Bóg uświadamia nam jedną z pozoru dziwną rzecz, aby stać się silnym Bogiem i Wiarą chrześcijaninem trzeba najpierw stać się jak ziarnko gorczycy. Dotyczy to również Wspólnoty Kościoła, która jako całość też została przyrównana do owego ziarnka gorczycy . Zastanówmy się, dlaczego Jezus posłużył tym symbolem, w którym nie ma nic szczególnego? Małe ziarenko, (symbolizuje każdego z nas), które spadnie na urodzajną ziemię (taką jest Jezus Chrystus) będzie miało siłę i energię, aby wzrastać. Jeśli do tego dodamy jeszcze miłość – to nic nie jest w stanie temu przeszkodzić.

Spoglądając na historię Kościoła od momentu Jego powstania , aż do obecnych czasów może zastanawiać fakt, dlaczego to naród izraelski jest narodem wybranym. Odpowiedź jest prosta: ponieważ jest najmniejszy ze wszystkich narodów, bowiem w Księdze Powtórzonego Prawa czytamy: „Pan wybrał was i znalazł upodobanie w was nie dlatego, że liczebnie przewyższacie wszystkie narody, gdyż ze wszystkich narodów jesteście najmniejszym, lecz ponieważ Pan was umiłował i chce dochować przysięgi danej waszym przodkom. Wyprowadził was mocną ręką i wybawił was z domu niewoli z ręki faraona, króla egipskiego. Uznaj więc, że Pan, Bóg twój, jest Bogiem, Bogiem wiernym, zachowującym przymierze i miłość do tysiącznego pokolenia względem tych, którzy Go miłują i strzegą Jego praw” (Pwt 7, 7 – 9).

Niedziela, 17 czerwca 2018 roku


XI Tydzień Zwykły, Rok B

Kupiłem kiedyś ziarno gorczycy w sklepie spożywczym i wziąłem je w dłoń, aby lepiej zrozumieć przesłanie Jezusa z dzisiejszej Ewangelii. Jest to jedno z najmniejszych ziaren. Trzeba je trzymać delikatnie, bo łatwo można je zniszczyć. Trzymane między palcem wskazującym a kciukiem jest niewidoczne. Palce całkowicie je przykrywają. Tylko czuje się, że jest. Ale kiedy z ziarna wykiełkuje roślina i wyrośnie, staje się wielkim drzewem, jak to opisuje Biblia. Takim drzewem, które jeszcze innym daje schronienie.Z czym porównamy królestwo Boże? […] Jest ono jak ziarnko gorczycy; gdy się je wsiewa w ziemię, jest najmniejsze ze wszystkich nasion na ziemi. Lecz wsiane, wyrasta i staje się większe od innych jarzyn; wypuszcza wielkie gałęzie, tak że ptaki podniebne gnieżdżą się w jego cieniu (Mk 4, 30-32).

Kościół parafialny pod wezwaniem Bożego Ciała w Bytomiu - Miechowicach wzniesiony został w latach 1914 - 1917 według projektu architekta Teodora Ehla z Bytomia. Budowę rozpoczęto 1 kwietnia 1914 roku. Prace zostały wykonane pod bezpośrednim kierownictwem proboszcza miechowickiej parafii Świętego Krzyża księdza prałata Jana Kubotha. Kościół ma 48 metrów długości, 29 metrów szerokości i powierzchnię 777m2. Budowę kościoła ukończono w 1917 roku. Uroczystej konsekracji dokonał 6 października 1917 roku ówczesny arcybiskup wrocławski kardynał Adolf Bertram. Parafia została erygowana 1 maja 1918 roku.

Poniedziałek po uroczystości Zesłania Ducha Świętego

Poniedziałek, 21 maja 2018 roku, VII tydzień zwykły, Rok B

„Mama” – to takie proste w swojej budowie słowo. Nie ma w nim nic skomplikowanego, ta sama sylaba powtórzona dwukrotnie. A jednak „mama” to coś więcej niż tylko słowo. „Mama” oznacza więcej niż dźwięki, sylaby czy wyrazy. Kto zdoła policzyć, ile emocji rodzi się w nas, gdy słyszymy słowo „mama”? Kto może policzyć, ile wspomnień – pięknych, wspaniałych, ale i tych trudnych, bolesnych – przychodzi nam do głowy, gdy wypowiadamy słowo „mama”? Słowo „mama” niesie wraz ze swym znaczeniem potężny ładunek emocjonalny. „Mama” jest osobą, jest kobietą, jest matką, co oznacza, że jest z nami od samego początku. „Mama” jest z nami od momentu naszego poczęcia. Pierwszymi dźwiękami, jakie słyszy każdy człowiek, w okresie prenatalnym, jest bicie serca mamy, a następnie jej głos. Jednym z pierwszych słów, którego każdy człowiek po swoim narodzeniu uczy się i z czasem potrafi samodzielnie wypowiedzieć jest właśnie wyraz „mama”.

Ludzie, którzy tutaj przychodzą, mają w dłoniach zapalone świeczki owinięte wianuszkami z kwiatów. Wierni przymykają oczy i oddają się medytacji. Modlitwa daje wolność i siłę.

A dokąd Matka Boża tak przyciąga? Do kościoła, który znajduje się na Shivajinagar w Bangalurze, w południowych Indiach.

Patronka Dobrego Zdrowia

„Znajduję trochę czasu i odwiedzam «Boże sari». Zatrzymuję się na chwilę, rozglądając się dookoła, jak zawsze. Wielu przybywa tutaj z małymi dziećmi, by prosić Matkę Bożą o zdrowie dla nich. Patrzę, jak maluchy, nie rozumiejące jeszcze sensu modlitwy, wpatrują się w statuę Matki, na której ręku spoczywa mały Jezus. Lekki gwar, skupione twarze… Atmosferę tego miejsca trudno opisać słowami.

Sprzątają, gotują, wychowują dzieci. Zmagają się z kryzysami małżeńskimi. Czy tak może wyglądać Kościół?

Wchodząc do mieszkania Agaty i Adriana Gralaków, trzeba uważać, żeby nie potknąć się o autko lub klocki. Pięcioletni Karol skacze na fotelu, starszy o dwa lata Adaś z dumą prezentuje patyczaka Patyka, a gospodyni szybko uprząta górę papierów, wyciąganych właśnie z szuflady przez półtoraroczną Basię.

Wzloty i upadki

Jeszcze dwa lata temu Adrian mówił o sobie: wierzący, rzadko praktykujący. Do kościoła chodził z obowiązku, szukał wymówek, żeby zostać w domu. Przełomem okazał się kurs Alpha – dziesięciotygodniowy cykl spotkań przybliżających podstawy chrześcijaństwa. „Agata zaciągnęła mnie tam fortelem” – wspomina z uśmiechem. W czasie kursu runęły mury, które budował przez lata. Odkrył Bożą obecność, zaczął czytać Pismo Święte. Po jego zakończeniu oboje zapragnęli czegoś więcej. Ale jak tu dbać o życie duchowe, biegając pomiędzy pediatrą a przedszkolem? Wtedy znajomi opowiedzieli im o Domowym Kościele – rodzinnej gałęzi Ruchu Światło-Życie. Teraz co miesiąc spotykają się w gronie kilku ­rodzin na wspólnej modlitwie i formacji, ale też budowaniu przyjacielskich relacji. Resztę zobowiązań – modlitwę osobistą i rodzinną czy lekturę Pisma Świętego – wplatają w codzienność, wykorzystując chwilę przed wyjściem do pracy czy czas, kiedy Basia śpi, a starszaki są w przedszkolu. Planują wyjazd na rekolekcje, gdzie oprócz modlitwy i konferencji przewidziane jest sporo czasu na rodzinną zabawę i zwyczajne bycie ze sobą.

Gdyby nie Duch Boży, czyż ludzki duch udźwignąłby całą prawdę paschalną? Czy wystarczyłoby mu mocy, aby nieść ją z radością do wszystkich pokoleń ludzkich i narodów? Dlatego Duch Święty, jak gwałtowny wicher, uderzył z wielką mocą i przemienił myślenie nieporadnych uczniów, napełnił ich odwagą i mądrością. W ten to sposób człowiek włączył się w ostatni etap historii zbawienia.

Dzieje Apostolskie opisują także sam moment napełnienia Duchem, „który ukazał się pod postacią języków jakby z ognia” (Dz. 2,1-4). Od tego momentu wystraszeni i zagubieni dotąd uczniowie zaczęli głosić Ewangelię o Jezusie umarłym i zmartwychwstałym. Napełnił ich Duch Boży, którego i my otrzymaliśmy.

Temat numeru: Duch Święty źródłem jedności.

Przeczytasz w nim m.in.:

- Duch Święty jest źródłem życia Kościoła. Bez Niego Bóg byłby daleki, Chrystus stałby się przeszłością, a Ewangelia martwą literą.

- Niezwykłe świadectwo człowieka, który po bierzmowaniu całkowicie odszedł od Kościoła. Dziś szerzy modlitwę różańcową w intencjach Matki Bożej.

- Sprzątają, gotują, wychowują dzieci. Zmagają się z kryzysami małżeńskimi. Czy tak może wyglądać Kościół?

Do wielu starych ludzkich nawyków w ostatnich kilkunastu latach doszedł nowy – nieustanne przeskakiwanie po kanałach telewizyjnych, stronach internetowych i różnych wiadomościach w telefonie. Coraz trudniej skupić nam uwagę na całym filmie lub programie, coraz trudniej przeczytać całą książkę lub nawet dłuższy artykuł, zwłaszcza gdy wymagają one przemyślenia. Coraz trudniej wysłuchać także kogoś do końca i podjąć trwałą, ostateczną życiową decyzję. Najlepiej jest nie myśleć i zaczekać.

Zesłanie Ducha Świętego – to dopełnienie zwycięstwa Jezusa nad śmiercią i grzechem. Mówimy także, że to wyprowadzenie apostołów z przytulnego, ale przecież małego Wieczernika, by głosić Ewangelię. Dziś czcimy także narodziny Kościoła – świętej wspólnoty, gdzie wszyscy jesteśmy „zrodzeni” dla życia wiecznego – byliśmy umarli, a dzięki mocy Boga, Ducha Świętego, prawdziwie żyjemy.

Niedziela, 22 kwietnia 2018 roku,

IV Tydzień Wielkanocny, Rok B

Dzisiaj rozpoczyna się „Tydzień Modlitw o Powołania Kapłańskie i Zakonne” oraz w intencji kapłanów. Każdy z nas powinien w tym czasie powinien zwrócić uwagę na to, że troska o dobrego kapłana jest wyrazem starań o własną wiarę. Dla człowieka wierzącego, któremu zależy na życiu religijnym, nie może być obojętne, jakiego kapłana spotka na drogach swego życia. Jest rzeczą jasną, że każdy kapłan ważnie rozgrzeszy i odprawi Mszę Świętą. Jednak w życiu człowieka czymś bardzo ważnym jest spotkanie z dobrym, mądrym i pobożnym kapłanem. Wydaje się jednak, że nie mamy wielkiego wyboru, że spotykamy kapłanów takich, jacy się trafią, jacy są do nas posłani. Ale w pewnej mierze mamy wpływ na te spotkania. Trzeba sobie uświadomić, że każdy kapłan jest narzędziem w rękach Boga. To On posyła go do ludzi. Ale przez modlitwę w intencji kapłanów możemy wypraszać lepsze i owocne spotkania. Zawsze kiedy przygotowujemy się do spowiedzi, po rachunku sumienia, po żalu za grzechy i postanowieniu poprawy, należy prosić Boga o światło dla tego księdza, który będzie nam udzielał rozgrzeszenia. Przed Mszą Świętą trzeba prosić Boga, by wspólny czas słuchania słowa Bożego głoszonego w ramach homilii został jak najlepiej wykorzystany.