Święto „niewinnych i bezimiennych męczenników”, które powstało w Kościele Wschodnim w Kartaginie w 505 r., podobnie jak święto św. Szczepana, pierwszego męczennika Kościoła (Protomartyr), „niepokoi”, „zakłóca” czy wręcz „burzy” świąteczny, zaciszny i choinkowy nastrój. Dla ludzi wierzących „zakłóca” tylko „zaciszny i choinkowy nastrój”, ponieważ dla nas Boże Narodzenie oznacza wcielenie Boga we wszystkie wymiary bycia i stawania się człowiekiem – osobą oraz dawanie świadectwa w trudnych, a nawet dramatycznych i tragicznych sytuacjach naszego życia.

Do pewnego czasu różnego rodzaju światy, mówiąc ogólnie dobre i złe, istniały równolegle na odpowiadających im poziomach istnienia i działania. Ale znowu, od pewnego czasu, w naszej ukochanej ojczyźnie – wiadomo – od spektakularnej i niespodziewanej wygranej dra Andrzeja Sebastiana Dudy i jego formacji – zjednoczonej prawicy, doszło do konfrontacji dwóch światów, które należy teraz nazwać odpowiednio „cywilizacją” Herodów i (neo)barbarzyńców oraz cywilizacją niemych świadków.

Słowo Boże skierowane dzisiaj do nas pragnie nam przybliżyć wielką postać Jana Apostoła i Ewangelisty, umiłowanego ucznia Jezusa Chrystusa

Oznajmiamy wam, cośmy ujrzeli i słyszeli, abyście i wy mieli łączność z nami. Św. Jan, najmłodszy z dwunastu apostołów Jezusa Chrystusa, syn Zebedeusza i Salome (która nie opuszczała Jezusa i była także świadkiem Jego śmierci jak i zmartwychwstania), brat Jakuba Większego (Starszego), apostoła, według tradycji chrześcijańskiej jest autorem czwartej Ewangelii, trzech listów i Apokalipsy. Apostołowie byli wierni towarzyszami i wiarygodnymi świadkami życia Jezusa z Nazaretu, Jego przyjaciółmi, a ich droga razem z Jezusem z Galilei do Jerozolimy, była swoistym wewnętrznym pielgrzymowaniem, podczas którego uczyli się wiary w Jezusa Chrystusa, chociaż nie bez trudności, gdyż byli ludźmi tak, jak i my. Ale właśnie dlatego, że byli towarzyszami życia Jezusa, są również przewodnikami dla nas – Jego uczniów z XXI wieku, pomagającymi nam poznać Jezusa Chrystusa, pokochać Go i być Mu wiernym aż do końca naszego ziemskiego pielgrzymowania.

Drugi dzień w oktawie Narodzenia Pańskiego, święto św. Szczepana, pierwszego męczennika

CZYTANIA: Dz 6,8-10;7,54-60; Ps 31,3-4.6.8.16-17; Ps 118,26-27; Mt 10,17-22

Na początku błyskotliwe wyróżnienie – Szczepan zostaje wybrany jako jeden z siedmiu diakonów. O tych wybranych Biblia mówi, że cieszyli się dobrą sławą, byli pełni wiary, mądrości i Ducha Świętego. (por. Dz 6,3.5)

Po wyborze Szczepan zyskuje sławę i popularność. Biblia mówi, że przez jego ręce dzieją się znaki i cuda (Dz 6,8). Potem jednak następuje konflikt z jednym z ugrupowań żydowskich, zamieszki, wleczenie za miasto i kamienowanie. Kariera krótka, i życie krótkie, zakończone męczeńską śmiercią.

Chciałbym zadać pytanie, by na nie spróbować potem odpowiedzieć. Czy św. Szczepan, patron dzisiejszego dnia, pierwszy męczennik, był zwycięzcą czy przegranym? Wygrał swe życie czy przegrał? Zastanówmy się.

Chwała Bogu na wysokościach, a na ziemi pokój ludziom Jego upodobania (Łk 2, 14). Narodziny Syna Bożego są widzialnym znakiem i wyrazem upodobania sobie Boga w ludziach, ale nie wszyscy ludzie, nawet podczas tych podniosłych, radosnych i rodzinnych świąt, upodobali sobie Boga i „dzieci Boga”.

Herod i cała Jerozolima przeraziła się na wieść o narodzinach nowego Króla, a w konsekwencji, okrutny despota i tyran posłał oprawców do Betlejem i kazał pozabijać wszystkich chłopców w wieku do lat dwóch (Mt 2, 3; 3, 16).

„Ziemia ujrzała swego Zbawiciela” – tak pięknie właśnie liturgia wyraża niezwykłą treść misterium Narodzenia Pańskiego. To, co stało się tamtej nocy w Betlejem jest zarazem początkiem wielkiego, cudownego procesu dokonywanego przez Boga w ludziach. Kiedy widzimy bezbronne Dzieciątko w żłóbku, spotykamy samego Chrystusa. Spoglądamy już teraz na wszystkie sprawy, swoje i świata, z perspektywy Boga, który jest stałym mieszkańcem ziemi. Obecność Boga, zarazem Człowieka w naszych sercach jest owocem Bożego Narodzenia.

„Uważajcie i czuwajcie, bo nie wiecie, kiedy czas ten nadejdzie” – usłyszymy w pierwszą niedzielę Adwentu Chrystusowe napomnienie.

Bo rzecz ma się podobnie jak z człowiekiem, który udał się w podróż. Zostawił swój dom, powierzył swoim sługom staranie o wszystko, każdemu wyznaczył zajęcie, a odźwiernemu przykazał, żeby czuwał. Czuwajcie więc, bo nie wiecie, kiedy pan domu przyjdzie” (por. Mk 13, 33-37).

Uwagę zwraca intensywność napomnień. Gwałtowność i siła, z jaką są wypowiadane, wskazują na priorytetowy charakter wezwania. Do czego? Do zwrócenia się ku Bogu, zdystansowania wobec codziennych, przyziemnych spraw, niejednokrotnie absorbujących nas bez reszty, i spojrzenia w niebo. „Adwent zmniejsza nasze zaangażowanie w szaleństwo świata posuwającego się szybko naprzód – napisała s. Joan Chittister w książce Co rok bliżej Boga. – Przyhamowuje nas. Skłania nas do myślenia. Każe nam spoglądać poza dzień dzisiejszy na «wielkie jutro» życia. Bez Adwentu, zagrzewani jedynie wyścigiem donikąd, który wyczerpuje świat wokół nas, moglibyśmy tak gorączkowo podejmować próby cieszenia się i sterowania tym życiem, że nie rozwinęlibyśmy w sobie upodobania do ducha, który nie umiera i nie przecieka nam przez palce jak topniejący śnieg”.

Na początku września na Jasnej Górze odbył się I Ogólnopolski Kongres Różańcowy „Różaniec ratunkiem dla świata”. W październiku dosłownie i w przenośni otoczyliśmy Polskę różańcem. Ale członkowie kół Żywego Różańca, jak co roku, gromadzili się też w swoich diecezjach. Każde takie spotkanie jest okazją do ukazania sobie i światu, jak liczni są ludzie modlitwy różańcowej i jak wielką siłę w sobie mają.

Ostatnia sobota sierpnia. Szczególny dzień dla nas, członków kół Żywego Różańca diecezji siedleckiej. Spotkaliśmy się jak co roku u naszej Pani Leśniańskiej. Wydarzenie to było dla mnie ogromnym przeżyciem. Już wracając w 2016 r. z Leśnej Podlaskiej, wiedziałam, że jeżeli tylko „góra” pozwoli, pojadę również następnym razem. I stało się. Już sama organizacja wyjazdu budziła wiele emocji. Chętnych było tak wielu, że zabrakło miejsc w autokarze. Wiedziałam, że jako organizator wyjazdu muszę zapewnić wszystkim możliwość uczestnictwa w spotkaniu, więc w ostatniej chwili zamówiłam jeszcze jeden.

Papież podpisał dekret o heroiczności cnót kard. Stefana Wyszyńskiego, Prymasa Tysiąclecia, żyjącego w latach 1901-1981. Od 1948 r. był metropolitą gnieźnieńskim i warszawskim. W 1953 r. Pius XII mianował go kardynałem. Jako Prymas Polski przeprowadził nasz kraj przez najtrudniejsze lata komunistycznej niewoli. Sam przypłacił to trzyletnim odosobnieniem. Poprzez obchody tysiąclecia chrztu Polski przyczynił się do odnowy wiary w naszym kraju. Jego działalność przyczyniła się bez wątpienia do przygotowania Polaków na wielki pontyfikat św. Jana Pawła II.

Zatwierdzony przez Ojca Świętego dekret o heroiczności cnót to kluczowy moment w drodze do beatyfikacji Prymasa Tysiąclecia. Mówi o. Gabriel Bartoszewski, postulator w sprawie kard. Wyszyńskiego.

Poniedziałek Trzeciego Tygodnia Adwentu

18 grudnia 2017 roku

„Jakie czasy nadchodzą?” – pytamy się często oglądając wiadomości telewizyjne, czytając analizy komentatorów wydarzeń politycznych i przemian społecznych. Czy Europa w znanym nam kształcie będzie jeszcze istniała? Co z ekspansją islamu? Co z nierównościami na świecie i cichą wojną o dostęp do czystej wody czy surowców? A co z demografią w naszym kraju, pracą, przyszłością naszych dzieci i wnuków?

Piątek Drugiego Tygodnia Adwentu

15 grudnia 2017 roku

Przysłowia są mądrością narodu – przynajmniej tak się zwykło mawiać. Ciekawymi przysłowiami są choćby takie: Mądry Polak po szkodzie czy Gdyby człowiek wiedział, że się przewróci, to by sobie podłożył poduszkę. Wyrażają one prawdę o nas, że nie lubimy słuchać innych i rzadko korzystamy z doświadczenia tych, którzy już co nie co w życiu przeszli. Bo rzeczywiście prawdą jest, że chcemy sami przeżyć i doświadczyć wielu rzeczy, nawet nie jako dzieci, ale także jako już dorośli ludzie.