Dzisiejszy poranek wielkanocny w ogrodzie nad Prosną był bardzo jasny, rozświetlony ostrym słonecznym światłem. Gałęzie wiązu przed oknem lekko się poruszały. Wrony z trzech gniazd na wierzchołku drzewa gdzieś odfrunęły. Jeszcze wczoraj ich krakanie wypełniało cały ogród. Dzisiaj zaległa tu całkowita cisza. Zacząłem myśleć, jak wyglądał ów poranek pod Kalwarią, po szabacie w pierwszym dniu tygodnia, kiedy to niewiasty przyszły do grobu i z przerażeniem odkryły, że kamień jest odsunięty, a grób pusty. Co się stało?

To pytanie przypomniało mi bardzo piękną starożytną homilię z wczorajszego dnia - „na Świętą i Wielką Sobotę”, o tym jak ukrzyżowany Jezus zanim zmartwychwstał, wydobył z Otchłani Adama i Ewę:

Wczoraj, w Niedzielę Palmową, stanęliśmy na początku Wielkiego Tygodnia, na błogosławionej drodze krzyżowej Jezusa – na drodze do zbawienia. Najpierw była „hosanna”, później zdrada ucznia, fałszywe oskarżenie, wyrok śmierci, krzyż i śmierć. Wspominając pielgrzymkową Via Crucis, odbytą przed 1,5 miesiąca w Jerozolimie, próbuję dotknąć sensu tego wydarzenia sprzed ponad 2 tysięcy lat - w dziejach ludzkich, także dzisiaj.

Kiedy Jezus stał przed Piłatem, a Jego umysł, ale przede wszystkim Jego serce przeszywał rozrywający okrzyk nienawiści tłumu: „Ukrzyżuj Go?” (Mk 15, 13), nie cofnął się ze swej drogi, która była zamysłem Bożej miłosiernej miłości.

„Patrzysz w głębinę naszego serca, znasz ludzką słabość i bezwład woli

Przeto nam okaż swe miłosierdzie, kiedy do Ciebie wracamy, Boże”.

Tak woła naszymi ustami jeden z hymnów wielkopostnych. I echo tego wołania powraca jak delikatny uśmiech Boga, jak promienie zachodzącego spoza chmur słońca. A z głębin serca wyłaniają się wspomnieniami wydarzenia z odległej przeszłości oraz te z ostatnich miesięcy i dni. Dlaczego są tak wyraźne, dlaczego nie rozpływają się w zapomnienie jak wieczorne chmury na niebie? Tylko Bóg to wie, bo tylko On patrząc w głębinę serca zna moje słabości i bezwład mej woli.

„Spójrz, Duchu Święty,

Na ludzi idących przed siebie drogą nieskończonego postępu.

Na mędrców, którzy ulepili golema na własne podobieństwo

I na własną zgubę.

Spójrz, Duchu Święty,

Na rozpad atomu,

Stoję przy oknie w moim nowym pokoju na pierwszym piętrze wieruszowskiego klasztoru i patrzę na nadrzeczny park, rozświetlony promieniami porannego słońca. Stoję i myślę, o czym by tu napisać kolejny felieton. Intuicja Pani Anny, Naczelnej Redaktor Ilustrowanego Tygodnika Powiatowego okazała się perfekcyjna. Błyskawicznie, w tajemniczy sposób odczytała moje myśli-dylematy i przysłała emaila zadając subtelnie zawoalowane pytanie: „Dzień dobry Ojcze Ludwiku. Mam nadzieję, że Ojciec wypoczął, bo pora napisać felieton. Pani Maria i inni są niepocieszeni. A i ja, jak przeglądam gazetę, to czegoś mi w niej brak. Pozdrawiam i życzę dużo zdrowia, bo pora ku przeziębieniom sposobna”.

Zawstydzony, poczułem na policzkach wypieki i coraz intensywniej zacząłem się wpatrywać w zakamarki przyklasztornego parku nad Prosną, jak gdyby chcąc wśród zieleni znaleźć tematyczne wątki do sto siódmego felietonu. Również mój Anioł dał mi duchowy sygnał, że wesprze mnie modlitwą. I rzeczywiście, gdzieś w mózgu myśli zaczęły się układać w jedną całość.

Koniec lata - noce coraz chłodniejsze, wietrzna pogoda, zamglone poranki... Letnie kwiaty w ogrodzie pochyliły kielichy, poznikały wielobarwne motyle, słońce obniżyło swój pozorny bieg po nieboskłonie, ogrodowa ławeczka o. Kamila coraz dłużej w ciągu dnia zanurzona jest w cieniu.

Wędruję po ogrodzie z moim Aniołem Dobroci i Piękna pod rękę, rozmawiamy o przemijaniu czasu i cudownej perspektywie wieczności, niekończących się wędrówkach po bezkresach nowej ziemi i nowego nieba. Każdy czas ma swoje piękno i niepowtarzalne uroki, kolory jesieni zastąpią wkrótce przemijające już barwy lata. Refleksje nad upływającym czasem staną się poważnie-radosne, bo eschatologiczna wizja przyszłości musi być mimo wszystko pogodna i wypełniona dobrą nadzieją.