Październik zalicza się do cichych okresów roku kościelnego. W ciągu ostatnich stuleci, jako miesiąc różańca, miesiąc cierpliwej modlitwy, zyskał jednak szczególne oblicze. Dlatego wspólnie z Maryją i Jezusem poznawajmy, uczmy się i odkrywajmy każdego dnia na nowo piękno modlitwy różańcowej.

Różaniec jest ważną modlitwą dla chrześcijan. Systematyczne jego odmawianie uczy modlącego się pogłębienia tej modlitwy. Jego rytmiczny charakter wychodzi naprzeciw ludzkiej fizjologii i ułatwia wyciszenie, a w ciszy można usłyszeć głos Ducha Świętego.

Modlitwa różańcowa zaczyna i kończy się na ukrzyżowanym Chrystusie, pokazuje drogę człowieka. Przypomina, że zostaliśmy powołani do życia z wielkiej miłości Boga oraz uświadamia, że Jezus jest początkiem i końcem. Przypatrzmy się bliżej modlitwom odmawianym na paciorkach różańcowych. Trzy początkowe Zdrowaś Maryjo uświadamiają nam, że do Boga możemy dojść jedynie przez wiarę, która rodzi nadzieję. Natomiast wielokrotne zwrócenie się do samego Boga Ojca podkreśla, że w centrum naszego życia jest Bóg i tylko On. Kiedy prawdziwie uwierzymy, że Bóg cały czas jest obecny i pragnie naszego szczęścia, odpowiadamy na nią modlitwą uwielbienia „Chwała Ojcu” na wzór maryjnego Magnificat.

Zastanawiając się nad znaczeniem słów modlitwy „Zdrowaś Maryjo”, widzimy, że bierze początek z dialogu Maryi z Archaniołem Gabrielem, a jedno „tak” Maryi miało ogromne znaczenie dla naszej historii zbawienia. My też możemy dokonać wielkich zmian, mówiąc Stwórcy „tak”. To znaczy, że w innych dostrzegamy Jego ślad, akceptujemy samych siebie, nie stawiamy Bogu wymagań,  nie oczekujemy zrealizowania przez Niego naszych planów. Druga część modlitwy to uznanie swojej kruchości ducha i ciała. Dlatego prosimy Maryję o pomoc w każdej chwili, a szczególnie w momencie śmierci. Starajmy się napełniać nasze serca mądrością płynącą z modlitwy, a każde Boże słowo przechowywać w swoim sercu tak jak robiła to Maryja.

Ludzka postać Maryi ułatwia nam bezpośrednie zwracanie się do Niej. Bóg jest dla naszego poznania tak wielki i niepojęty, że człowiekowi pozostaje poczucie bojaźni przed Tym, który jest wszechmocny.

Chcąc pełniej przeżywać Różaniec i nim modlić się warto znaleźć czas i miejsce. Różaniec, bowiem z natury swej wymaga odmawiania w rytmie spokojnej modlitwy i powolnej refleksji, aby przez to modlący się łatwiej oddał się kontemplacji tajemnic życia Chrystusa, rozważanych jakby sercem Tej, która ze wszystkich była najbliższa Panu. Rozważanie tajemnic nie odrywa nas od codziennego życia, od tego, co nas cieszy i boli. W dziesiątki różańca – jak uczy nas Święty Jan Paweł II – "serce nasze może wprowadzić wszystkie sprawy, które składają się na życie człowieka, rodziny, narodu, Kościoła, ludzkości. Sprawy osobiste, sprawy naszych bliźnich, zwłaszcza tych, którzy nam są najbliżsi, tych, o których najbardziej się troszczymy. W ten sposób ta prosta modlitwa różańcowa pulsuje niejako życiem ludzkim”.

Różaniec był też zawsze modlitwą rodziny i za rodzinę. Przed laty modlitwa ta była szczególnie droga rodzinom chrześcijańskim i sprzyjała ich jedności. Warto nie roztrwonić tego cennego dziedzictwa, wykorzystując nadal tę formę modlitwy.

Niech ten miesiąc obudzi w nas miłość do Różańca Świętego.

autor: Beata Fabiś