owoc Twojego łona. A skądże mi to, że Matka mojego Pana przychodzi do mnie? Oto, skoro głos Twego pozdrowienia zabrzmiał w moich uszach, poruszyło się z radości dzieciątko w moim łonie. Błogosławiona jesteś, któraś uwierzyła, że spełnią się słowa powiedziane Ci od Pana. Wtedy Maryja rzekła: Wielbi dusza moja Pana, i raduje się duch mój w Bogu, moim Zbawcy. Bo wejrzał na uniżenie Służebnicy swojej. Oto bowiem błogosławić mnie będą odtąd wszystkie pokolenia, gdyż wielkie rzeczy uczynił mi Wszechmocny. Święte jest Jego imię a swoje miłosierdzie na pokolenia i pokolenia zachowuje dla tych, co się Go boją. On przejawia moc ramienia swego, rozprasza ludzi pyszniących się zamysłami serc swoich. Strąca władców z tronu, a wywyższa pokornych. Głodnych nasyca dobrami, a bogatych z niczym odprawia. Ujął się za sługą swoim, Izraelem, pomny na miłosierdzie swoje jak przyobiecał naszym ojcom na rzecz Abrahama i jego potomstwa na wieki. Maryja pozostała u niej około trzech miesięcy; potem wróciła do domu.

(Łk 1, 39-56)

Maryja i Elżbieta. Dwie kobiety. Obie brzemienne. Obie naznaczone tajemnicą. Obie pełne Boga. Każda z nich inaczej doświadczyła obecności Boga w swym życiu i inaczej przeżywała Boga. Ale łączyło je wspólne DOŚWIADCZENIE, wspólna TAJEMNICA, przez co były sobie tak bliskie duchowo.

Gdy Elżbieta usłyszała pozdrowienie Maryi, podskoczyło dziecko w jej łonie, a Duch Święty napełnił Elżbietę. Obecność Maryi brzemiennej Bogiem sprawia, że Duch Święty napełnia Elżbietę. Człowiek brzemienny Bogiem otwiera serca innych na działanie Ducha Świętego. Człowiek brzemienny Bogiem sprowadza Ducha Świętego do tych, wśród których przebywa. Człowiek brzemienny Bogiem sprawia, że inni doznają duchowego pocieszenia: podskoczyło z radości dziecko w mym łonie mówi Elżbieta.

Obecność człowieka brzemiennego Bogiem wywołuje u innych pragnienie wiary, pragnienie wyznania wiary w Boga: I [Elżbieta] zawołała donośnym głosem: Błogosławiona jesteś między niewiastami i błogosławiony owoc Twojego łona!. Elżbieta błogosławiła Jezusa ukrytego w Maryi. Obecność człowieka brzemiennego Bogiem sprawia, że inni zaczynają uwielbiać Boga, rodzi się w ich sercach pragnienie błogosławienia, wychwalania.

Elżbieta zawołała donośnym głosem, a więc pełnym mocy, radości, z głębi serca. Jej serce zostało poruszone tak bardzo, że spontanicznie zaczyna błogosławić Jezusa.

Więcej jeszcze, ona POZNAJE, że obecność Boga ukrytego jest czymś niezwykłym, wyjątkowym, jest świętem: Czemu zawdzięczam to, że Matka mojego Pana przychodzi do mnie?. Elżbieta rozpoznaje, że jej dom zostaje napełniony błogosławieństwem i ogarnia ją wdzięczność. Ma świadomość, że obecność Boga jest wielką łaską. Wdzięczność Elżbiety jest pełna wzruszenia: Czemu to zawdzięczam?.

Gdy tylko usłyszałam Twoje pozdrowienie, podskoczyło z radości dziecko w moim łonie. Elżbieta doznała wielkiego wewnętrznego poruszenia. Człowiek brzemienny Bogiem sprawia, że obecność Boga rozlewa się na innych. W ich sercach coś wielkiego zaczyna się dziać, następuje poruszenie.

Spotkanie Maryi z Elżbietą, to obraz nawiedzenia Boga ukrytego w człowieku. Gdy spotykamy osoby brzemienne Bogiem, doznajemy w sercu poruszenia, zostajemy dotknięci pocieszeniem. Owocem takiego spotkania jest otwartość na działanie Ducha Świętego, pragnienie wyznania wiary w Jezusa i uwielbiania Go, owocem takiego spotkania jest też zrodzenie się wdzięczności w sercu i świadomość łaski.

AUTOR: ks. Józef Pierzchalski SAC

ŹRÓDŁO: