WIGILIA PASCHALNA

CZYTANIA: Rdz 1, 1 – 2, 2 ; Ps 104 (103), 1-2a. 5-6. 10 i 12 13-14. 24 i 35c lub Ps 33 (32), 4-5. 6-7. 12-13. 20 i 23 ; Rdz 22, 1-18 ; Ps 16 (15), 5 i 8. 9-10. 11 ; Wj 14, 15 – 15, 1 ; Wj 15, 1. 2. 4-5. 17ab-18 ; Iz 54, 4a. 5-14 ; Ps 30 (29), 2 i 4. 5-6a. 11 i 12a i 13b ; Iz 55, 1-11 ; Iz 12, 2. 3-4b. 4cd-5 ; Ba 3, 9-15. 32 – 4, 4 ; Ps 19 (18), 8-9. 10-11 ; Ez 36, 16-17a. 18-28 ; Ps 42 (41), 2-3; Ps 43 (42), 3. 4 albo Ps 51 (50), 12-13. 14-15. 18-19 ; Rz 6, 3-11 ; Ps 118 (117), 1-2. 16-17. 22-23 ; Łk 24, 1-12

W pierwszy dzień tygodnia poszły skoro świt do grobu, niosąc przygotowane wonności. Kamień od grobu zastały odsunięty. A skoro weszły, nie znalazły ciała Pana Jezusa. Gdy wobec tego były bezradne, nagle stanęło przed nimi dwóch mężczyzn w lśniących szatach. Przestraszone, pochyliły twarze ku ziemi, lecz tamci rzekli do nich: Dlaczego szukacie żyjącego wśród umarłych? Nie ma Go tutaj; zmartwychwstał. Przypomnijcie sobie, jak wam mówił, będąc jeszcze w Galilei: "Syn Człowieczy musi być wydany w ręce grzeszników i ukrzyżowany, lecz trzeciego dnia zmartwychwstanie".

Uczestnicząc w nabożeństwach wielkopostnych każdego roku staramy się na nowo i lepiej poznać sens cierpienia Jezusa Chrystusa. Wspólnie z Nim niesiemy krzyż, szczególnie jest to widoczne podczas Drogi Krzyżowej. Mimo, że te wydarzenia miały miejsce ponad dwa tysiące lat temu, to łatwo dostrzec pewne analogie. Spotykamy tam osoby, które nie zachowały się obojętnie na widok cierpiącego Jezusa. Czy w naszym życiu nie jest podobnie?

W trudnych i najtrudniejszych sytuacjach życia możemy liczyć jedynie na najbliższych naszemu sercu, którzy potrafią współczuć i współcierpieć z nami.  Na drogach naszego życia spotykamy czasem ludzi, którzy obdarzają nas prawdziwą przyjaźnią i miłością, którzy pragną dla nas dobra. Nie zawsze umiemy odpowiedzieć miłością na miłość. Doświadczenia takich spotkań są utwierdzeniem nas w prawdzie, że więź międzyludzką buduje i cementuje tylko miłość, ona pozwala wytrwać w poczuciu sensu i każdą, nawet najtrudniejszą sytuację, doprowadzić do szczęśliwego końca.

Pan Jezus złożony do grobu

Kłaniamy Ci się Panie Jezu Chryste i Błogosławimy Tobie... Żeś przez krzyż i mękę swoją świat odkupić raczył

Ciało Pana Jezusa obwiązane płótnem wraz z wonnościami w zostaje złożone w grobie wykutym w skale. Po zasunięciu ciężkim głazem Jezus pozostanie tam do chwili zmartwychwstania. Jednak oprawcy i o tym pomyśleli i powiadomili władze rzymskie o możliwości zabrania ciała Jezusa i rozpowszechnianiu informacji o rzekomym zmartwychwstaniu Jezusa. Nie wierzyli w to co było głoszone, nie chcieli dopuścić do fałszywych pogłosek o zmartwychwstaniu. Władze Rzymu postawili więc przy grobie żołnierzy, aby pilnowali ciała Jezusa. Czy to mogło być przeszkodą dla Jezusa aby zmartwychwstać? Dla bliskich było to rozstanie na krótki czas, choć też nie bardzo wierzyli w zmartwychwstanie. Ta cisza to czas pogodzenia się z faktem odejścia Jezusa. On nie udawał śmierci jako Syn Boga, On rzeczywiście umarł i spoczął w grobie. Grób to nie otchłań, grób to miejsce spoczynku, snu i oczekiwania na zmartwychwstanie. Ten czas spoczynku Jezusa to też czas błogosławiony – czas zjednoczenia z Bogiem.

WIELKI PIĄTEK MĘKI PAŃSKIEJ

CZYTANIA: Iz 52, 13 – 53, 12 ; Ps 31 (30), 2 i 6. 12-13. 15-16. 17 i 25 ; Hbr 4, 14-16; 5, 7-9 ; J 18, 1 – 19, 42

Jezus wyszedł z uczniami swymi za potok Cedron. Był tam ogród, do którego wszedł On i Jego uczniowie. Także i Judasz, który Go wydał, znał to miejsce, bo Jezus i uczniowie Jego często się tam gromadzili. Judasz, otrzymawszy kohortę oraz strażników od arcykapłanów i faryzeuszów, przybył tam z latarniami, pochodniami i bronią. A Jezus wiedząc o wszystkim, co miało na Niego przyjść, wyszedł naprzeciw i rzekł do nich: «Kogo szukacie?» Odpowiedzieli Mu: «Jezusa z Nazaretu». Rzekł do nich Jezus: «Ja jestem». Również i Judasz, który Go wydał, stał między nimi. Skoro więc rzekł do nich: «Ja jestem», cofnęli się i upadli na ziemię. Powtórnie ich zapytał: «Kogo szukacie?» Oni zaś powiedzieli: «Jezusa z Nazaretu». Jezus odrzekł: «Powiedziałem wam, że Ja jestem. Jeżeli więc Mnie szukacie, pozwólcie tym odejść!» Stało się tak, aby się wypełniło słowo, które wypowiedział: «Nie utraciłem żadnego z tych, których Mi dałeś». Wówczas Szymon Piotr, mając przy sobie miecz, dobył go, uderzył sługę arcykapłana i odciął mu prawe ucho. A słudze było na imię Malchos. Na to rzekł Jezus do Piotra: «Schowaj miecz do pochwy. Czyż nie mam pić kielicha, który Mi podał Ojciec?» Wówczas kohorta oraz trybun razem ze strażnikami żydowskimi pojmali Jezusa, związali Go i zaprowadzili najpierw do Annasza. Był on bowiem teściem Kajfasza, który owego roku pełnił urząd arcykapłański. Właśnie Kajfasz poradził Żydom, że warto, aby jeden człowiek zginął za naród.

„Jeśli kto chce pójść za Mną, niech się zaprze samego siebie, niech weźmie krzyż swój i niech Mnie naśladuje. Bo kto chce zachować swoje życie, straci je; a kto straci swe życie z mego powodu, znajdzie je” (Mt 16,24-25).

Jezus w swojej wypowiedzi łączy sprzeczności, aby w ten sposób sformułować nową zasadę nabywania życia kosztem śmierci. Polski poeta i aforysta Stanisław J. Lec (†1966) tę samą prawdę wyraził kiedyś w formie aforyzmu: „Pierwszym warunkiem nieśmiertelności jest śmierć”.

Tajemnica krzyża – Bóg umiera po to, aby zbawić człowieka – zawiera w sobie pozorny paradoks dotyczący pojęcia zysku i straty. Śmierć na krzyżu – to, co dla jednych jest znakiem przegranej i końca wszystkiego, dla innych jest znakiem triumfu i początkiem nowego życia. W nocnej rozmowie z Nikodemem Jezus mówi: „Jak Mojżesz wywyższył węża na pustyni, tak potrzeba, by wywyższono Syna Człowieczego” (J 3,14). Bóg posługuje się swoją logiką. Spróbujmy ją zrozumieć, odwołując się do klasycznej ekonomii, gdyż po raz kolejny Jezus używa pojęć, które należą do tej dziedziny ludzkiego działania.

„Jezusowy krzyż jest Słowem, którym Bóg odpowiedział na zło świata” – to drugi dzisiejszy papieski tweet opublikowany wieczorem niedługo przed Drogą Krzyżową w Koloseum, miejscu męczeństwa pierwszych chrześcijan. W transmitowanym na cały świat przez radio i telewizję nabożeństwie Drogi Krzyżowej weźmie też udział Ojciec Święty. Autorem rozważań o Męce Pańskiej jest tym razem arcybiskup Perugii kard. Gualtiero Bassetti. Pierwsza droga krzyżowa w Koloseum została zorganizowana w 1750 roku przez papieża Benedykta XIV. Tę tradycję wznowił w 1964 r. papież Paweł VI.

Pan Jezus zdjęty z krzyża i powierzony Matce

Kłaniamy Ci się Panie Jezu Chryste i Błogosławimy Tobie... Żeś przez krzyż i mękę swoją świat odkupić raczył

Pierwsze bliskie spotkanie Jezusa z Matką i ostatnie pożegnanie przed złożeniem do grobu.

Maryja tuli swego Syna, jakby nie widziała Go bardzo długo, ale widziała Go podczas Drogi krzyżowej, widziała jak umierał. To spotkanie nie jest radosne, to spotkanie Matki z Synem wyraża ogromny ból. Matka nie trzyma w objęciach tego Jezusa, który nauczał, który uzdrawiał, który chodził z jednego miejsca w inne, aby głosić Ewangelię, mówić o Bogu, o zbawieniu. Teraz Maryja trzyma już martwe ciało Jezusa – jej Syna, który został tak strasznie potraktowany, tyle wycierpiał.

1. Jezus wiedząc, że nadeszła Jego godzina przejścia z tego świata do Ojca, umiłowawszy swoich na świecie, do końca ich umiłował. (J 13,1b)

2. Życie Jezusa Chrystusa na ziemi jest jednym, wielkim dowodem Jego miłości do człowieka. Dowodem tej miłości jest wcielenie Jezusa – jego przyjście na świat w ubóstwie i poniżeniu, w betlejemskiej grocie. Dowodem jest Jego życie – przeszedł On dobrze czyniąc – głosząc słowa pełne otuchy i nadziei, uzdrawiając chorych a nawet wskrzeszając umarłych. Jednak największym dowodem miłości Jezusowej jest Jego męka i śmierć na krzyżu.

3. Jest to szczególnie ważne dla nas – ludzi żyjących w czasach tak odległych od ziemskiego życia Jezusa. Cóż by przyszło nam z tego, że ktoś żyjący tak dawno uzdrawiał czy wskrzeszał? Cóż by nam przyszło z tego, że mamy świetlaną postać, którą możemy naśladować? Cóż by nam przyszło z tego, że przechowane zostały piękne słowa – nauki Jezusa?

4. Jesteśmy biedakami, jesteśmy nędzarzami, jesteśmy bankrutami a w takiej sytuacji na nic zdadzą się piękne przykłady, słowa i pouczenia. Nie przydadzą się one na nic, choć są piękne i prawdziwe, gdyż nie mamy siły ich podnieść – jesteśmy, przez grzech, bezsilni, spętani. Możemy powiedzieć, że jesteśmy duchowo martwi. Można zachęcać trupa do rozmaitych rzeczy, można zachęcać go, mówić mu piękne kazania – czy posłucha? Tak samo dzieje się w naszym życiu – słuchamy mądrych kazań i nauk, stawiane jest przed nasze oczy cudowne życie Jezusa i co?… I nic. Trup nie chce słuchać – dalej żyjemy po staremu.

„Wyryj Panie w naszych sercach uczucia wiary, nadziei, miłości, ubolewania z powodu naszych grzechów”. Ten papieski wpis na Twitterze jest najlepszym komentarzem do tego, co przeżywa Kościół w Wielki Piątek. Tego dnia wspomina się bowiem mękę i śmierć Chrystusa, które stały się drogą odkupienia ludzkości przez Boga.

Kościół w tym dniu wstrzymuje się od sprawowania Eucharystii. W świątyniach i kaplicach odprawia się specjalną Liturgię Męki Pańskiej. W jej trakcie odczytywany jest odnośny, obszerny fragment Ewangelii wraz z rozbudowaną modlitwą powszechną. Po niej następuje adoracja Krzyża i obrzęd Komunii św.

Śmierć Pana Jezusa na krzyżu

Kłaniamy Ci się Panie Jezu Chryste i Błogosławimy Tobie... Żeś przez krzyż i mękę swoją świat odkupić raczył

W tym szczególnym momencie postarajmy się odmawiać tą stację na klęcząco, aby wyrazić swoją miłość i jedność z konającym Jezusem.

„Ojcze, w Twoje ręce powierzam ducha mojego. Po tych słowach wyzionął ducha”

Słowa, które kończą życie Jezusa na ziemi. Słowo Boga wykonało się, ofiara została spełniona, posłuszeństwo względem Ojca Jezus wykonał od początku aż do końca. Razem z Chrystusem umarły nasze grzechy. Niewinny umarł za rzesze winnych, za wszystkich ludzi. Śmierć Jezusa wywołuje ogromny strach i zdziwienie na wszystkich, którzy stali pod krzyżem, szczególnie na tych, którzy drwili z Jezusa do ostatnich chwil życia. Sama śmierć jednak to za mało. Dla sprawdzenia i upewnienia się, że Jezus naprawdę umarł żołnierze przebijają Jego bok. To czego są świadkami wprawia ich w zdziwienie : z boku wypływa krew i woda – dwa życiodajne płyny. Umarło Życie, umarł Ten, który życie daje, umarł Ten, który życie przywracał, umarł Ten, który uzdrawiał ludzi i wypędzał złe duchy z opętanych. Co odczuwają stojący pod krzyżem ludzie, żołnierze, uczniowie Jezusa, Maryja? Dla jednych jest to czas ogromnego smutku, dla innych ogromny strach, zdziwienie, jeszcze inni mogą sobie nic z tego nie robić – umarł zwykły człowiek, bluźnierca. Maryję przeszywa miecz boleści – jako matka przeżywa to chyba najbardziej. Wie jednak, że to było konieczne, że taka była wola Boga. Tak Bóg zatroszczył się o zbawienie człowieka, tak ukazał swoja ogromną miłość wobec człowieka. Drzewo krzyża stało się drzewem zbawienia, drzewem życia.