III Niedziela Wielkiego Postu, Rok B

J 2, 13-25

„Z domu mego Ojca nie róbcie targowiska.” Słowa te mają swoją głębię i należałoby nieco dłużej się nad nimi zastanowić. Oczywiście w kontekście całego wydarzenia pierwsze, co przychodzi na myśl, to świątynia - budowla. Jej przeznaczeniem jest oddawanie czci Bogu, jest oddawanie Mu chwały. W niej lud może w odłączeniu od świata, w zamknięciu się na świat zewnętrzny, swoje myśli, serca i dusze zwrócić ku Bogu.

Świątynia jest takim miejscem, gdzie człowiek może otwierać się na świat Ducha, gdzie o tym świecie ma głoszoną naukę, gdzie poznaje Boże oblicze. W niej człowiek styka się niejako z innym wymiarem. I tego innego wymiaru doświadcza niemalże namacalnie. Jest to miejsce poświęcone i oddane w sposób szczególny we władanie Bogu. Mówimy, że jest mieszkaniem Boga, Jego domem. Oznacza to, iż Bóg w nim nieustannie przebywa. Mimo, że Bóg jest wszędzie, a wszystko w Bogu, to jednak miejsca takie są szczególnie naznaczone Jego obecnością, łaską i błogosławieństwem.

Czytając ten fragment Ewangelii należałoby również rozpatrzyć jeszcze inne aspekty: Kościół, jako wspólnota wszystkich wierzących oraz dusza, jako świątynia Boga. Za każdym razem jednak zatrzymujemy się przed duszą, która swoją postawą, zachowaniem lub choćby myślami, narusza świętość, czystość całego Kościoła, uderza w niego osłabiając go.