Świat islamu musi się wreszcie przebudzić i jednoznacznie odciąć od działań ekstremistów wykorzystujących religię do siania śmierci, przemocy i lęku. Muzułmanie muszą w końcu zrozumieć, że terroryści z tzw. Państwa Islamskiego są rakiem zżerającym od wewnątrz ich własną religię. Wskazuje na to patriarcha chaldejski będący zarazem arcybiskupem Bagdadu. Odwiedził on dzielnice miasta, w których w niedzielę 3 lipca doszło do dwóch krwawych zamachów. Zginęło w nich ponad 200 osób, w tym całe rodziny i wiele dzieci.

„Nasze szpitale odnotowały gwałtowny wzrost przypadków niedożywienia i zachodzi obawa, że sytuacja może się pogorszyć w miarę zbliżania się do tego, co nazywamy «okresem chudym»”. To słowa biskupów Malawi z ich oświadczenia wystosowanego w związku z trudną sytuacją żywnościową w tym afrykańskim kraju. Zwracają się w nim oni z apelem do władz lokalnych i wspólnoty międzynarodowej. Szacuje się, że klęską głodu dotkniętych jest tam ok. 6 mln ludzi.

„Św. Marcina słusznie i zasłużenie można nazwać ojcem ubogich” – pisze Papież w liście do kard. Dominika Duki OP, arcybiskupa stolicy Czech. Ojciec Święty mianował go swoim specjalnym wysłannikiem na obchody 1700-lecia urodzin przyszłego biskupa Tours we Francji.

Odbędą się one w najbliższą sobotę 9 lipca w węgierskim mieście Szombathely. W roku 316, kiedy urodził się tam św. Marcin, nazywało się ono Sabaria i leżało w rzymskiej prowincji Panonia.

We Lwowie przed kościołem św. Antoniego odbyła się w niedzielę 3 lipca akcja społeczna na rzecz odzyskania przez parafię budynku dawnej plebanii i klasztoru. Miała ona charakter bezprecedensowy. Od przeszło 20 lat ta lwowska parafia franciszkanów konwentualnych prowadzi starania o odzyskanie budynku dawnego klasztoru i plebanii, w którym mieści się aktualnie szkoła muzyczna. Obiekt ten jest własnością miasta Lwowa, a został odebrany Kościołowi przez władze sowieckie w 1946 r. W latach 90. zeszłego wieku rozpoczęto starania o jego zwrot, jednak władze ukraińskie utrzymały sowiecki status quo.

XIV Tydzień Okresu Zwykłego, Rok C



Oz 2, 16. 17b-18. 21-22; Ps 145 (144), 2-3. 4-5. 6-7. 8-9 (R.: por. 8a); Por. 2 Tm 1, 10b; Mt 9, 18-26


Ewangelista Mateusz pokazuje Jezusa teraz jako posiadającego władzę nad śmiercią, a także leczącego z choroby szczególnie trudnej do wyleczenia dla pobierających wysokie wynagrodzenia lekarzy.
Przynajmniej dwie osoby szukają pomocy Jego. Najpierw dostojnik, którego Marek przedstawia jako Jaira, przełożonego synagogi, prosi o przywrócenie do życia dwunastoletniej córki. Na dogodną okazję oczekuje też kobieta nieuleczalnie chora od dwunastu lat.

XIV Niedziela zwykła, Rok C

Żniwo, jak za czasów Jezusa, tak i dzisiaj jest ogromne. Czy ja modlę się, żeby było coraz więcej serc ludzkich, które wyruszą i zatroszczą się odpowiednio, by nie zepsuł się ten gotowy plon ziemi i łaski Bożej? A może nawet i modlę się o odpowiednich ludzi, by zaopiekowali się i pomogli w dojrzewaniu na ziemi tego, co ludzkie i Boże, ale czy to nie jest modlitwa, która ma mnie jedynie usprawiedliwić? Może obawiam się wejść w rolę „żniwiarza”, który ma gorliwie zająć się swoimi obowiązkami: dzieckiem, współmałżonkiem, podopiecznym, pracownikiem, przyjacielem, swoją pracą, dobrym zagospodarowaniem plonów ziemi, wiarą, którą otrzymaliśmy na chrzcie świętym itd.? Czy za łatwo nie zwalniam się z bycia odpowiedzialnym za otrzymaną misję ludzką? Może ta modlitwa o dobrych „żniwiarzy” w pierwszym rzędzie mnie samego dotyczy?

XIV Niedziela zwykła, Rok C


Iz 66, 10-14c; Ps 66 (65), 1-3a. 4-5. 6-7a. 16 i 20 (R.: por. 1); Ga 6, 14-18; Kol 3, 15a. 16a; Łk 10, 1-12. 17-20



Pole z dojrzewającym zbożem, na którym brakuje robotników – tym żywym obrazem wziętym z codzienności posługuje się Pan Jezus w dzisiejszej Ewangelii. Kiedy żniwo jest dojrzałe, należy się spieszyć. Nie można zbyt długo czekać. Czas nagli. Kiedy plon nie zostanie w porę zebrany może się zmarnować. Może zostać zniszczony przez złą pogodę. W ten sposób rolnik może stracić owoc swojej pracy.   W słowach Jezusa z dzisiejszej Ewangelii można wyczuć także pewne przynaglenie: „Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało”.

Kapłani mają do dyspozycji ambonę, z której głoszą słowo Boże. Rodzice mają być świadkami Chrystusa w swoim domu i dla swoich dzieci, nauczyciele mają swą postawą w szkole głosić pokój, itd.

Każdy z nas ma swoje „pole do działania” w tym zakresie. Nikt nie jest w żaden sposób wyłączony z Chrystusowego zaproszenia do tego, by pójść i radośnie głosić światu pokój. Gdybyśmy chcieli dokonać streszczenia fragmentów słowa Bożego, jakie słyszymy w dzisiejszej liturgii słowa, wystarczyłoby, abyśmy sięgnęli do krótkiego śpiewu przed Ewangelią:

Sercami waszymi niech rządzi Chrystusowy pokój, słowo Chrystusa niech w nas przebywa z całym swoim bogactwem.

XIII Tydzień Okresu Zwykłego, Rok C


Am 9, 11-15; Ps 85 (84), 9. 11-12. 13-14 (R.: por. 9); Jk 1, 18; Mt 9, 14-17


Kolejna wprzypowieść wprowadza na scenę uczniów Jana Chrzciciela rozpatrujących stosunek uczniów Jezusa do postu. Jezus ma również władzę nad ludzkimi tradycjami, które przesłoniły znaczenie Pisma.
Jan Chrzciciel wzywał lud izraelski do nawrócenia na drogi Pana. Judaizm reprezentowany głównie przez faryzeuszy wynika z programu odnowienia Izraela po powrocie z deportacji do Babilonu. Jeden i drugi nurt wyrażał się w traktowaniu praktyk religijnych nie jakościowo, a ilościowo.

Jak co miesiąc, modlimy się w dwóch papieskich intencjach, ogólnej i ewangelizacyjnej. W pierwszej z nich, „aby osoby w podeszłym wieku, zepchnięte na margines i samotne znajdowały, również w wielkich miastach, okazje do spotkania i solidarność”. Papież nieraz powraca do ich problemów. Tak mówił przed rokiem, 2 maja 2015 r., do pielgrzymów z włoskiej diecezji Isernia-Venafro: