Na południowym wschodzie, 7 km od Jasnej Góry, przy trasie szybkiego ruchu Warszawa - Katowice, znajduje się dzielnica Raków. W jej centrum wznosi się dwudziestometrowe skalne wzgórze. Niegdyś, 2500 lat temu, na tej rakowskiej górze, była osada łużycka, trudna przez wieki do zdobycia, gdyż z jednej strony ochraniały ją wody Warty, a z drugiej bagniste jeziora. Na szczycie wzgórza usytuowana jest duża świątynia, jakby wyrastająca z wapiennej skały, urzekająca swym neobarokowym pięknem. Została ona wzniesiona, zastępując starą kaplicę, w latach 1925-1933, kiedy proboszczem był ks. Stefan Niedźwiecki.

Nasze życie nie jest dziś wolne od problemów i trudności, które wprowadzają w nasze serca lęk i obawę.

Dlatego będąc chrześcijanami, powinniśmy cieszyć się łaską Bożego pokoju i z niego czerpać ufność i nadzieję, które pozwalają przezwyciężać wszelki ludzki lęk. Powinniśmy też nieść światu Boga pokoju oraz ducha miłości i pojednania.

W dzisiejszej Ewangelii znajdujemy pouczenia Jezusa z Wieczernika, których udziela uczniom, przygotowując ich na moment swojego odejścia do Ojca. Stanowią one pewnego rodzaju testament, poprzez który Jezus podkreśla, jakie znaczenie w ich życiu ma mieć miłość, nadzieja i pokój. Zwróćmy dziś pokrótce uwagę na każdą z tych wartości.

„Bóg nigdy nie odmawiał ludziom swojego przebaczenia” – mówił Papież na sobotniej audiencji jubileuszowej. Katechezę poświęcił ważnemu aspektowi miłosierdzia, jakim jest pojednanie. Zauważył, że kiedy grzesząc oddalamy się od Boga, On, widząc, że jesteśmy w niebezpieczeństwie, tym bardziej ku nam wychodzi. Nigdy nie godzi się na to, by ktoś miał pozostać obcy Jego miłości, jednak pod warunkiem, że znajdzie w nim jakieś oznaki skruchy za popełnione zło. Ojciec Święty wskazał, że nie możemy pojednać się z Bogiem jedynie o własnych siłach.

Do Rzymu na swój Jubileusz Miłosierdzia licznie przybyli przedstawiciele sił zbrojnych i policji z całego świata. Ojciec Święty przypomniał im, do czego są powołani.

Do Jubileuszu sił zbrojnych i policji Franciszek nawiązał też, zwracając się do licznych dziś na placu św. Piotra Polaków:

Katarzyna Benincasa urodziła się 25 marca 1347 r. w Sienie (Włochy). Była przedostatnim z dwudziestu pięciu dzieci mieszczańskiej rodziny Jakuba Benincasy i Lapy Piangenti - córki poety Nuccio Piangenti. Przyszła na świat, jako bliźniaczka, ale jej siostra, Janina, zaraz po urodzeniu zmarła. Rodzina nie cierpiała biedy, skoro stać ją było na to, by przyjąć do swego grona sierotę po starszym bracie, Tomasza Fonte, który, po wstąpieniu do dominikanów, był pierwszym spowiednikiem Katarzyny.

Już, jako kilkuletnia dziewczynka była przeniknięta duchem pobożności. Wspierana Bożą łaską w wieku 7 lat (w 1354 r.) złożyła Bogu w ofierze swoje dziewictwo. Kiedy miała 12 lat, doszło po raz pierwszy do konfrontacji z matką, która chciałaby Katarzyna wiodła życie jak wszystkie jej koleżanki, by korzystała z przyjemności, jakich dostarcza młodość. Katarzyna jednak już od wczesnej młodości marzyła o całkowitym oddaniu się Panu Bogu.

Św. Katarzyna ze Sieny, dziewica, zakonnica, doktor Kościoła, urodziła się 25 marca 1347 roku w Sienie. Była przedostatnim dzieckiem z dwudziestu pięciu, w mieszczańskiej rodzinie Jakuba i Mony Benincasa. Jej matka była córką poety Nuccio Piagenti. Katarzyna, jako kilkuletnia dziewczynka była przeniknięta duchem pobożności. Mając kilkanaście lat wstąpiła do zakonu dominikanek. Modlitwa, pokuta, posługiwanie trędowatym wypełniały jej młode życie.

Heroiczność cnót zmarłego przed 95 laty w Kalwarii Pacławskiej franciszkanina konwentualnego o. Wenantego Katarzyńca, współpracownika św. Maksymiliana Kolbego, stwierdza jeden z zatwierdzonych przez Papieża dekretów Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych. Pozostałe dotyczą m.in. dwudziestowiecznych męczenników z Albanii i z Hiszpanii.

Józef Katarzyniec pochodził z ubogiej chłopskiej rodziny spod Lwowa. Po maturze w studium nauczycielskim wstąpił do Zakonu Braci Mniejszych Konwentualnych, przyjmując imię Wenanty. Jako kleryk zaprzyjaźnił się z młodszym od niego o pięć lat Maksymilianem Kolbem. Po święceniach kapłańskich był gorliwym spowiednikiem i kaznodzieją, wychowawcą nowicjuszy i kleryków. Stał się apostołem Rycerstwa Niepokalanej założonego przez o. Maksymiliana, który chciał go też włączyć do redakcji Rycerza Niepokalanej. Jednak przed ukazaniem się pierwszego numeru tego pisma o. Wenanty Katrzyniec zmarł w Kalwarii Pacławskiej na gruźlicę, nie ukończywszy jeszcze 32. roku życia. O. Kolbe był przekonany o świętości młodego zakonnika i zabiegał o wydanie jego biografii.

Wśród pielgrzymów obecnych na placu św. Piotra Polacy byli dziś wyjątkowo liczni. Wielu z nich przybyło do Rzymu, by w rocznicę kanonizacji św. Jana Pawła II nawiedzić jego grób w Bazylice Watykańskiej.

Zwracając się do naszych rodaków Franciszek nawiązał do głównej myśli katechezy wygłoszonej na dzisiejszej audiencji ogólnej.

V Tydzień Okresu Wielkanocnego, Rok C


Dz 15, 1-6; Ps 122 (121), 1-2. 4-5 (R.: por. 1); J 15, 4. 5b; J 15, 1-8



Jezus Chrystus kilka razy rozpoczyna wyjaśnienie kim jest od słów "Ja jestem" - chlebem żywym, światłością świata, bramą, dobrym pasterzem, zmartwychwstaniem i życiem, drogą i prawdą, i życiem oraz "Ja jestem". To, co objawia Jezus różni się radykalnie od tego, za czym podąża większość współczesnych Mu ludzi.Tym razem mówi, że On jest prawdziwym krzewem winnym.