VII Tydzień Okresu Wielkanocnego, Rok C

Dz 1, 15-17. 20-26; Ps 113 (112), 1-2. 3-4. 5-6. 7-8 (R.: por. 8); J 15, 16; J 15, 9-17

Uczniowie Jezusa otrzymali potwierdzenie ich usprawiedliwienia. Zostali wezwani do wytrwałości w przynoszeniu owocu ich wiary oraz nauczenia się na nowo więzi z Nim w Duchu Świętym. Jezus podczas Wieczerzy mówi o Jego przyszłej obecności w Duchu, często mówi o miłości, o wykonywaniu Jego przykazań i radości. Wzywa ich w perspektywie zapowiedzianych zdarzeń do wytrwania w umiłowaniu Jego i ich wzajemnej miłości bezwarunkowej. Jezus odwołuje się do dwóch wzorów miłości. Pierwszy to miłość Ojca do Syna, Jezusa. Ojciec wprowadza go bezpiecznie na świat, chroni, ocala, wysłuchuje Jego modlitwy, daje Mu moc do leczenia wszelkich chorób.

Drugi wzór to miłość Jezusa do uczniów, do ludzi niewierzących i Jego przeciwników. Każdy z uczniów wie ,jak bardzo został umiłowany od pierwszego spotkania z Nim. Jezus troszczył się o nich, był cierpliwy, delikatnie wskazywał na wady i sposoby ich pokonywania, przebaczał i służył im, rozwijał ich umiejętności, zaspokajał ich potrzeby.

Uczniowie mają wytrwać, czyli pozostawać, trwać we wzorze miłości, nie zmieniać ukazanego w życiu Jezusa wzoru bezwarunkowej miłości.
Oni już należą do Jego królestwa. Otrzymali pokój Boży od Jezusa, aby się nie trwożyli i nie lękali o przyszłość. Mają przed oczyma wzór miłości.
Mogą się przygotowywać do wypełniania z miłością dzieł Bożych, czyli przykazań Jezusa. Teraz otrzymują od Jezusa jeszcze Jego radość. Radość Jezusa pochodzi z miłości i posłuszeństwa Ojcu. Radość, o której mówi Jezus jest niezwykłym stanem umysłu i uczuć, zważywszy na to, że On wraca do Ojca drogą poprzez śmierć na krzyżu.

Przykazania Jezusa nie są kopią jakiegoś kodeksu, regulaminu, lecz są przewodnikiem do osiągnięcia dojrzałości. Jezus wykonuje dzieło Ojca i miłuje ludzi miłością Ojca. Uczniowie będą pracowali i służyli ludziom, którzy nie mają ani pokoju z Bogiem, ani miłości Bożej i radości Jezusa.

Później powie im, że udręki zmienią się w radość, że chodzi o radość z wiary, taką jaką ma kobieta po urodzeniu dziecka. Zapewni ich, że posiadanej już radości nikt im nie zabierze, że będzie ona wzrastała z każdą wysłuchaną modlitwą, że będzie pełna. Przykazanie to "polecenie, rozkaz, nakaz; przepis". Przykazanie to "wskazówka, określająca sposób robienia czegoś". Przykazanie Jezusa Chrystusa, to nie dekalog. Przykazanie Jezusa to bardziej wskazówka, pomoc, drogowskaz, niż przepis Prawa.
To wskazanie na to, w jaki sposób On żył - "tak jak Ja was umiłowałem", "tak jak Ja". Wszystko, co pomaga naśladować Jezusa.

Przykazanie trzeba najpierw przyjąć z wiarą i z przekonaniem, że taka wskazówka jest nam potrzebna. Następnie trzeba pomyśleć nad sposobem jej wykonywania. Bo w przykazaniu zawarta jest właściwa dla woli Bożej mądrość Boga i duchowe znaczenie Jego oczekiwań.
Jest ono skierowane bardziej do kogoś, kto chce służyć Bogu, niż do kogoś, kto musi coś wykonać. Miłość jest lepsza niż przymus.