I Niedziela Wielkiego Postu, Rok A

Mt 4, 1-11

W dzisiejszej Ewangelii widzimy, że Bóg przyjmując postać ludzką przyjął na siebie także wszystkie skutki wynikające z tego. Wziął na siebie skutki grzechu, odczuwał potrzeby, które odczuwa człowiek. Z całą konsekwencja przyjął na siebie postać ludzką. Aby przygotować się do wypełnienia misji, i swej działalności, został pod natchnieniem Ducha Świętego wyprowadzony na pustynię, by tam modląc się i poszcząc wypraszać siły dla siebie do przyjęcia mesjańskiej misji, oraz by przyjmując całe swoje powołanie wypraszać łaski tym, którzy pójdą Jego śladem.

Okres czterdziestu dni i nocy, to czas modlitwy całkowicie oddanej Bogu Ojcu oraz jednoczenia się z Nim. Czas poświęcania całego siebie Jego woli. Jezus, przed ostatecznym podjęciem swej życiowej drogi, swego posłannictwa - poświęca siebie Bogu Ojcu. On modli się. Wychodzi na pustynię, by rozmawiać tylko z Bogiem. Idzie, by pozostać w samotności, z dala od ludzi, a jednocześnie, by w tej samotności zagłębiając się we własną duszę, uświadamiając sobie własne słabości, a wręcz grzeszność swego człowieczeństwa stanąć przed Bogiem i oddając Mu siebie w tej pełnej świadomości.