Piątek, 21 grudnia 2018 roku


III tydzień Adwentu, Rok C


Od czasu do czasu wyruszamy w drogę. Każdą, nawet najdłuższą podróż, można stosunkowo szybko i miło spędzić pod warunkiem, że jest z nami ktoś, kto nas rozumie, z kim możemy podzielić się trudami podróżowania, ktoś, kto gotowy jest pomagać w najtrudniejszych momentach drogi.

Czwartek, 20 grudnia 2018 roku

III tydzień Adwentu, Rok C

Czasami wydaje nam się, że święci to osoby jakby z innej planety. Myślimy, że oni w życiu mieli jakoś łatwej. Przecież często w życiorysach świętych i błogosławionych czytamy, że niektórzy z nich mogli z Bogiem po prostu przebywać, że mogli wprost pytać o różne rzeczy i że otrzymywali odpowiedzi lub znaki, które umożliwiały im rozpoznanie woli Bożej. Wiele z opowiadań o życiu świętych osób, zdaje się być dla nas, ludzi żyjących w XXI w. – w czasach, w których króluje nauka i racjonalizm – wręcz niewiarygodnymi. Może nawet trochę zazdrościmy świętym. Może z wyrzutem pytamy Pana Boga, czemu ja nie mam takiego doświadczenia? Czemu nie mogę przeżyć na własnej skórze tego, o czym czytam, o czym słyszę? Dlaczego nie mogę Ciebie, Boże, dotknąć, z Tobą porozmawiać w taki sam sposób, w jaki czynili to wielcy święci?

Środa, 19 grudnia 2018 roku

III tydzień Adwentu, Rok C

W naszym życiu bywają takie chwile, kiedy uporczywie o coś Pana Boga prosimy.

Młode małżeństwa mające problem z poczęciem dziecka żarliwie proszą o potomstwo. Ludzie doświadczający ciężkiej choroby swoich najbliższych, widząc ich cierpienie, modlą się o zdrowie lub o ustanie bólu. Czasami te modlitwy trwają całe lata. Z początku prosimy bardzo, ale to bardzo intensywnie, z wiarą gotową oczekiwać cudu choćby zaraz. Kiedy jednak wyczekiwany cud się opóźnia, prosimy dalej, nie ustajemy w modlitwie, ale wiara w jego realizację powoli słabnie, aż w końcu modlitwa staje się słowami codziennie wypowiadanymi do Boga już bez nadziei na ich realizację.

Wtorek, 18 grudnia 2018 roku

III tydzień Adwentu, Rok C

Nieraz bywa tak, że przeżywamy jakieś trudne sytuacje związane z pogorszeniem się stanu zdrowia, z jakąś poważną chorobą, z problemami w pracy lub w szkole. Kiedy coś nas rozczaruje lub ktoś zawiedzie nasze zaufanie, kiedy zmagamy się z problemami w domu, wówczas zazwyczaj chcemy być sami – całkiem sami. Nie chcemy dzielić się naszymi przeżyciami z innymi osobami. Potrzebujemy czasu i samotności. Liczymy na to, że wszystko rozwiążemy sami, że wymyślimy rozwiązanie bez niczyjej pomocy lub nawet z góry zakładamy, że nikt, ani nic nie może nam pomóc. Niektórzy pomagają sobie alkoholem lub innymi używkami, krótkotrwale znieczulając ból i własną bezradność.

Poniedziałek, 17 grudnia 2018 roku

III tydzień Adwentu, Rok C

Dzisiaj rozpoczynamy w Kościele nowennę przed uroczystością Bożego Narodzenia. W tradycji Kościoła dziś rozpoczyna się także druga część Adwentu. Do tej pory przygotowywaliśmy się na powtórne przyjście Chrystusa przy końcu czasów, zwane paruzją. Począwszy od dzisiaj, liturgia słowa Bożego pomagać nam będzie w tym, by zagłębić się w tajemnicę Emmanuela, Boga z nami.

Po odmówieniu modlitwy Anioł Pański Franciszek przypomniał, że w minionym tygodniu w Marrakeszu w Maroko przyjęto Światowy Pakt o Bezpiecznej, Uporządkowanej i Regularnej Migracji, który pragnie wyznaczać ramowej zasady dla wspólnoty międzynarodowej. „Pragnę – powiedział Papież – aby także przy pomocy tego narzędzia działała ona odpowiedzialnie, solidarnie i ze współczuciem wobec tych, którzy z różnych powodów opuścili swój kraj.

Dziś dzieci we Włoszech zanoszą do poświęcenia figurki Dzieciątka Jezus z domowych szopek. W Rzymie święci je Papież po modlitwie Anioł Pański z okna swej prywatnej biblioteki w Pałacu Apostolskim. Z tej okazji jeszcze przed południem Franciszek spotkał się z grupą dzieci z rodzin migrantów, które korzystają na co dzień z działającej dla nich od wielu lat w Watykanie przychodni pediatrycznej.

Ojciec Święty przyznał, że to spotkanie przywodzi mu na myśl Boże Narodzenie i los małego Jezusa.

Religia muzułmańska jest ze swej natury projektem politycznym, który nie uznaje prawa naturalnego. Wynika stąd wiele problemów dla etyki publicznej w naszych społeczeństwach, z których nie zdajemy sobie w pełni sprawy – podkreśla abp Giampaolo Crepaldi, wyjaśniając w wywiadzie dla portalu La Nuova Bussola Quotidiana powody, dla których Obserwatorium Katolickiej Nauki Społecznej kard. Van Thuâna, poświęciło swój doroczny raport tak delikatnej kwestii, jak islam.

Chrześcijanie z Równiny Niniwy nie mają zamiaru opuszczać swojej ziemi. Chcą pozostać na miejscu i być częścią społeczeństwa, wnosząc wkład w jego odbudowę. Opowiada o tym biskup pomocniczy Westminsteru Paul McAleenan, który niedawno odwiedził północny Irak, aby spotkać się z uchodźcami powracającymi po 4 latach do swoich domów.