O różnorodności kultur, religii i tradycji Azji oraz potrzebie dialogu międzyreligijnego na tym kontynencie, na którym Kościół jest mniejszością, mówił Papież Franciszek w krótkim filmiku promującym jego modlitewne intencje. Nawiązał przy tym wprost do sformułowań zawartych w posynodalnej adhortacji apostolskiej jego poprzednika Jana Pawła II „Ecclesia in Asia”.

W listopadzie mamy prosić, „aby chrześcijanie w Azji, dając świadectwo Ewangelii swoimi słowami i czynami, przyczyniali się do dialogu, pokoju i wzajemnego zrozumienia, zwłaszcza z wyznawcami innych religii”.

Kacwin należy do najstarszych wsi Polskiego Spisza. Wzmiankowany jest już bowiem wraz z Niedzicą i Frydmanem w dokumencie sprzedaży z r. 1320 dokonanej przez Kokosza Berzewiczego na rzecz swego brata Jana i bratanka Mikołaja. Zasadźcą Kacwina był Frank z Farkaszowiec z żeńskiej linii Berzewiczych. Rozległa wieś, lokowana na prawie niemieckim, liczyła 84 łany rozłożone równomiernie po obydwu stronach Potoku Kacwińskiego (dla porównania Frydman i Niedzica były wsiami 60-łanowymi). Przez cały czas Kacwin pozostawał własnością panów klucza dunajeckiego.

Uroczystość Wszystkich Świętych w szczególny sposób przeżywana jest we Lwowie i na dawnych Kresach Rzeczpospolitej. Pamięć o przodkach jest tutaj żywa i kultywowana przez mieszkających na tych terenach Polaków. Tradycją ostatnich dziesięcioleci stała się uroczysta Msza św. odprawiana na Cmentarzu Orląt Lwowskich, która gromadzi duchowieństwo i wiernych nie tylko z Ukrainy ale także z zagranicy.

„Uroczystość Wszystkich Świętych jest «naszym» świętem: nie dlatego, abyśmy byli tak wspaniali, ale dlatego, że świętość Boga dotknęła naszego życia. Święci nie są doskonałymi wzorami, ale osobami przenikniętymi Bogiem” – tymi słowami Papież rozpoczął dzisiejsze rozważanie przed modlitwą „Anioł Pański”. Świętych nazwał osobami, które światło Boga przekazali światu. Zmagali się, by usunąć ciemności grzechu i móc przepuścić światło Boga.

Nawiązując do dzisiejszej Ewangelii, gdzie Jezus mówi nam: „błogosławieni”, Franciszek zauważył, że tym słowem zaczyna się Ewangelia, dobra nowina, która jest drogą szczęścia.

Przed nami dni refleksji, zastanowienia się nad sensem naszego życia, postępowania. Odwiedzamy i wspominamy najbliższych, którzy już zakończyli swoją ziemską wędrówkę. Uroczystość Wszystkich Świętych i Dzień Zaduszny sprzyja osobistej refleksji nad upływającym życiem, a przede wszystkim powołaniem każdego do świętości. Tych świąt, (chociaż Zaduszki są tylko wspomnieniem) nie da się oddzielić od siebie, cechuje je również odrębność. Każde z nich na swój sposób mówi coś istotnego o ludzkim życiu, przemijaniu i przeznaczeniu. Z tego powodu musimy zachować specyfikę tych dni, równocześnie nie tracąc z oczu tego, co je łączy ze sobą.

Raczej nie każdy marzy o tym, aby zostać świętym, ale każdy chce dostać się do nieba. A czy znacie kogoś w niebie, kto nie jest świętym? Nie ma nieba bez świętości. Kim zatem ma być chrześcijanin? Jezus w kazaniu na górze (Mt 5-7) przedstawia nowy dekalog – tzw. błogosławieństwa, którymi mają żyć Jego uczniowie. Mówią one o tym, jakich czcicieli chce mieć Ojciec Niebieski, definiują prawdziwą pobożność i duchową dojrzałość chrześcijanina. Aby je przyjąć i nimi żyć, trzeba być człowiekiem pokornym, który poznał prawdę o sobie i o Bogu.

Jeżeli jest prawdą, że przeszłości nie można zmienić, to także jest prawdą, że jej dzisiejszy wpływ na nas może przemienić sposób patrzenia, który stanie się impulsem do pogłębienia jedności i znakiem nadziei dla świata: nadziei na przezwyciężenie podziału i rozproszenia. Jeszcze raz wyraźnie widać, że to, co nas łączy jest większe od tego, co nas dzieli – napisali we wspólnym komunikacie na zakończenie obchodów 500-lecia Reformacji Papieska Rada ds. Popierania Jedności Chrześcijan oraz Światowa Federacja Luterańska.

Aby królestwo Boże mogło wzrastać potrzebna jest odwaga, by wrzucić ziarnko gorczycy oraz wymieszać zaczyn. Ale niestety niejednokrotnie wybiera się „duszpasterstwo zachowawcze” – to nić przewodnia homilii, którą Papież wygłosił na Mszy w Domu św. Marty. Nawiązał do czytanej dziś Ewangelii, w której Jezus przyrównuje królestwo Boże do ziarnka gorczycy i zaczynu. Oba są małe, ale mają „wewnętrzną siłę”, aby rosnąć. Tak też jest z królestwem Bożym: jego siła znajduje się we wnętrzu.

Franciszek nawiązał także do czytanego dziś fragmentu listu do Rzymian, w którym św. Paweł pisze o szczególnym „napięciu między cierpieniem a chwałą”. W tym napięciu wyraża się gorliwe oczekiwanie na objawienie się królestwa Bożego. To oczekiwanie dotyczy także całego stworzenia, bo i ono zostało poddane w „niewolę zepsucia”. Wewnętrzną siłą, która w nadziei kieruje nas ku pełni Bożego królestwa jest moc Ducha Świętego.

Użycie broni jądrowej byłoby samobójstwem ludzkości – powiedział Papież w czasie wczorajszej wizyty w Dykasterii ds. Integralnego Rozwoju Człowieka. Potępił także handel bronią, który podsyca ogniska konfliktów, które tak naprawdę nie są tylko konfliktami, ale „prawdziwą, w pełnym tego słowa znaczeniu wojną” – podkreślił Franciszek.

Flaminia Giovanelli, podsekretarz tej dykasterii, w swej wypowiedzi po spotkaniu z Papieżem odniosła się także do konferencji o rozbrojeniu nuklearnym, jaka za kilkanaście dni (od 10 do 11 listopada br.) odbędzie się w Watykanie.  Zaznaczyła, że pomysł ten zrodził się w następstwie podpisanego  przez Stolicę Apostolską we wrześniu tego roku Traktatu o zakazie broni jądrowej.

„My, pasterze wschodnich kościołów katolickich Europy, czujemy się otoczeni miłością Pana w naszej służbie Kościołowi, łaską Bożą, która leczy nasze słabości, miłością Pana do swego Kościoła, który wzywa nas do głoszenia jego Ewangelii” - napisali europejscy biskupi wschodnich kościołów katolickich w oświadczeniu wydanym na zakończenie dorocznego spotkania, jakie w tych dniach 26-29 października odbyło się w Londynie.