Początek prawdziwego życia chrześcijańskiego jest w głębokim pragnieniu stania się „nowym człowiekiem w Chrystusie i w wewnętrznej gotowości, aby stać się kimś innym. Innym, czyli umrzeć dla siebie i stać się nowym w Jezusie. To pragnienie jest równoznaczne z gotowością na „pomniejszenie” siebie, żeby Chrystus w nas wzrastał. Oddanie siebie zawiera gotowość, aby On mnie całkowicie przemienił, aby nie stawiać żadnych przeszkód tej przemianie, jaką Chrystus przewidział dla mnie.

Człowiek wierzący w Chrystusa pragnie być innym we wszystkim, zarówno w złym jak i w dobrym. Niewystarczającą przemianą jest ta, w której dążymy do zachowania przykazań i uwalniamy się od postaw grzesznych. Potrzebna jest wola i gotowość stania się całkowicie „nowym człowiekiem”, odejścia od postrzegania siebie i świata w sposób wyłącznie naturalny na rzecz widzenia wszystkiego w wymiarze nadprzyrodzonym. Błędem jest szukanie oparcia i zrozumienia siebie wyłącznie we własnej naturze oraz określanie tego, do jakich obszarów mojego życia Chrystus może mieć dostęp. Konieczne jest odczuwanie nienasyconego pragnienia, aby w każdym wymiarze swoje życia stawać się nowym człowiekiem. Życie nasze staje się niezmienne, czyli wieczne na podobieństwo Boga w takim stopniu, w jakim przemieniamy się w Chrystusie. Stąd nieustanne wezwanie z Jego strony o to, aby wyzwalać się coraz bardziej od siebie samego i pozbywać się tego, co byłoby przeszkodą w naszej głębokiej relacji z Nim.

Mówiąc o otwartości na przemianę mamy na uwadze to wszystko, co w naszej naturze jest negatywne i niewłaściwe, będąc tym samym przeszkodą, aby Chrystus prowadził nas tam, gdzie sam chce.

autor: ks.Józef Pierzchalski SAC

źródło: