XI Tydzień Okresu Zwykłego, Rok C


2 Krl 2, 1. 6-14; Ps 31 (30), 20. 21. 24 (R.: por. 25); J 14, 23; Mt 6, 1-6. 16-18


Jezus pokazał nowy wzór jałmużny, modlitwy i postu. Usunął z ich praktykowania obłudę polegającą na wykonywaniu ich w celu uzyskiwania pochwały, poważania, w celu wywyższania się pośród ludzi, aby przy innej okazji wytykać im, że tego nie robią. Prawo nakładało obowiązek postu raz w roku w Dzień Przebłagania, a w kilku innych dniach pozostawiało możliwość indywidualnego wyboru. Faryzeusze pościli dwa razy w tygodniu, czyli ponad sto razy więcej niż wynikało to z Prawa. W czasie postu rozdawali jałmużnę, i nauczali, że wartość postu zależy od wielkości rozdanej jałmużny. Niektórzy nauczyciele mówili o zbawieniu jako rezultacie tej praktyki.



Faryzeusze rezygnowali w swoich dniach postu z czegoś, co wówczas było przyjemnością - codziennego mycia twarzy i namaszczania głowy olejkiem w celu zapobiegnięcia wysuszaniu skóry. Ponieważ ta zasada nie pochodzi od Boga, Jezus poleca swoim uczniom: „Kiedy ty pościsz, natrzyj olejkiem swoją głowę i umyj swoją twarz, by nie ludziom pokazać, że pościsz, lecz twojemu Ojcu, który jest w ukryciu."



Jezus rozdawał wiele darów potrzebującym. Nikt nie zaspokoił potrzeb ludzi tak jak Jezus uzdrawiając i wypędzając złe duchy. Rozdawanie posiadanych dóbr w określonym celu, dar, darowizna, uczynek sprawiedliwy wyjaśnia znaczenie jałmużny. Wstawał wcześnie rano i modlił się z dala od ludzi. Nikt Go nie widział, a uczniowie niekiedy szukali miejsca, gdzie się znajdował. Wskazał uczniom, że mają znaleźć miejsce, w którym będą tak jak On rozmawiali z Jego Ojcem, którego uczynili swoim.



Jezus rozpoczął publiczną służbę od postu na pustkowiu. Zrezygnował z pożywienia, poddał się Ojcu, żył w mocy Ducha Świętego. Rozważał słowo Boże, modlił się i przygotował się do wypełnienia woli Bożej. Uczniowie Jezusa muszą wybrać, czy będą postępowali tak jak faryzeusze, czy tak jak postępował Jezus.