Święto Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny, Rok C

So 3, 14-18 lub Rz 12, 9-16b; Iz 12, 2-3. 4bcde. 5-6 (R.: por. 6b); Łk 1, 45; Łk 1, 39-56



Kościół zaprasza nas dziś do karmienia się sceną nawiedzenia św. Elżbiety przez Maryję i powiązanym z nim przepięknym hymnem, który wyśpiewuje Maryja: „Magnificat”. Wpisują się one między zapowiedzi dwu narodzin: Jana Chrzciciela i Jezusa, i opisy tych narodzin. Radosny śpiew, który wydobywa się z serca Maryi podczas nawiedzenia Jej krewnej, pozwala wniknąć w tajemnicę ludzkiej psychiki Maryi, pozwala zrozumieć, co w Niej się działo, objąć wzruszenie, jakie ogarnęło Ją w obliczu wielkiego wydarzenia wprowadzającego Ją nagle w wielki Boży plan.

W śpiewie Maryi odnajdujemy wszystkie cechy charakterystyczne poezji hebrajskiej: rytm, styl, liczne odniesienia do Biblii hebrajskiej. Maryja zdaje się nie wypowiadać wielu rzeczy nowych. Prawie wszystkie wyśpiewane przez Nią zdania znajdują swe odnośniki w Psalmach oraz innych księgach starotestamentalnych. Jednak – jak zaznacza Filon – choć słowa pochodzą w dużej mierze ze Starego Testamentu, muzyka, melodia należą do Nowego Przymierza.