Człowiek raczej nie lubi czasu oczekiwania i chce, jeśli tylko może przyspieszyć bieg wydarzeń. Zagubiliśmy w tym pędzie jeden z piękniejszych smaków życia, jakim jest oczekiwanie. Żyjemy w świecie częściowo zamkniętym na prawdę o człowieku, jego celu życia, o Bogu. Dlatego właśnie tak bardzo potrzebny jest nam Adwent, aby poświęcić uwagę prostowaniu ścieżek w swojej duszy i uwierzyć, że tylko Jezus jest w stanie wyprostować nasze mylne ścieżki, jeżeli oczywiście Mu na to pozwolimy. Każdy z nas ma coś do zrobienia w sercu.

Już na samym początku Adwentu słyszymy słowa Chrystusa: „Czuwajcie więc, bo nie wiecie, kiedy pan domu przyjdzie” (Mk 13,35).Ta prawda mówi nam, że musimy być stale przygotowani na przyjście Pana.

Jak połączyć Uroczystość Poświęcenia Kościoła własnego z przypadającymi wkrótce dniami poświęconymi tym, którzy odeszli już do Domu Ojca? Czy jest to możliwe?

Na ogół kościół kojarzy się nam z budynkiem, ale czym byłby on bez Chrystusa i bez nas? Dzień poświęcenia kościoła jest do pewnego stopnia porównywalny z chrztem człowieka. Człowiek staje się świątynią Boga przez chrzest; budynek - przez poświęcenie i namaszczenie. Gdy więc dziecko przychodzi na świat, jest nowym istnieniem ludzkim, nowym człowiekiem. Od momentu Chrztu Świętego staje się dzieckiem Boga i miejscem Jego zamieszkania na ziemi, Jego świątynią. Kościół jest to stały symbol Jego zbawczej obecności wśród nas. To właśnie świątynia jest znakiem wszystkich wierzących i każdego z osobna. Słowem „Kościół” określamy, bowiem wszystkich wierzących w Chrystusa i nierozerwalnie przez chrzest złączonych z Nim. Tym samym słowem nazywamy także poświęcony i namaszczony budynek - miejsce, w którym dostępujemy Bożego miłosierdzia i otrzymujemy pokarm na życie wieczne.

Tak pięknie pisał o różańcu św. Jan Paweł II w Liście Apostolskim „Rosarium Virginis Mariae”: „Różaniec towarzyszył mi w chwilach radości i doświadczenia. Zawierzyłem mu wiele trosk. Dzięki niemu zawsze doznawałem otuchy. Dwadzieścia cztery lata temu, 29 października 1978 roku, zaledwie w dwa tygodnie po wyborze na Stolicę Piotrową, tak mówiłem, niejako otwierając swe serce: różaniec « to modlitwa, którą bardzo ukochałem. Przedziwna modlitwa! Przedziwna w swej prostocie i głębi zarazem. [...]”

Bóg uświadamia nam jedną z pozoru dziwną rzecz, aby stać się silnym Bogiem i Wiarą chrześcijaninem trzeba najpierw stać się jak ziarnko gorczycy. Dotyczy to również Wspólnoty Kościoła, która jako całość też została przyrównana do owego ziarnka gorczycy . Zastanówmy się, dlaczego Jezus posłużył tym symbolem, w którym nie ma nic szczególnego? Małe ziarenko, (symbolizuje każdego z nas), które spadnie na urodzajną ziemię (taką jest Jezus Chrystus) będzie miało siłę i energię, aby wzrastać. Jeśli do tego dodamy jeszcze miłość – to nic nie jest w stanie temu przeszkodzić.

Spoglądając na historię Kościoła od momentu Jego powstania , aż do obecnych czasów może zastanawiać fakt, dlaczego to naród izraelski jest narodem wybranym. Odpowiedź jest prosta: ponieważ jest najmniejszy ze wszystkich narodów, bowiem w Księdze Powtórzonego Prawa czytamy: „Pan wybrał was i znalazł upodobanie w was nie dlatego, że liczebnie przewyższacie wszystkie narody, gdyż ze wszystkich narodów jesteście najmniejszym, lecz ponieważ Pan was umiłował i chce dochować przysięgi danej waszym przodkom. Wyprowadził was mocną ręką i wybawił was z domu niewoli z ręki faraona, króla egipskiego. Uznaj więc, że Pan, Bóg twój, jest Bogiem, Bogiem wiernym, zachowującym przymierze i miłość do tysiącznego pokolenia względem tych, którzy Go miłują i strzegą Jego praw” (Pwt 7, 7 – 9).

Gdyby nie Duch Boży, czyż ludzki duch udźwignąłby całą prawdę paschalną? Czy wystarczyłoby mu mocy, aby nieść ją z radością do wszystkich pokoleń ludzkich i narodów? Dlatego Duch Święty, jak gwałtowny wicher, uderzył z wielką mocą i przemienił myślenie nieporadnych uczniów, napełnił ich odwagą i mądrością. W ten to sposób człowiek włączył się w ostatni etap historii zbawienia.

Dzieje Apostolskie opisują także sam moment napełnienia Duchem, „który ukazał się pod postacią języków jakby z ognia” (Dz. 2,1-4). Od tego momentu wystraszeni i zagubieni dotąd uczniowie zaczęli głosić Ewangelię o Jezusie umarłym i zmartwychwstałym. Napełnił ich Duch Boży, którego i my otrzymaliśmy.

„Oby nam łaskawe nieba darów swoich nie szczędziły… Oby nam nie brakło chleba, ani życia, ani siły. Byśmy byli litośnymi, w Bogu mogli się weselić. I wszystkiem z nieszczęśliwymi jak tem jajkiem się podzielić!”.

Wielkanoc to najważniejsze święto chrześcijan na całym świecie – Krystyna Werner nie ma wątpliwości. Rozmowę na temat przeżywania Wielkiego Postu jako czasu przygotowania do obchodów Triduum Paschalnego mieszkanka Żukowa w powiecie włodawskim uzupełnia wspomnieniem pielęgnowanych przed laty zwyczajów i wierzeń. Bo dawna wieś, jak tłumaczy, stała na straży tradycji, a przywiązanie do Kościoła było owocem wiary zaszczepionej przez rodziców. „Wychowywałam w niej swoje dzieci, teraz przekazuję ją wnukom” – podkreśla ­pani Krystyna. I przechodzi do opowieści o tym, „jak to ongiś bywało”…

W Niedzielę Palmową przyglądamy się Jezusowi zdążającemu do Jerozolimy, siedzącemu na oślęciu. Widzimy tłumy osób, które słały na drodze swe płaszcze i gałązki ścięte na polach oraz słyszymy radosne: „Hosanna! Błogosławiony Ten, który przychodzi w imię Pańskie. Błogosławione królestwo ojca naszego Dawida, które przychodzi. Hosanna na wysokościach!”

Odpowiedzią Boga na cierpienie nie jest jego wyjaśnienie, lecz czyn. Tajemnica pozostanie.

Bóg współczuje nam w Panu Jezusie przez współcierpienie. Przez biczowanie, cierniem ukoronowanie, odrzucenie, prześladowanie, upokorzenie, ukrzyżowanie, grób wstąpił w nasze cierpienia. Odtąd w naszym cierpieniu mieszka Bóg, a my możemy być razem z Nim w Jego cierpieniu. Od śmierci Jezusa cierpienie zmieniło się z absurdu w sens. Ma znaczenie w Bogu. Miłość i zaufanie każą nam przyjąć wyzwanie, które staje się darem Boga. Co zrobimy z cierpieniem?

Dlaczego ja?

Siostra Angelica, założycielka katolickiej stacji telewizyjnej w USA, znalazła się na skraju katastrofy finansowej. Na głowie miała wierzycieli. Grozili, że doprowadzą do zamknięcia stacji. Była atakowana ze wszystkich stron, nawet przez tych, których uważała za przyjaciół. Miała wszystkiego serdecznie dosyć. Któregoś poranka zagniewana wpadła do kaplicy, spojrzała na Najświętszy Sakrament i powiedziała: „Panie, dosyć już wycierpiałam i więcej już nie dam rady. Dlaczego ja, Panie?”. W kaplicy panowała cisza. Po chwili łagodny głos odpowiedział: „Cóż, Angelico… A dlaczego Ja?”. Po tych słowach, jak sama pisze, s. Angelica poczuła się jak „najnędzniejszy robak”. Upadła na kolana i prosiła: „Panie, proszę, wymaż tę taśmę. Już dobrze. Nie chciałam Cię obrazić. Jeśli chcesz, żebyśmy dalej budowały tę stację, zajmiemy się tym nieszczęsnym bałaganem”.

„Ziemia ujrzała swego Zbawiciela” – tak pięknie właśnie liturgia wyraża niezwykłą treść misterium Narodzenia Pańskiego. To, co stało się tamtej nocy w Betlejem jest zarazem początkiem wielkiego, cudownego procesu dokonywanego przez Boga w ludziach. Kiedy widzimy bezbronne Dzieciątko w żłóbku, spotykamy samego Chrystusa. Spoglądamy już teraz na wszystkie sprawy, swoje i świata, z perspektywy Boga, który jest stałym mieszkańcem ziemi. Obecność Boga, zarazem Człowieka w naszych sercach jest owocem Bożego Narodzenia.

„Uważajcie i czuwajcie, bo nie wiecie, kiedy czas ten nadejdzie” – usłyszymy w pierwszą niedzielę Adwentu Chrystusowe napomnienie.

Bo rzecz ma się podobnie jak z człowiekiem, który udał się w podróż. Zostawił swój dom, powierzył swoim sługom staranie o wszystko, każdemu wyznaczył zajęcie, a odźwiernemu przykazał, żeby czuwał. Czuwajcie więc, bo nie wiecie, kiedy pan domu przyjdzie” (por. Mk 13, 33-37).

Uwagę zwraca intensywność napomnień. Gwałtowność i siła, z jaką są wypowiadane, wskazują na priorytetowy charakter wezwania. Do czego? Do zwrócenia się ku Bogu, zdystansowania wobec codziennych, przyziemnych spraw, niejednokrotnie absorbujących nas bez reszty, i spojrzenia w niebo. „Adwent zmniejsza nasze zaangażowanie w szaleństwo świata posuwającego się szybko naprzód – napisała s. Joan Chittister w książce Co rok bliżej Boga. – Przyhamowuje nas. Skłania nas do myślenia. Każe nam spoglądać poza dzień dzisiejszy na «wielkie jutro» życia. Bez Adwentu, zagrzewani jedynie wyścigiem donikąd, który wyczerpuje świat wokół nas, moglibyśmy tak gorączkowo podejmować próby cieszenia się i sterowania tym życiem, że nie rozwinęlibyśmy w sobie upodobania do ducha, który nie umiera i nie przecieka nam przez palce jak topniejący śnieg”.

Na początku września na Jasnej Górze odbył się I Ogólnopolski Kongres Różańcowy „Różaniec ratunkiem dla świata”. W październiku dosłownie i w przenośni otoczyliśmy Polskę różańcem. Ale członkowie kół Żywego Różańca, jak co roku, gromadzili się też w swoich diecezjach. Każde takie spotkanie jest okazją do ukazania sobie i światu, jak liczni są ludzie modlitwy różańcowej i jak wielką siłę w sobie mają.

Ostatnia sobota sierpnia. Szczególny dzień dla nas, członków kół Żywego Różańca diecezji siedleckiej. Spotkaliśmy się jak co roku u naszej Pani Leśniańskiej. Wydarzenie to było dla mnie ogromnym przeżyciem. Już wracając w 2016 r. z Leśnej Podlaskiej, wiedziałam, że jeżeli tylko „góra” pozwoli, pojadę również następnym razem. I stało się. Już sama organizacja wyjazdu budziła wiele emocji. Chętnych było tak wielu, że zabrakło miejsc w autokarze. Wiedziałam, że jako organizator wyjazdu muszę zapewnić wszystkim możliwość uczestnictwa w spotkaniu, więc w ostatniej chwili zamówiłam jeszcze jeden.