Nie jestem kobietą, nie jestem mężem dla żony, więc wierzę tylko na słowo, że dziecko w łonie swej matki rusza się. I można te ruchy poczuć.

I szukam teraz potwierdzenia – kto czuł kiedyś te ruchy – będąc matką albo kładąc dłoń brzuchu, gdzie chował się maluch – niech wyraźnie kiwnie głową.

To musi być fantastyczne uczucie. Czy tak?

Dzisiejsza Ewangelia mówi, że w łonie Elżbiety poruszyło się dzieciątko, Elżbieta odczuła te ruchy. Ja nie wiem czy te ruchy są gwałtowne. Czasami słyszę, że dziecko kopie. Ciekawe czy Jan Chrzciciel schowany w brzuchu Elżbiety kopał.

Sięgnąłem po słownik i znalazłem to słowo, które przetłumaczone zostało jako "poruszyło się". Słowo "σκιρταω" (skirtao) znaczy dokładnie: "podskakiwać, hasać, podrygiwać".

Dla mnie to coś więcej niż poruszać się.

Oprócz dzisiejszego fragmentu to słowo użyte jest jeszcze raz w Biblii. W kontekście błogosławieństw i odrzucenia ludzi żyjących błogosławieństwami Łukasz ewangelista zachęca: "Cieszcie się i radujcie w owym dniu, bo wielka jest wasza nagroda w niebie." (Łk 6,23a)

Słowo "σκιρταω" zostało tu przetłumaczone jako "radujcie się". Chodzi zatem o bardzo specyficzne poruszanie i podrygiwanie – pełne radości i wesela. Nie jest więc chyba nadużyciem twierdzenie niektórych biblistów, że mały Jan Chrzciciel w łonie Elżbiety zatańczył. Bo czym innym jest radosne podskakiwanie , podrygiwanie i hasanie jak nie tańcem? Dyskoteka w łonie Elżbiety. Do czego to dochodzi!

Jasny jest oczywiście motyw tego radosnego tańca. Dzieciątko tańczy z radości na powitanie innego Dzieciątka. Dzisiejszy świat pseudonauki oczywiście by stwierdził, że dom Elżbiety nawiedziła zygota albo embrion. My wiemy jednak, że do tego domu zawitał żywy Jezus.

I tu przejdźmy do naszych realiów. Czy do nas przyszedł Jezus? Jesteśmy w kościele, w tabernakulum – to oczywiste. Ważniejsze jest jednak to, że jesteśmy po rekolekcjach, że przyjmujemy Ciało Chrystusa, czynimy nasze ciało Jego świątynią.

Tylko czy to nas potrafi poruszyć? Kiwnijmy głową, puknijmy nogą w podłogę, zakołyszmy się…Czasami trzeba chwytać się różnych sposobów, by przekonać się, czy obecni w kościele jeszcze żyją. Nie chodzi jednak o to, by kiwać się, klaskać i tańczyć w kościele. (Chociaż gdy przyjdzie przebudzenie to jeszcze ciekawsze rzeczy zobaczymy!) Chodzi o to, czy to spotkanie z Jezusem życiowo nas porusza? Czy następuje w nas jakaś zmiana, jakieś nawrócenie.

Czy ten Jezus, który do nas przyszedł w rekolekcjach, w spowiedzi, w Komunii, poruszył nas w kierunku (może) pojednania z kimś, walki ze swoimi wadami, większej modlitwy? Czy zostaliśmy poruszeni, by wreszcie sięgnąć po Pismo Święte? Czy poruszeni jesteśmy w kierunku innych ludzi, by zanieść im dobrą nowinę albo chociaż ludzkie dobre słowo?

To jest pewien egzamin, sprawdzian tego, czy przeżyliśmy coś w sposób autentyczny. Gdy Jezus przychodzi – przychodzi poruszenie. Gdy Jezus odchodzi wszystko zamiera, śmierć (duchowa) ogłasza swoje panowanie. Gdy Maryja poczęła w swoim łonie Jezusa to od razu pobiegła, w góry, służyć swojej krewnej. Nie usiadła, nie położyła się, nie spoczęła na laurach. To co żyje zasadniczo się rusza. To co martwe ruszać się nie może. Dużo było tego życia w Maryi.

Rusz się człowieku i daj świadectwo tego, że żyjesz i żyje w Tobie Jezus. Daj świadectwo nawrócenia i prawdziwej zmiany w twoim życiu.

Rusz się do swojej rodziny, do swoich dzieci. Rusz się do modlitwy, rusz się do Biblii. Rusz się do człowieka – wyciągnij pomocną dłoń.

Nie siedź, nie leż, nie leń się. Daj świadectwo, że rzeczywiście spotkałeś Jezusa.

AUTOR:  Ks. Zbigniew Paweł Maciejewski

IV Niedziela Adwentu, C; Mi 5,1-4a; Ps 80,2ac.3b.15-16.18-19; Hbr 10,5-10; Łk 1,38; Łk 1,39-45, Winnica 23 grudnia 2012 roku.

ŹRÓDŁO:  http://zpm.natan.pl