Przemocy, która towarzyszy aktualnym protestom we Francji, nie można usprawiedliwić. Pokazuje ona jednak, w jakim jesteśmy punkcie i co może się stać w przyszłości, jeśli w kraju zabraknie solidarności, a obywatele będą mieć poczucie, że nie mają żadnego wpływu na decyzję polityków. Tak coraz bardziej napiętą sytuację nad Sekwaną komentuje bp Jean-Luc Brunin.

Od ponad dwóch tygodni we Francji trwają gwałtowne protesty. Pretekstem do nich była podwyżka podatków na paliwo. Protestują przede wszystkim mieszkańcy prowincji, którzy czują się ignorowani przez paryskie elity polityczne.

Wtorek, 4 grudnia 2018 roku

I tydzień Adwentu, Rok C

Wspomnienie św. Jana Damasceńskiego, prezbitera i doktora Kościoła

albo wspomnienie św. Barbary, dziewicy i męczennicy

Pewien znany filozof starożytny, obserwując zepsucie swojej epoki, miał powiedzieć, że już chyba gorszych czasów nie można doczekać. Jakże się mylił! Powszechne zepsucie, konformizm, hedonizm, pogoń za zaszczytami i pieniędzmi, a nade wszystko powszechny podział we wszystkich możliwych sferach życia są naszym chlebem powszednim jedzonym przez nas na co dzień. I rzeczywiście zazdrościmy trochę apostołom, ze mogli widzieć Jezusa, że w ich sercach mogła zagościć prawdziwa radość. Ale czy w naszych nie może?

Człowiek raczej nie lubi czasu oczekiwania i chce, jeśli tylko może przyspieszyć bieg wydarzeń. Zagubiliśmy w tym pędzie jeden z piękniejszych smaków życia, jakim jest oczekiwanie. Żyjemy w świecie częściowo zamkniętym na prawdę o człowieku, jego celu życia, o Bogu. Dlatego właśnie tak bardzo potrzebny jest nam Adwent, aby poświęcić uwagę prostowaniu ścieżek w swojej duszy i uwierzyć, że tylko Jezus jest w stanie wyprostować nasze mylne ścieżki, jeżeli oczywiście Mu na to pozwolimy. Każdy z nas ma coś do zrobienia w sercu.

Już na samym początku Adwentu słyszymy słowa Chrystusa: „Czuwajcie więc, bo nie wiecie, kiedy pan domu przyjdzie” (Mk 13,35).Ta prawda mówi nam, że musimy być stale przygotowani na przyjście Pana.

Poniedziałek Pierwszego Tygodnia Adwentu

I tydzień Adwentu, Rok C

Wspomnienie św. Franciszka Ksawerego, prezbitera

3 grudnia 2018 roku

Rozpoczęliśmy czas Adwentu, po raz kolejny w naszym życiu rozpoczynamy czas oczekiwania. Czym jest dla mnie Adwent? Zjadaniem codziennie jednej czekoladki z kalendarza? Porannym wstawaniem na roraty, a po nich raczeniem się kakao i drożdżówką w salce parafialnej? Czasem ćwiczeniem silnej woli w niejedzeniu słodyczy, niepaleniu papierosów lub odmawianiem konkretnej modlitwy co dzień? Ciężko znaleźć coś nowego, co mogłoby urozmaicić ten czas, z którym chyba ostatnimi laty sobie do końca nie radzimy.

Niedziela, 2 grudnia 2018 roku


I tydzień Adwentu, Rok C


Czy Adwent jest okresem liturgicznym, który może przerażać, czy raczej jest to faktycznie czas radości…?

Zdarzyło się razu pewnego, że na jednym z portali internetowych opublikowano wyniki sondy przeprowadzonej wśród młodych ludzi. Pytanie wiodące owej sondy brzmiało mniej więcej tak: „Z czym kojarzy ci się Adwent?” Wśród wielu odpowiedzi, jakich udzielali respondenci, największą popularnością cieszyły się: „roraty”, „wieniec adwentowy”, „fioletowy kolor szat liturgicznych” czy „pokuta”.  Można by powiedzieć, że te skojarzenia są całkiem trafne, bo przecież Adwent rzeczywiście – przede wszystkim w polskiej tradycji – związany i kojarzony jest przede wszystkim z porannymi mszami ku czci Najświętszej Maryi Panny, zwanymi roratami, czy też z niezwykle bogato zdobionym wieńcem adwentowym, który często poprzez liczne dodatki, mające rzekomo upiększyć ten adwentowy atrybut, gubi zupełnie swoją symbolikę. Ale tak, rzeczywiście, to wszystko są znaki szczególnie charakterystyczne dla okresu Adwentu.

Niedziela, 18 listopada 2018 roku

XXXIII tydzień zwykły, Rok B

Schyłek roku kościelnego przypomina nam o naszym powołaniu do wieczności oraz o przemijalności i kruchości tego świata. Ale myśl o końcu świata budzi w wielu ludziach przerażenie, dlatego niechętnie o tym mówią. Z drugiej strony niektórzy twórcy filmowi lubują się w fantastycznych wizjach na ten temat. Zaś niektóre sekty na zapowiedziach końca świata budują ideologię zastraszania swoich wyznawców.

Pierwsza historyczna wzmianka o Cieplicach pochodzi z 1281 roku. Wówczas to książę Bernard (Lwówecki) ze Śląska, podarował Zakonowi Joannitów miejscowość noszącą nazwę Calidus Fons – tzn. Ciepłe Źródła. Od tych słów powstała nazwa miejscowości: Bad Warmbrunn ­ – Cieplice. Dopiero od początku XV wieku mamy dokładne dane.

16 czerwca 1403 roku rycerz Gotsche Schoff II, dziedzic twierdzy Chojnik, zamieszkały na zamku w Gryfowie, ufundował w Cieplicach klasztor dla proboszcza i czterech oj­ców z Zakonu Cystersów w Krzeszowie.