V Tydzień Wielkiego Postu, Rok C

Jr 20, 10-13; Ps 18 (17), 2a-3. 4-6a. 7 (R.: por. 7); J 6, 63b. 68b; J 10, 31-42

Jezus jest dobrym, doskonałym pasterzem ludu Izraelskiego. Za Nim idą owce i słuchają Jego głosu. Już nikt ich nie powstrzyma. Jezus ponownie jest w Jerozolimie i na pytanie czy jest Mesjaszem, Synem Boga odpowiada, że już wcześniej to potwierdził, ale oni nie uwierzyli, bo są owcami dotychczasowych pasterzy. Ci, którzy uwierzyli kiedy mówi do nich, że: "Ja i Ojciec jedno jesteśmy", oni rozumieją. Oni odkryli w Nim Boga, rozradowali się, bo okazał się ich Zbawicielem.

Mówi się, że niektórzy święci, modląc się Modlitwą Pańską, zatrzymywali się na pierwszym zdaniu:

Ojcze nasz… i z powodu wzruszenia nie byli w stanie modlić się dalej, tak dalece poruszała ich świadomość i doświadczenie bycia synem Boga.

Chrześcijańska nadzieja jest cnotą pokorną i silną, która nie pozwala nam się pogrążyć pośród licznych życiowych trudności. Papież Franciszek mówił o tym podczas Mszy w kaplicy Domu św. Marty. Przypomniał, że nadzieja pokładana w Bogu nigdy nie zawodzi, jest źródłem radości i pokoju dla udręczonego serca, a tym samym fundamentalną cnotą w życiu chrześcijanina.

Nawiązując do dzisiejszej Ewangelii Ojciec Święty podkreślił, że Abraham „miał wiele pokus na drodze nadziei”, ale uwierzył i był posłuszny Bogu, dlatego też wyruszył w drogę ku Ziemi Obiecanej. Papież zaznaczył, że to właśnie nić nadziei jest tą, która łączy całą historię zbawienia.

3 tys. studentów z ok. 120 krajów świata spotkało się z Papieżem w Auli Pawła VI. Uczestniczą oni w spotkaniu Harvard World Model United Nations (Harwardzki Światowy Model Narodów Zjednoczonych), organizowanym co roku przez Uniwersytet Harvarda z Cambridge w USA i naśladującym w celach edukacji obywatelskiej obrady ONZ. Tym razem odbywa się ono w Rzymie. Jego najważniejszym owocem – powiedział Ojciec Święty – nie jest jednak samo nabywanie wiedzy o dyplomacji i systemach instytucjonalnych, choć i to ma swoje znaczenie.

Wspólnota międzynarodowa musi potwierdzić prawo do wolności religijnej i potępić wszelkie formy dyskryminacji i nietolerancji. Wskazał na to szef watykańskiej dyplomacji przypominając, że wolność religijna jest obecnie na świecie zagrożona jak nigdy wcześniej. Abp Paul Gallagher mówił o tym na kongresie misyjnym „Nasz Kościół i Kościół męczenników”.

Weronika ociera twarz Jezusowi

Kłaniamy Ci się Panie Jezu Chryste i Błogosławimy Tobie... Żeś przez krzyż i mękę swoją świat odkupić raczył

Dalsza droga Jezusa to dalsze dźwiganie tego ciężaru, który przygniata, który powoduje ogromne zmęczenie. Idąc ulicami miasta, jeszcze w wysokiej temperaturze powoduje u człowieka pot. Jezus dźwigając krzyż doświadcza tego zmęczenia, pot zalewa Mu twarz łącząc się z krwią spływającą z głowy – z ran po koronie cierniowej. Na drodze staje kolejna niewiasta, której nie obce jest uczucie smutku, żalu, cierpienia z powodu tak przykrego widoku – gdy ktoś tak dobry jak Jezus doświadcza ogromnego cierpienia. Weronika – tak miała na imię niewiasta – staje się jedną z tych, które przełamują w sobie ten strach, obawę przed reakcją innych i podchodzi do Jezusa aby otrzeć Mu twarz z potu i krwi. Jej postawę można porównać do Marii Magdaleny, która nie patrząc na to co pomyślą inni upada przed Jezusem i obmywa Mu nogi zdając sobie sprawę ze swej grzeszności.

Pozorny zanik poczucia winy, tęsknota za Miłosiernym Samarytaninem oraz kryzys wiary w wyniku posoborowego rozwoju dogmatu – o tym mówi Benedykt XVI w wywiadzie, którego udzielił belgijskiemu jezuicie ks. Jacquesowi Servais. Do rozmowy doszło w październiku przy okazji rzymskiego sympozjum teologicznego o usprawiedliwieniu. Wywiad został włączony do aktów sympozjum, a dziś udostępniono go prasie.

Szymon Cyrenejczyk pomaga nieść krzyż Jezusowi

Kłaniamy Ci się Panie Jezu Chryste i Błogosławimy Tobie... Żeś przez krzyż i mękę swoją świat odkupić raczył

Jezus idzie dalej niosąc ciężar naszych grzechów. Czy jest ciężko? Chyba nikt nie byłby w stanie nieść takiego ciężaru. Jezus musiał i czynił to dla nas. Jednak na tej drodze staje ktoś, kto będzie Mu pomagał nieść ten ciężar. Czy z wyboru – bo chciał? Nie, został do tego zmuszony przez żołnierzy. Szymon Cyrenejczyk znalazł się w nieodpowiednim miejscu z ciekawości – chciał tylko zobaczyć co się dzieje. To był jego najtrudniejszy czas, najtrudniejszy, ale czy stracony, czy rzeczywiście nic mu nie dający? Dźwigał krzyż za Jezusa pomagając w tej drodze krzyżowej. Czy to zaszczyt czy największy koszmar Szymona? Nie wybrał niesienia krzyża, to nie była jego droga a mimo to musiał nieść.

V Tydzień Wielkiego Postu, Rok C

Dn 3, 14-20. 91-92. 95; Dn 3, 52. 53-54. 55-56; J 3, 16; J 8, 31-42

Jezus nieustannie narażony był na ataki Żydów. Zarzucali Mu głoszenie nieprawdy, bluźnierstwo. Zarzucali, że posługuje się mocą szatańską. Twierdzili, że łamie Prawo, że nie przestrzega tego Prawa i pozwala, by jego uczniowie też go nie przestrzegali. Ich serca zamknięte na prawdę, czując jednak jej obecność i obawiając się o samych siebie, wynajdywały różne niby argumenty, by tylko Jezusa poniżyć, umniejszyć Jego autorytet i ukrócić narastającą popularność wśród ludu. Jezus jednak nie bał się ich słów. Po Jego stronie była Prawda, bo On sam był Prawdą, bo On sam z Prawdy pochodzi. I nauczał wszystkich, którzy otwierali serca, iż ta Prawda, którą jest On sam, którą im przyniósł, ma moc wyzwolenia. Prawda pochodząca od Niego, a więc od samego Boga, może uczynić ich wolnymi.

Prawda boli. Kiedy widzę swoją nędzę, nie mam ochoty się nią chwalić.

Nawet przed Bogiem chciałbym ją ukryć, a co dopiero przed drugim człowiekiem. Jednak tylko prawda wyzwala. Kiedy dostrzegam, kim tak naprawdę jestem, inaczej patrzę na Boga i ludzi.