Przybywa domów opieki i hospicjów, jednocześnie jednak na świecie jest coraz mniej prawdziwej gościnności i akceptacji dla osób zepchniętych na margines i wykluczonych. Papież Franciszek mówił o tym w rozważaniu przed południową modlitwą Anioł Pański. Wyszedł w nim od ewangelicznej sceny wizyty Jezusa w domu dwóch sióstr. Maria siada u stóp Jezusa i słucha Jego słowa, natomiast Marta całkowicie pochłonięta jest tym, co trzeba przygotować; niezadowolona z faktu, że siostra zostawiła ją z tym wszystkim samą.

„W swym zabieganiu i zatroskaniu Marcie grozi zapomnienie o tym, co najważniejsze, i na tym polega problem, zapomina o obecności gościa, Jezusa. Gościa trzeba nie tylko obsłużyć, nakarmić go, zadbać o niego na wszelkie sposoby. Trzeba przede wszystkim, by został wysłuchany, przyjęty jako osoba, ze swą historią, sercem pełnym uczuć i myśli, aby mógł naprawdę poczuć się, jak w domu – mówił Papież. – Nie możemy zapominać, że w domu Marty i Marii, Jezus, jest nie tyle Panem i Nauczycielem, ile pielgrzymem i gościem. Tak więc Jego odpowiedź ma bardzo bezpośrednie znaczenie: «Marto, Marto, dlaczego jesteś tak zabiegana o gościa, że aż zapominasz o jego obecności? Aby go przyjąć nie trzeba wiele; konieczne jest tylko jedno: wysłuchanie go, okazanie mu braterskiej postawy, tak by poczuł się jak w rodzinie, a nie w prowizorycznym przytułku»”.

Niech dobry Bóg oddali wszelkie plany terroru i śmierci, tak aby żaden człowiek nie ośmielił się już więcej przelać krwi brata. Ta papieska prośba wybrzmiała w czasie spotkania z pielgrzymami na Anioł Pański. Nawiązując do zamachu w Nicei Franciszek wyraził swą bliskość z pogrążonym w żałobie narodem francuskim i, wraz z przybyłymi na plac św. Piotra, modlił się za ofiary tego krwawego zamachu.

„Niczym nie można obronić i usprawiedliwić terroru, niezależnie od tego, kto się go dopuszcza”. Piszą o tym we wspólnym przesłaniu przywódcy religijni Turcji potępiając jednoznacznie wszelką przemoc. Pod apelem zatytułowanym „Niech Bóg chroni nasz kraj i całą ludzkość” podpisali się przedstawiciele tureckiej wspólnoty żydowskiej, chrześcijańskiej i muzułmańskiej. Jest to odpowiedź na napiętą sytuację w Turcji wywołaną nieudaną próbą przeprowadzenia w tym kraju zamachu stanu.

Szczególna modlitwa za ofiary ostatnich zamachów terrorystycznych i o dar pokoju dla świata miała miejsce na Białorusi. Wznoszono ją w Naumowiczach koło Grodna, gdzie znajduje się zbiorowa mogiła ludzi bestialsko zamordowanych w czasie II wojny światowej. W 73. rocznicę męczeńskiej śmierci bł. Marianny Biernackiej, która postanowiła oddać swe życie za synową i jej nienarodzone dziecko, kapłanów oraz mieszkańców Grodna i Lipska nad Biebrzą odprawiono tam uroczystą Mszę.

XVI Niedziela Zwykła, rok C



Pwt 30,10-14; Kol 1,15-20; Łk 10,25-37

Gość w dom – Bóg w dom! To piękne polskie przysłowie potwierdza się w dzisiejszym pierwszym czytaniu i w Ewangelii. Abraham czuwał przed swoim namiotem, a gdy zauważył wędrowców, zaprosił ich do siebie. Przez to zaproszenie i swoją gościnność zaprasza i przyjmuje samego Boga. Przecież nie wiedział, siedząc u wejścia do swego namiotu, kim był ów nieznajomy człowiek, a raczej trzy osoby, a mimo to ich zaprosił. Pokłoniwszy się im głęboko, rzekł: „O Panie, jeśli jestem tego godzien, racz nie omijać swego sługi!”. Nie pozwolił przejść obok bez wyświadczenia mu posługi. Podobnie i Marta, gospodyni domu z dzisiejszej Ewangelii, wraz ze swoją siostrą, goszcząc u siebie Jezusa, przyjmują samego Boga. Bóg bowiem zawsze jest w drodze do człowieka, ale człowiek musi Go zaprosić do siebie, a nawet nalegać, aby wstąpił. W przeciwnym wypadku jego dom, czyli jego życie, pozostanie puste i ubogie. Bóg przychodzi często w niewygodnym dla nas czasie i nie w takiej postaci, w jakiej Go oczekujemy. Dlatego musimy czuwać, aby Go zauważyć i rozpoznać, zaprosić i usługiwać Mu.

XVI Niedziela Zwykła, rok C



Pwt 30,10-14; Kol 1,15-20; Łk 10,25-37


Ewangeliczne ugoszczenie Pana Jezusa odbywa się trochę inaczej. Podejmują Go dwie gospodynie, Maria siada przy Jezusie, Marta podejmuje obowiązki pani domu. Marta ma żal do swojej siostry, która zostawiła ją samą z całym ciężarem pracy, jest to uczucie dla wielu z nas znane, nieraz w życiu się zdarzyło, że ciężar całej pracy spadł na nasze barki, a ci którzy mieli nas pomóc gdzieś się ulotnili. Wydawałoby się logiczne, że Jezus powinien upomnieć Marię, a tym czasem dzieje się zupełnie inaczej, dlaczego?

Aby służyć wszystkim, których ścieżki krzyżują się z naszymi i przekraczają progi naszych drzwi, potrzebujemy spędzać czas z Bogiem. Dobra nowina gościnności zaprasza nas, abyśmy mieli otwarte serca i umysły oraz nasze drzwi dla wszystkich.

Kiedy jednak gościnność nas powstrzymuje od tego, co konieczne, oczywiste jest, że ważniejsze jest oddanie się do dyspozycji Bogu.

Pozwalajmy się Bogu obdarowywać…

„Zło, że ludzie przestali wierzyć w Boga,

Nie polega na tym, iż nie wierzą już w nic,

Ale że są gotowi uwierzyć we wszystko.”

G.K. Chesterton

Wszyscy jesteśmy świadkami pewnych przemian w religijności człowieka. Przemian, których dokonuje dorastając i dojrzewając, ale także przemian w przyjmowaniu wielu prawd i wartości. Dostrzegamy pojawianie się nowych ruchów religijnych i parareligijnych. Są to zarówno ruchy religijne związane z odległymi w czasie lub przestrzeni tradycjami religijnymi takimi jak buddyzm czy hinduizm, jak też ruchy reprezentujące tradycje nie tylko religijne, ale także naukowe i paranaukowe.

Wspomnienie to zwraca nas ku Maryi objawiającej się na górze Karmel, znanej już z tekstów Starego Testamentu - z historii proroka Eliasza (1 Krl 17, 1 - 2 Krl 2, 25). W XII wieku po Chrystusie do Europy przybyli, prześladowani przez Turków, duchowi synowie Eliasza, prowadzący życie kontemplacyjne na Karmelu. Również w Europie spotykali się z niechęcią. Jednakże Stolica Apostolska, doceniając wyrzeczenia i umartwienia, jakie podejmowali zakonnicy, ułatwiała zakładanie nowych klasztorów.

Maryja ofiarowuje szkaplerz karmelitański św. Szymonowi Stockowi Szczególnie szybko zakon rozwijał się w Anglii, do czego przyczynił się m.in. wielki czciciel Maryi, św. Szymon Stock, szósty przełożony generalny zakonu karmelitów. Wielokrotnie błagał on Maryję o ratunek dla zakonu. W czasie jednej z modlitw w Cambridge, w nocy z 15 na 16 lipca 1251 r., ujrzał Bożą Rodzicielkę w otoczeniu Aniołów. Podała mu Ona brązową szatę, wypowiadając jednocześnie słowa:

XV  Tydzień Okresu Zwykłego, Rok C


Mi 2, 1-5; Ps 10, 1-2. 3-4. 7-8. 14 (R.: por. 12b); Mt 11, 29ab; Mt 12, 14-21


Po uzdrowieniu w szabat człowieka z martwą ręką i po rozejściu się wieści o szukaniu przez przywódców religijnych sposobu na zabicie Jezusa, On oddalił się na tereny mniej zaludnione. Decyzje przywódców nie wystraszyły ludzi, którzy uwierzyli w Niego i Go potrzebowali.
Jeszcze nie przyszedł czas, w którym zostanie wydany w ręce przeciwników, dlatego Jezus pozostaje w częściowym ukryciu. Pracuje tylko z ludźmi zainteresowanymi, unika kontaktu z przeciwnikami.
Jeszcze wprost, a nie jak później w przypowieściach, mówi do ludzi idących za Nim o tym kim jest. Coraz więcej opisów Pisma odpowiada o Jego życiu, którego zebrani są świadkami.