Przez wstawiennictwo Maryi prośmy Pana, aby swoim nieskończonym miłosierdziem uzdrowił nasze rany wewnętrzne, aby przywrócił nam nadzieję i pokój serca – modlił się Papież w czasie południowego spotkania z wiernymi na Placu św. Piotra. W rozważaniu poprzedzającym modlitwę „Anioł Pański” odniósł się do obchodzonego dziś Światowego Dnia Chorego. Wskazał na Jezusa, który jest prawdziwym lekarzem ciał i dusz posłanym przez Ojca na świat, aby uzdrawiał ludzkość naznaczoną grzechem.

Odnosząc się do dzisiejszej Ewangelii (Mk 1, 40-45), która mówi o uzdrowieniu trędowatego Franciszek podkreślił, że Jezus usłyszawszy prośbę: „Jeśli chcesz, możesz mnie oczyścić!” odczuł współczucie.

Niedziela 11 lutego 2018 roku,

VI Tydzień zwykły, Rok B, II

Jako chrześcijanie, katolicy, w każdą niedzielę trochę czasu poświęcamy Bogu. Chcemy się z Nim spotkać, by usłyszeć słowo do nas skierowane i by skorzystać z Uczty dla nas przygotowanej. Dziś Światowy Dzień Chorego i w wielu kościołach odbywają się specjalne spotkania dla chorych. Kościół chce przygarnąć tych, co cierpią zarówno na ciele, jak i na duszy.

Na kwestię życia wspólnotowego zwrócił uwagę Papież w przemówieniu, które skierował do uczestników Kapituły Generalnej Zgromadzenia Najświętszych Stygmatów (stygmatystów). Przygotowane wcześniej przemówienie wręczył im przez przełożonego generalnego, a w czasie spotkania zwrócił się do nich w improwizowanych słowach będących odpowiedzią na przemówienie powitalne.

„Autentyczną egzegezą Ewangelii jest nasze święte życie! Słowo Pana kończy swój bieg, stając się w nas ciałem, przekładając się na uczynki, tak jak się to stało w Maryi i świętych” – powiedział Papież na audiencji ogólnej. W wygłoszonej katechezie kontynuował cykl poświęcony omówieniu celebracji eucharystycznej.

Dziś Ojciec Święty ponownie skupił się na temacie Liturgii Słowa, która swój szczyt osiąga w proklamacji Ewangelii. Poprzedzający ją śpiew „Alleluja” jest pozdrowieniem Pana, który ma przemawiać do zgromadzonych na Mszy. Sama Ewangelia natomiast jest światłem do zrozumienia sensu poprzedzających ją tekstów biblijnych. Stąd jest otoczona szczególnym szacunkiem i czcią. Może ją czytać tylko osoba mając święcenia, a kończy się ucałowaniem księgi. Jako wyraz czci w czasie jej czytania wierni stoją, a wcześniej czynią znak krzyża. To sam Chrystus kieruje do zgromadzonych Dobrą Nowinę.

„Trzeba się nauczyć nie zatrzymywać na poziomie bezpośrednim, powierzchownym, ale rozpoznawać to, co zostawia w nas dobry i trwalszy ślad, bowiem pochodzi od Boga i służy rzeczywiście naszemu dobru” – to słowa zachęty, jakie Papież skierował do całego Kościoła i wszystkich ludzi dobrej woli, otwartych na słuchanie Boga, w przesłaniu na zbliżający się Wielki Post.

Za inspirację do napisania tekstu posłużyły słowa Jezusa z Ewangelii Mateusza: „Ponieważ wzmoże się nieprawość, ostygnie miłość wielu” (24,12). Franciszek zaznaczył, że wprowadzać w błąd będą fałszywi prorocy. Ich działanie grozi wygaśnięciem miłości, która jest istotą Ewangelii. Trzeba więc się zastanowić, kim oni są.

Nasza rzeczywistość ukierunkowana jest ku przyszłości. Stawia się na młodość i na młodych. W tym nastawieniu giną niekiedy problemy ludzi starszych, nie spostrzeżemy się jak szybko rosnąć będzie ich liczba. W wielu przypadkach przez nikogo niekochanych, nierzadko żyjących w nędzy i opuszczeniu, rozgoryczonych i pozbawionych nadziei.

Starość według Pisma Świętego to dar Boży i błogosławieństwo, okres, w którym powinniśmy cieszyć się owocami naszej pracy i czerpać radość z kontaktów z bliskimi. Nasza rzeczywistość jest daleka od biblijnego obrazu jesieni ludzkiego życia. Trudności ludzi starszych zostały usunięte w cień, mówimy o nich niechętnie. Nie lubimy tego tematu, ponieważ dotykamy wtedy problemów zdrowotnych, biedy, cierpienia często ukrywanego w czterech ścianach samotności. Niestety zauważyć można przykre zjawisko, które coraz częściej występuje we współczesnym świecie. Mowa tu o braku poszanowania starszego człowieka. Dopóki jeszcze „da się” wykorzystujemy naszych rodziców, dziadków do wyręczania nas w różnych życiowych sytuacjach. Zamiast pomagać im, „bierzemy dopóki jeszcze można”. Co potem?  Kiedy pojawi się niepełnosprawność? Nasi rodzice zamiast być otaczani miłością, opieką stają się zbędnym balastem. Oddaje się ich najchętniej do szpitali, bo za pobyt w domach opieki społecznej trzeba płacić. Są jak żywe przedmioty.

Nierzadko pytamy samych siebie o sens swojego życia: Właściwie, po co ja żyję? Do czego mnie, Boże, stworzyłeś? Jakie znaczenie ma moja praca, mój czas, moje poświęcenie

Jeśli tylko pracujemy „na życie” i „żyjemy po to, by żyć”, to czy naprawdę warto żyć? – pytają mnie nastolatki. A ja odpowiadam: Jeśli nie ma czegoś znacznie ważniejszego od życia, to nie da rady pięknie żyć.

Drugi, pełny dzień swojej wizyty w Peru Papież spędza na północy tego kraju. Wczoraj udał się na południe, aby spotkać się z tubylczymi ludami Amazonii, dziś natomiast odwiedzi oddalone od Limy o 560 km Trujillo. Miasto to, nazywane także „miastem wiecznej wiosny”, jest jednym z najbardziej znanych miejsc turystycznych w Peru. Posiada wspaniałe zabytki z okresu kolonialnego, ale także takie, które pamiętają jeszcze czasy sprzed kultury Inków.

Franciszek udał się do Trujillo samolotem. Przyleciał tam około g. 9.00 miejscowego czasu, gdy u nas była już g. 15.00. Z lotniska przejechał do oddalonego o 4 km. Huanchaco, znanego z bardzo dobrych warunków do uprawiania surfingu. Tam odprawił Mszę ku czci Matki Bożej, Bramy Niebios, na którą z Pariacoto przywieziono relikwie bł. Polaków: o. Michała Tomaszka i o. Zbigniewa Strzałkowskiego, franciszkanów konwentualnych zamordowanych w Peru.

Pierwszy, pełny dzień wizyty w Peru Papież rozpoczął o g. 7.00 rano miejscowego czasu, kiedy u nas była g. 13.00, odprawiając Mszę w kaplicy Nuncjatury Apostolskiej w Limie, gdzie zatrzymał się na czas tego pobytu. Po niej udał się na lotnisko, aby samolotem przelecieć do oddalonego o 860 km Puerto Maldonado. To niewielkie miasto (liczące około 75 tys. mieszkańców) położone jest u bram peruwiańskiej części dżungli amazońskiej. Tam w hali sportowej Franciszek spotkał się z około 4 tysiącami przedstawicieli ludów tubylczych.

„Zdejm sandały z nóg, gdyż miejsce, na którym stoisz, jest ziemią świętą” – te słowa Boga do Mojżesza przypomniał Franciszek, podczas [skierowanego do nich przemówienia.] przemówienia skierowanego do ludów Amazonii, na spotkaniu w Puerto Maldonado. Podkreślając nieskończoną różnorodność, bogactwo biologiczne kulturowe i duchowe Amazonii, Ojciec Święty zaznaczył, że przybył, aby z mocą potwierdzić opcję na rzecz ochrony tego dziedzictwa, które jest zagrożone na wielu płaszczyznach.

Trzeci, ostatni dzień pobytu na ziemi chilijskiej, Papież rozpoczął bardzo wcześnie. O godz. 7.00 lokalnego czasu, kiedy u nas wybiła godz. 11.00, pożegnał Nuncjaturę Apostolską, która była w tych dniach jego domem i udał się na lotnisko, aby stamtąd odlecieć do Iquique, miasta położonego o ponad 1.400 km na północ od stolicy Santiago.

W czasie lotu miało miejsce niecodzienne wydarzenie,  Franciszek udzielił sakramentu małżeństwa stewardowi i stewardesie, którzy żyli już w związku cywilnym i od kilku lat odkładali zawarcie sakramentu – poinformował watykański rzecznik prasowy. „Wszystko odbyło się spontanicznie, nie byliśmy na to przygotowani” – zapewnia pan młody Carlos Cuffando Elorriaga. Papież wysłuchał ich historii i postanowił pobłogosławić ich związek.