W ciemności mordu, śmierci, ludzkiej pychy i bałwochwalstwa, Chrystus jako Światło zwycięża, otwiera podwoje śmierci wiodąc człowieka do Królestwa Światłości, dlatego w Tradycji Kościoła moment śmierci tych, którzy idą za Chrystusem nazywany jest narodzinami dla Nieba.

Dzisiejsze Święto wyostrza i ukazuje właściwy kontrast jaki przedstawiony został w dzień Narodzenia Pańskiego, kiedy to wygłoszone zostały słowa z prologu Ewangelii św. Jana „W Słowie było życie, a życie było światłością ludzi, a światłość w ciemności świeci i ciemność jej nie ogarnęła” (J 1,2).

Z ks. Markiem Dziewieckim – psychologiem i autorem książek na temat komunikacji międzyludzkiej rozmawia Magdalena Korzekwa

Słowa są potrzebne to, by komunikować miłość,
która jest większa od wszystkich słów. 

- Księże Marku, gdy chłopak i dziewczyna mają wspólne marzenia o wielkiej wzajemnej miłości to chętnie przebywają obok siebie w ciszy, trzymając się za ręce i w milczeniu podziwiając zachodzące słońce. Słowa są im wtedy niepotrzebne. Czy to znaczy, że miłość nie potrzebuje słów?

- W fazie romantycznego zakochania rzeczywiście słowa są mało potrzebne, gdyż on i ona skupieni są na własnym zauroczeniu tą drugą osobą. Tracą poczucie czasu. Zapominają o świecie. Cieszą się ciszą we dwoje. Taka faza bycia razem nie trwa jednak wiecznie. Bez pomocy słów nie zamieni się ona w miłość, gdyż – w przeciwieństwie do romantycznych uniesień – miłość nie przychodzi sama. Trzeba jej pomóc. Tworzenie więzi opartej na miłości to jak wspólne budowanie domu. Taki dom sam się nie zbuduje. On i ona powinni mieć projekt bycia razem w miłości. Powinni rozmawiać o tym, na ile ich projekty są podobne i czy opierają się na podobnym fundamencie. Św. Jan Apostoł wyjaśnia nam, że na początku było Słowo i że bez Niego nic się nie stało z tego, co się stało (por. J 1, 1-3).

Wojna w Syrii to jeden z wielu konfliktów, które trawią współczesny świat. Każdy z nich ma swoje przyczyny i skomplikowaną dynamikę, jednak obecnie mamy do czynienia z niespotykanym ich nasileniem. Po dodaniu skutków klęsk żywiołowych daje to największą od drugiej wojny światowej liczbę kryzysów humanitarnych. Ocenia się, że jest ich 70. Zwraca na to uwagę kard. Robert Sarah. Kierowana przezeń Papieska Rada „Cor Unum” nieustannie otrzymuje prośby o wsparcie od różnych Kościołów lokalnych i katolickich organizacji pomocy.

W noc Bożego Narodzenia nie wszyscy wyznawcy Chrystusa mogli świętować spokojnie. Ok. 200 protestantów, którzy gromadzili się w Wigilię na wieczorne nabożeństwo w Philadelphii na Jawie (prowincja Jawa Zachodnia), muzułmanie obrzucili zgniłymi jajami, gnojem i plastikowymi woreczkami z moczem. Atakujących było setki, a policja nie reagowała. Dopiero kiedy chrześcijan zmuszono do ucieczki, udzieliła im schronienia na terenie swojego posterunku i pozwoliła odprawić tam nabożeństwo.

„Wzywamy władze państwowe do przyjęcia odpowiednio szerokiego aktu prawnego, który pozwoliłby na uwolnienie wszystkich więźniów bez żadnej dyskryminacji”. To stanowisko przewodniczącego komisji episkopatu Boliwii ds. duszpasterstwa społecznego. Bp Jesús Juárez w swoim komunikacie zwraca uwagę, że amnestia taka byłaby skutecznym dowodem przestrzegania sprawiedliwości i poszanowania podstawowych i konstytucyjnych praw osób uwięzionych.

Chęć udziału w rozpoczynającym się jutro 28 grudnia Rzymie spotkaniu młodych z ekumeniczną Wspólnotą z Taizé zadeklarowało już ponad 40 tys. młodych ludzi z całej Europy. Będzie to kolejny etap organizowanej od wielu lat „pielgrzymki zaufania przez ziemię”. Tym razem młodzież będzie modlić się w największych bazylikach Wiecznego Miasta. Z uczestnikami spotkania spotka się także Benedykt XVI.

Wielu zwierzchników religijnych i przywódców politycznych skierowało do uczestników rzymskich uroczystości specjalne przesłania i pozdrowienia. Są wśród nich przedstawiciele najważniejszych wyznań chrześcijańskich. Prawosławny patriarcha Bartłomiej z Konstantynopola odniósł się do przywoływanego przez Wspólnotę zaufania, które w naszych czasach wystawione jest na poważną próbę. „Zanik wartości chrześcijańskich i gwałtowne przyspieszenie czasu zobowiązują nas do przystosowania naszego nauczania i do tym bardziej wiernego przestrzegania zbawczych przykazań naszej wiary. Zaufanie też dotknął kryzys. (...) Chodzi o to, żeby pokornie, każdy na swoim szczeblu, dawać dowód, że uczestniczymy w Bożej prawdzie, co nada nowy kształt zaufaniu, jakie możemy pokładać w społeczeństwie i w sobie samych” – napisał honorowy zwierzchnik prawosławia.

Przebaczenie Kościoła katolickiego dla fundamentalistów z ugrupowania Boko Haram wyraził w Boże Narodzenie arcybiskup Kaduny na północy Nigerii. W ostatnich miesiącach muzułmańska sekta, zmierzająca do islamizacji kraju i narzucenia prawa szariatu, dokonała w tym mieście i w całym stanie Kaduna szeregu terrorystycznych zamachów na chrześcijan. „Pragniemy przebaczyć, bo Jezus Chrystus narodził się jako Ten, który przynosi pokój” – stwierdził abp Mathew Ndagoso. Podkreślił, że przebaczenie jest jednym z powodów do świętowania Bożego Narodzenia.

Wkraczamy w ostatni rok przygotowań do Wielkiego Jubileuszu Odkupienia. Takie przygotowanie przeżywa cały Kościół na świecie a także Kościół w naszej Ojczyźnie. Obecnie potrzeba w Polsce ponownej, intensywnej ewangelizacji ze względu na rozmiary laicyzacji oraz kryzys życia i wartości, który dotyka zwłaszcza ludzi młodych. Ci, którzy pragną owocnie włączyć się w tę pilną potrzebę ewangelizowania, powinni najpierw sami konfrontować się z Ewangelią. Nie tylko po to, by coraz lepiej dostosowywać do niej własne życie ale także własny sposób ewangelizowania! Ewangelia wskazuje nam bowiem zarówno treści, które mamy głosić jak i sposób, w jaki mamy to czynić. Jeśli bowiem ktoś głosi słowa i czyny Chrystusa metodami, które są sprzeczne z duchem Ewangelii, wtedy staje się znakiem słusznego sprzeciwu i nie może owocnie głosić Dobrej Nowiny o Bożej miłości, która zbawia człowieka.

Potrzebujemy Objawienia

W poprzednim rozważaniu powiedzieliśmy za Katechizmem, że „naturalnym światłem rozumu ludzkiego można z rzeczy stworzonych w sposób pewny poznać Boga” (KKK 36). Ta możliwość nie zawsze jednak zostaje zrealizowana. Papież Pius XII stwierdza, że człowiek napotyka na wiele trudności w poznaniu Boga, wynikających m.in. „ze złych skłonności spowodowanych przez grzech pierworodny” (KKK 37).

Ale nie tylko z tego powodu człowiek potrzebuje, aby Bóg sam mu się objawił. Naturalne poznanie Absolutu, nawet jeśli możliwe, jest ograniczone, i nie wynika z niego, czy i jaki plan ma Bóg wobec człowieka. Trzy podstawowe prawdy naszej wiary: Trójca Święta, Wcielenie i dar Łaski, nie mogą być wydedukowane ze stworzenia. Tylko Bóg mógł nam je objawić.

Są słowa kojące, pachnące radością,
Są słowa, które nosisz na dnie serca z wdzięcznością,
Są słowa, od których dłoń zaciska się w pięść,
Są słowa, po których spać nie możesz ni jeść.
(…)
Są słowa, które znają ci pogodni i prości,
Są słowa – drogowskazy świecące w ciemności,
Są słowa w środku puste, choć grzmiące jak spiż,
Są słowa, co serce mrożą nawet, gdy śpisz.
(…)

Z piosenki Są słowa zespołu Mikroklimat

Krystian był wtedy uczniem IV klasy szkoły podstawowej. Nie miał przyjaciół i uczył się słabo. Wielu kolegów śmiało się z niego przy każdej niemal sposobności. Gdy wychowawczyni obchodziła swoje urodziny, każdy z uczniów przyniósł z tej okazji jakiś drobny upominek. Również Krystian położył na jej biurku małe pudełko niedbale owinięte w szary papier. Inne dzieci zaczęły się śmiać. Nauczycielka otworzyła prezent. Była w nim zniszczona bransoletka oraz pierścionek bez oczka. Pani przy całej klasie podziękowała Krystianowi, po czym założyła na rękę bransoletkę, a na palec drugiej ręki – pierścionek. Śmiechy ucichły. Kiedy po kilku dniach Krystian widział, że wychowawczyni nadal nosi bransoletkę i pierścionek, podszedł do niej po lekcji, by opowiedzieć o swojej mamie, która zmarła rok wcześniej.