Jednym ze zdumiewających dziś zjawisk jest to, że im więcej osób uważa się za specjalistów w uczeniu nas drogi do szczęścia i satysfakcji, tym więcej jest wśród nas ludzi nieszczęśliwych, rozczarowanych życiem i bezradnych.
    

Dzieje się tak z kilku zasadniczych powodów. Po pierwsze, najczęściej próbują nas uczyć sztuki szczęśliwego życia ci, którzy sami żyć nie umieją, np. znerwicowani pedagodzy, skorumpowani politycy, rozwiedzeni seksuolodzy czy uciekające od własnej płci feministki. Po drugie, większość współczesnych "specjalistów" od szczęśliwego życia popełnia ten sam błąd, czyli obiecuje nam łatwe szczęście, a zatem takie, które nie istnieje na tej ziemi. Po trzecie, dominuje obecnie kultura ponowczesności, która pod mile brzmiącym hasłem "wyzwolenia" człowieka od wszelkich norm moralnych, społecznych i religijnych prowadzi w rzeczywistości do nowych form niewolnictwa, uzależnień i cierpień na nieznaną wcześniej skalę. Innymi słowy coraz częściej proponowane są obecnie nieszczęsne pomysły na osiągnięcie szczęścia. Popatrzmy na kilka typowych przykładów w tym względzie.
    

Emocje trzeba wychowywać

Emocje mówią nam prawdę o nas także wtedy, gdy oszukujemy samych siebie w myśleniu.

Emocje są potrzebe
 

Formacja sfery emocjonalnej to istotny element wychowania chrześcijańskiego. Emocje i uczucia spełniają bowiem niezwykle ważną rolę w życiu człowieka. Są one jednym z podstawowych sposobów kontaktowania się danej osoby z samą sobą oraz z innymi osobami. Proces wychowania powinien objąć obydwa te aspekty. Przyjrzyjmy się najpierw pierwszemu z nich. Termin emocje jest tu użyty w znaczeniu szerokim i obejmuje wszelkie stany emocjonalne (uczucia, nastroje, humory i inne poruszenia emocjonalne). Sferę emocjonalną można zdefiniować jako sposoby przeżywania wszystkiego, co dzieje się w nas samych i wokół nas. Emocje to reakcje człowieka na jego własne zachowania i własną sytuację życiową, a także reakcje na osoby, sytuacje i wydarzenia zewnętrzne, które wpływają na jego los. W zależności od okoliczności reakcje te wyrażają się poprzez radość, wzruszenie, satysfakcję, poczucie bezpieczeństwa, zaufania, pewności siebie, albo poprzez niepokój, wstyd, poczucie winy, depresję, gniew, desperację, nienawiść.

W rozumieniu potocznym wychowanie kojarzy się najczęściej z pouczaniem, wyjaśnianiem, udzielaniem wskazówek, perswadowaniem, moralizowaniem, przekonywaniem, zaś rola wychowanego -z odbieraniem informacji. Tymczasem zarówno dzieci, jak i dorośli są tak ukształtowani, że nużą się szybko samym odbiorem, chcieliby także coś przekazywać.

Słuchanie męczy bardziej niż mówienie, wykonywanie polecenia więcej niż jego wydawanie itp. Wychowanie ponadto wypływa z wielu różnorakich konieczności: z wiary, społecznych uwarunkowań i potrzeby serca samego wychowanka. Najczęściej wychowanie jest wynikiem oddziaływania wychowawczego drugiej osoby, gdzie niezwykle ważnym etapem jest rozbudzenie, podtrzymywanie i ukierunkowywanie zdolności samowychowawczych ucznia. Kiedy możemy mówić o samowychowaniu? Gdzie szukać źródeł tej potencjalności człowieka? W jaki sposób realizuje się samowychowanie? Na te pytania pragnę odpowiedzieć, rozwijając twierdzenie zawarte w tytule pracy.

To nie uczucia podtrzymują miłość. To miłość podtrzymuje uczucia i sprawia, że nawet w obliczu bolesnych przeżyć jesteśmy w stanie kochać.
 

Miłość to postawa. To sposób odnoszenia się człowieka do Boga, do bliźnich i do samego siebie. Miłość to najbardziej odpowiedzialna postawa, jaką może zająć człowiek w relacjach międzyosobowych. Miłość to postawa całego człowieka. To postawa, która integruje wszystko, co składa się na naszą rzeczywistość: ciało, myślenie, emocje, uczucia, sferę moralną, duchową, religijną i społeczną, wolność, sumienie, ideały, aspiracje. Miłość to postawa, która wymaga mądrego myślenia, podejmowania roztropnych decyzji, kierowania się wiernością i odpowiedzialnością, pracowitością, wytrwałością, stanowczością w dobru. Mimo to wiele osób kojarzy miłość przede wszystkim z uczuciami, które jej towarzyszą. Niektórzy wręcz twierdzą, że miłość jest uczuciem. Czynią tak mimo tego, że znają osobiście osoby, które zraniły innych ludzi lub pozwoliły sobie zadać bolesne cierpienia właśnie dlatego, że kierowały się uczuciami, zamiast prawdą, mądrością, sumieniem, Dekalogiem, zdrowym rozsądkiem.

Inteligencja nie jest tym samym, co mądrość, gdyż niektórzy ludzie używają zdolności myślenia w niemądry sposób - na przykład po to, by oszukiwać innych ludzi lub po to, by usprawiedliwiać popełnione przez siebie błędy i żyć w świecie fikcji czy ideologii.

Trudności z definicją
 

W potocznym języku inteligencja utożsamiana jest z rozumnością i mądrością. Klasyczna definicja głosi, że człowiek to istota rozumna i wolna. Ta definicja ma przynajmniej dwie poważne słabości. Po pierwsze, nie mówi nic o miłości, a bez miłości nie można zrozumieć tajemnicy człowieka, ani sensu jego istnienia. Po drugie, definicja ta absolutyzuje naszą rozumność i wolność, gdyż sugeruje, że w każdej fazie swego życia oraz w każdym swoim działaniu człowiek jest rozumny i wolny. Tymczasem w niektórych fazach rozwoju, na przykład w niemowlęctwie czy wczesnym dzieciństwie nie jesteśmy jeszcze zdolni do logicznego myślenia, ani do działań opartych na świadomości i wolności. Także w późniejszych fazach rozwoju niektórzy ludzie mogą w tak błędny sposób używać swojej zdolności myślenia i decydowania, że obie te wolności wypaczą, a nawet stracą. Przykładem może być sytuacja alkoholika czy narkomana w czynnej fazie uzależnienia. Ktoś taki traci wolność działania, a zdolności myślenia używa w tej fazie życia po to, by manipulować samym sobą i wmawiać sobie, że nie jest kimś uzależnionym, że w każdej chwili – jeśli tylko zechce – może przestać pić czy sięgać po narkotyki. Człowiek to ktoś, kto otrzymał od Boga dar rozumności i wolności, jednak posiadanie takich zdolności nie gwarantuje automatycznie, że dana osoba zdolności te uszanuje, rozwinie i mądrze wykorzysta.

Obserwując fora dyskusyjne, różne portale i serwisy internetowe, przeglądając prasę, oglądając telewizję a nawet rozmawiając z różnymi osobami można spotkać się z różnymi opiniami na temat dzieci, aborcji czy innych spraw związanych z rodziną. Często są to opinie pozytywne, ale nie brakuje tez negatywnych zdań na temat dzieci, ich posiadania, wychowania, rozwoju.
Wielu z nas stara się dbać o to, aby dzieci miały odpowiednie warunki życia, nauki, rozwoju, leczenia w przypadku chorób oraz ochrony prawnej w przypadkach, gdy sa naruszane dobra dzieci. Robimy co możemy, aby im to wszystko co dobre dla ich rozwoju zapewnić. Tworzymy różne ustawy chroniące je przed tym co złe, co niewłaściwe. Wiele odpowiedzialności spoczywa na głównych opiekunach dzieci czyli rodzicach, ale nie można także wykluczać z wychowania dzieci innych placówek jak i całego społeczeństwa, które także bierze czynny udział w ich wychowaniu - właśnie po przez ustawy dotyczące dzieci jak i przykład właściwych zachowań. Wiele osób walczy o prawa dzieci, aby były przestrzegane, zwłaszcza przez rodziców.

Marzenie, by być zdrowym, silnym, pięknym i wiecznie młodym rozpala głowy zarówno autorów fantastyki naukowej, jak i badaczy nauk przyrodniczych: biologów i medyków różnych specjalności.

Opierając się na mniej lub bardziej sensownych teoriach politycy różnych epok podejmowali decyzje mające doprowadzić do stworzenia silniejszego narodu, a co za tym idzie – mocniejszej armii. Zabijano zatem chore i wątłe dzieci, sterylizowano chorych (nade wszystko chorych psychicznie), ograniczano prawa do posiadania potomstwa jednych, a nakazywano prokreację innym. To właśnie były programy i działania eugeniczne. Nazistowska III Rzesza była na tym polu szczególnie aktywna. Jej upadek, a nade wszystko procesy norymberskie potępiające tego typu praktyki, doprowadziły (a raczej tak się wydawało) do definitywnego odrzucenia polityki eugenicznej.

Tak, jesteśmy uzależnieni od rywalizacji. Pokazuje to Biblia, którą wypełniają opisy rywalizujących ze sobą ludzi. Pierwsi rodzice zrywając owoc z drzewa poznania dobra i zła zamienili zasadę pierwotnej jedności na zasadę podstawowego rozłamu, zagrożenia i rywalizacji. Szczęście jednego jest zagrożeniem dla szczęścia drugiego. Dlatego Abel ginie z rąk Kaina a przyjęty przez miłosiernego ojca marnotrawny syn staje się w oczach starszego brata niebezpiecznym rywalem. Jakież to współczesne...    Jesteśmy uzależnieni od rywalizacji. To wniosek choćby z obserwacji dzieci: starsze dziecko rywalizuje z młodszym, bardziej zdolne z mniej zdolnym, bardziej grzeczne z mniej grzecznym, pobożniejsze z niepobożnym, brat z siostrą a siostra z bratem.

Ludobójcze ideologie były i są wymyślane przez ludzi z wyższym wykształceniem i z niższym wychowaniem.

Różne są spojrzenia na człowieka, społeczeństwo, ustrój państwa. Modyfikacji ulegają propozycje poszczególnych partii i ugrupowań politycznych. Niezmienny pozostaje natomiast fakt, że lewica zawsze znajduje jakąś grupę obywateli, którą według tejże lewicy można legalnie zabijać. Tak było w czasie Rewolucji Francuskiej i w czasie Rewolucji Październikowej. Tak było w ustroju komunistycznym i podobnie jest we współczesnych demokracjach liberalnych. Tym razem lewica postuluje prawo do legalnego zabijania dzieci w fazie rozwoju prenatalnego, a także prawo do legalnego zabijania rodziców, gdy ci wejdą w podeszły wiek lub zaczną ciężko chorować. Gdyby lewica uznała nienarodzone dzieci za zabójców, to by zakazała aborcji, gdyż według lewicy nie wolno skazywać na śmierć tych, którzy zabijają innych. A gdyby lewica uznała nienarodzone dzieci za małych aktywistów gejowskich, to by im jeszcze przyznała przywileje, gdyż lewica bardziej troszczy się o bogatych gejów niż o ludzi bezrobotnych czy o rodziców, którzy nie mają pieniędzy, by nakarmić swoje dzieci.
 

Gdy człowiek doświadcza odejścia kogoś bliskiego często przeżywa ogromny ból po jego utracie, może nawet wpada w depresję lub jakiś nałóg, poprzez który chce zapomnieć o tym ciężkim doświadczeniu, ukoić ból, który pozostał po utracie bliskiej osoby. Ten ból jest o tyle większy, gdy przeżywa go osoba, która była głęboko związana z tą osobą zmarłą, ale jeszcze większego bólu doświadcza  się gdy tracimy ukochane swoje dziecko, tym bardziej to jedyne, o które się może tak bardzo starało, walczyło - aby się ono poczęło. Podobną zależność względem przeżywania bólu po utracie bliskiej osoby można odnieść do wieku.

Wzruszyłem się dzisiaj…  Na pogrzebie. Kiedy skończyłem modlitwę, najbliższa rodzina zmarłej zaczęła podchodzić do trumny, by ostatnim dotykiem dłoni pożegnać się z matką, babcią, prababcią, siostrą, ciocią, przyjaciółką. Na końcu zbliżył się do ukochanej żony małżonek. Starszy pan, z laseczką w dłoni, przygarbiony lekko, z siwizną mijającego bezpowrotnie czasu  we włosach. Zaczął czule gładzić twarz swojej żony. Potem włosy. Trumnę zamknięto. Choć we łzach poczciwego starca, wciąż odbijała się twarz ukochanej małżonki…