W Rzymie obraduje Światowa Konferencja Instytutów Świeckich. Są to przedstawiciele stosunkowo nowej formy życia konsekrowanego, którzy swoje powołanie przeżywają pośród świata.

W rozpoczętych wczoraj obradach uczestniczy 140 osób z 25 krajów. Tematem spotkania jest formacja członków tych instytutów i ich szczególna tożsamość w Kościele. Na jej znaczenie wskazał kard. João Braz de Aviz, który jako prefekt Kongregacji ds. Życia Konsekrowanego wziął udział w otwarciu zgromadzenia.

Oblężone Aleppo stało się ogromnym więzieniem, w którym najwyższą cenę za toczącą się wojnę płaci niewinna ludność cywilna. Wskazuje na to pracujący w tym syryjskim mieście franciszkanin o. Firas Lutfi. Przypomina on, że w ciągu pięciu lat konfliktu aż o połowę zmniejszyła się liczba chrześcijan w Aleppo. „Mimo prześladowań pozostają jednak wierni Chrystusowi i nie lękają się oddać za Niego życia” – mówi franciszkanin wskazując, że ich postawa przypomina zachodniemu światu, iż musi wrócić do korzeni swej wiary.

W Polsce rozpoczyna się dziś szczególny czas przygotowania do piątkowej uroczystości Matki Bożej Częstochowskiej. W parafiach będzie miał wtedy miejsce Akt Zawierzenia Maryi Królowej Polski. Został on najpierw złożony 3 maja z okazji 1050-lecia chrztu naszej Ojczyzny. Teraz polscy biskupi ponowią go także na Jasnej Górze.

Przeor Jasnej Góry przypomina, że pobożność maryjna jest tym, co wyróżnia nasz naród, ale nie jest to tylko uwielbianie Matki Najświętszej, lecz także wędrowanie razem z Nią drogami Bożymi. „To światło z Jasnej Góry, światło obecności Maryi pośród nas rozlewa się do konkretnych parafii w całej Polsce – mówi o. Marian Waligóra OSPPE. – Ona pokazuje nam, jak naprawdę iść drogami Bożymi na ścieżkach naszego życia”.

XXI Tydzień Okresu Zwykłego, Rok C


2 Tes 2, 1-3a. 14-17; Ps 96(95), 10. 11-12. 13 (R.: por. 13ab); Hbr 4, 12; Mt 23, 23-26



W trakcie naszego życia, dokonujemy zarówno dobrych  jak i złych wyborów. Bóg podpowiada, co powinniśmy powiedzieć lub zrobić. Mówi, kiedy należy milczeć. Ten głos Boga w tobie pobudza twoje serce do niepokoju, gdy nie postępujesz w zgodnie z nim. Niestety nauczyliśmy się nie słuchać tego głosu, spychać ten niepokój gdzieś w głąb. Dlatego nasze wybory są często tylko naszymi. Przejawia się w nich pycha, twoja próżność, twoje pragnienia,  egoizm, miłość własna.

Ojciec Święty modli się za waldensów, aby ze szczerym sercem dążyli do pełnej jedności chrześcijan – dowiadujemy się z watykańskiego telegramu do uczestników rozpoczętego wczoraj Synodu Kościoła waldeńsko - metodystycznego. To tradycyjna, choć już mniejszościowa, gałąź protestantyzmu we Włoszech, najliczniejszą grupę stanowią bowiem zielonoświątkowcy.

Ekumeniczne relacje z waldensami zawsze były dosyć trudne, bo wspólnota ta bardzo często kształtowała swą tożsamość na zasadzie przeciwieństwa względem katolicyzmu. W ostatnim czasie doszło jednak do pewnego przełomu we wzajemnych stosunkach. Przed rokiem Franciszek jako pierwszy w historii Papież odwiedził kościół waldensów, a w marcu przedstawiciele tej wspólnoty po raz pierwszy gościli w Watykanie.

Już po raz 67. odbywa się we Włoszech Krajowy Tydzień Liturgiczny. Przesłanie do jego uczestników wystosował w imieniu Franciszka kard. Pietro Parolin.

Tym razem na miejsce spotkania wybrano Gubbio w Umbrii. Watykański sekretarz stanu zwraca uwagę, że wybór miejsca Kongresu nawiązuje do 1600. rocznicy listu Papieża Innocentego I do biskupa Gubbio Decencjusza. Ma także szczególny związek z obchodzonym Rokiem Miłosierdzia. We wspomnianym liście Ojciec Święty udzielał bowiem biskupowi odpowiedzi na pytania dotyczące pewnych aspektów sprawowania sakramentów. Wśród nich była m.in. kwestia pojednania penitentów w perspektywie paschalnej.

Od kilku dni trwa we włoskim Rimini doroczny Miting Przyjaźni Narodów. O tym, w jaki sposób organizatorzy zamierzają dotrzeć do uczestników z tegorocznym hasłem „Jesteś dla mnie dobrem”, mówi w rozmowie z Radiem Watykańskim Emilia Guarnieri, prezes fundacji organizującej wydarzenie.

Parafia w Lubieniu powstała w 1919 roku, lecz dopiero rok później postawiono pierwszy drewniany kościółek. Jego organizatorem i zarazem budowniczym był ksiądz Józef Kozakowski. W dniu 9 marca 1930 roku świątynia spłonęła. Wtedy też zapoczątkowano budowę murowanego kościoła pod wezwaniem N.M.P. Królowej Polski. Postawiony został z ofiar parafian staraniem proboszcza Władysława Borka i St. Ludwikowskiego.

Niewiele jest dziś wiejskich kościołów, do których sztuka sakralna, w pełnym tego słowa znaczeniu, zawitała i zachowała się do naszych czasów. Ten kościół jest bezcenny ze względu na mieszczące się wewnątrz obrazy i freski, bo są one wykonane przez jednego z czołowych polskich malarzy Młodej Polski, ucznia samego Jana Matejki, Józefa Mehoffera. Zasłynął on m.in. jako autor witraży w kolegiacie we Fryburgu w Szwajcarii. Polichromie ścienne tego artysty zdobią między innymi skarbiec katedry wawelskiej, katedry w Płocku i katedry ormiańskiej we Lwowie.

W sanktuarium Matki Bożej Brasławskiej, Królowej Jezior, tradycyjnie w trzecią sobotę sierpnia odbyły się doroczne uroczystości odpustowe, które zgromadziły licznych pielgrzymów, także spoza Białorusi. W tym roku modlono się szczególnie o pokój w świecie.

W kazaniu podczas sumy pontyfikalnej bp Aleksander Kaszkiewicz zaznaczył, że każda diecezja na Białorusi ma swoje szczególne miejsca, które są bardzo drogie ludowi oraz tym, którzy zrządzeniem losu znaleźli się gdzieś w dalekim świecie, ale w ich sercach pozostała miłość i przywiązanie do swoich stron rodzinnych.

Czy zadajecie sobie pytanie ile może być warte życie człowieka? Ktoś może powiedzieć, że jest bezcenne. Inni mogą w to wątpić, bo skoro na świecie jest tyle zabijania, tyle cierpienia to chyba nie wiele - za drobne sumy się zabija. Ale życie jest rzeczywiście bezcenne i rozumie to ten, kto zna tą wartość życia, ten, kto ją szanuje.

A ile jest warte zdrowie człowieka? Tutaj też można się sprzeczać o wartości. Jedni za wyzdrowienie dali by fortunę, aby tylko wyzdrowieć, inni sami zdrowie psują, więc zapewne nie wiele jest warte.  Ale jest warte bardzo dużo i o tym świadczą sytuacje, gdy wydaje się ogromne sumy na to, aby wyleczyć siebie, kogoś bliskiego a szczególnie dziecko.

A ile jest warte szczęście dziecka? Dla niektórych nie wiele lub nic, ale dla wielu rodziców szczęście dziecka jest warte tak samo dużo co jego zdrowie i wielu rodziców tych naprawdę kochających zrobi wszystko aby pomoc swojemu dziecku, aby to szczęście dziecku zapewnić. A kiedy dziecko jest szczęśliwe? Wtedy, gdy ma kochających rodziców przy sobie, gdy może z nimi przebywać. Ale to szczęście często jest burzone przez różne sytuacje, np choroby i już to szczęście słabnie, już dziecko doświadcza rozstania lub przeżywa cierpienie na które rodzice nie raz nie mają wpływu. I robią wszystko aby swojemu dziecku pomóc jak najwięcej, aby mogło właściwie funkcjonować, cieszyć się i bawić z rodzicami. Ile wy zrobilibyście dla swojego dziecka? Czy także wiele? Odpowiedzcie sobie szczerze na to pytanie, bo szczera odpowiedź pozwoli wam może zrozumieć co czują rodzice dzieci chorych, gdy doświadczają sytuacji totalnej bezradności, gdy leczenie ich dzieci wymaga kolosalnych kosztów.