II Tydzień Okresu Wielkanocnego, Rok C

Dz 5, 27-33; Ps 34 (33), 2 i 9. 17-18. 19-20 (R.: 7a); J 20, 29; J 3, 31-36

Święty Jan Ewangelista komentuje świadectwo Jana Chrzciciela. W rozmowie Jezusa z Nikodemem mógł być poruszony temat akceptacji przez nauczycieli religijnych Jana Chrzciciela, i małej akceptacji Jezusa. Mesjasz jest nazwany “Przychodzącym” z góry, z nieba, z wysoka, a Jan Chrzciciel z ziemi. Przychodzący, Syn Boży, Jezus pochodzi z nieba, a Jan z ziemi.

Przychodzący, Syn Boży, jako jedyny na ziemi otrzymał Ducha Świętego bez ograniczeń, a Jan otrzymał Go w sposób ograniczony, do wykonania misji polegającej na ujawnieniu w świecie Mesjasza. Jezus daje świadectwo o planie zbawienia, lecz Mu nie wierzą. Jan daje świadectwo o Mesjaszu, ale i jemu nie uwierzą. Odrzucenie świadectw Jana i Jezusa oznacza odrzucenie Boga. To świadectwo często przyjmują grzesznicy, a odrzucają ludzie religijni.

Mówi o tym, co Ojciec mówi do Niego o sprawach niebieskich, Jan powtarza słowa wypowiedziane przez Boga. Tylko Syn otrzymał od miłującego Ojca prawo do uczynienia ludzi, którzy w Niego uwierzą dziećmi Boga, ochronionymi przed gniewem Boga, ciążącym nad tymi, którzy nie wierzą. Jan Chrzciciel nie czyni ludzi dziećmi Bożymi i ich nie zbawia i nie może ich ochronić przed gniewem Boga. Tylko Syn Boży otrzymał od miłującego Ojca: prawo do sądu, możliwość dawania życia wiecznego, władzę “nad każdym człowiekiem", uczniów, słowo pochodzące bezpośrednio od Ojca, boskie imię i chwałę.

Gniew Boga nie oznacza, że Bóg jest gniewliwy, porywczy, że karze gniewem. Gniew Boga jest usprawiedliwioną reakcją na zło. Gniew Boga zamienia w zbawienie Syn Boży przedstawiający Ojcu wiarę dzieci Bożych i swoją śmierć za nich. Każdy człowiek, jak Nikodem, musi osobiście uwierzyć w Jezusa i w to, co On mówi.