1. Wiara z moc Boga

Najważniejszą tajemnicą życia św. Pawła, jego entuzjazmu, wręcz pasją jest Osoba Jezusa Chrystusa. W mówieniu o Nim nie zamierza posługiwać się słowami człowieka posiadającego wiedzę czy też umiejętność interesującego przekazu. Doświadczył radości z poznania Chrystusa ukrzyżowanego. To przeżycie udzieliło mu mocy. Cierpienia, które znosił i znosi z Chrystusem, stały się jego mądrością. Paweł nie chce przekonywać słuchających go, lecz świadczyć o mocy Boga działającej w nim.

"Czcij ojca swego i matkę swoją"

Kluczem do zrozumienia czwartego przykazania jest słowo "czcij". Zazwyczaj tłumaczymy ten wyraz przez polskie "szanuj rodziców", "bądź posłuszny i uległy woli rodziców". Adresatem tego przykazania jest człowiek dorosły, przede wszystkim ojciec rodziny, który przejął władzę w rodzinie. Cześć, podobnie jak chwała, jest zastrzeżona wyłącznie dla Boga oraz dla osób Bogu poświęconych i rzeczy sakralnych, należących zatem do sfery Bożej. Chodzi tu coś więcej niż o naturalny szacunek oparty na autorytecie (autorytet to "zaakceptowana zależność"), chodzi o cześć religijną okazywaną rodzicom zawsze i wszędzie jako tym, którzy z woli mocy Boga są narzędziami Bożymi w przekazywaniu życia. Ta cześć polega na uznaniu przez czyny i postępowanie takiej roli i funkcji rodziców, jaką otrzymali w odwiecznym planie Boga. "Cześć" jest to postawa, która angażuje naszą wrażliwość sakralną. Cześć dla rodziców, którymi Bóg się posłużył w przekazywaniu nam życia fizycznego, a zazwyczaj także życia duchowego i nadprzyrodzonego, pośrednio jest skierowana ku Bogu, który jest samym Źródłem życia. Kiedyś nawet swoje wyrzuty wobec nas, grzeszników, Pan Bóg sformułował następująco: "Nie macie dla Mnie tej czci, jaką dzieci winne są swemu Ojcu".

Szukanie pokoju prowadzi nas do miłości, która jest naszym celem. Szukanie pokoju jest tożsame z szukaniem Boga.

Życie w pokoju należy do najgłębszych ludzkich pragnień i potrzeb.

Pokój będzie tam, gdzie zostanie odrzucona przemoc, a ludzie słabsi zostaną w pełni zaakceptowani, obdarzeni szacunkiem i miłością.

Rozpoczynamy czerwiec, a więc miesiąc w całości poświęcony kultowi Najświętszego Serca Pana Jezusa. Można zastanawiać się, dlaczego właśnie Jemu został poświęcony.

Trudno mówić i pisać o miłości zarówno Bożej jak i naszej ludzkiej bez poznania jej źródła – serca.

Doskonale wiemy, że Miłość Chrystusa do każdego z nas najpełniej wyraziła się poprzez śmierć na krzyżu, jednak na nim nie umarła, lecz nadal trwa, gdyż jest to Miłość Nieskończona.

Czasy się zmieniają, jednak pewne rzeczy nie ulegają zmianie.  Należy do nich bycie dobrym chrześcijaninem. Głównym zadaniem jest szczera wiara w Boga i Jego Słowo oraz postępowanie naznaczone dobrem. Co z tego, jeśli z jednej strony modlimy się gorąco, a potem gardzimy drugim człowiekiem? Kim więc jesteśmy?

Rozpoczynamy dzisiaj Tydzień Modlitw o Powołania. Powołanie zazwyczaj kojarzy się każdemu z nas z kapłaństwem, życiem zakonnym. Jednak powinniśmy sobie uświadomić, że powołani jesteśmy wszyscy. Bóg prowadzi każdego z nas inną drogą, lecz mimo to łączy nas wszystkich wielkie jedno wspólne powołanie – powołanie do świętości.

Poznawać Boga, to intensywnie doświadczać Boga. Poznawanie zawsze łączy się z widzeniem, wyczuwaniem i rozumieniem. Tak, jak widzę Boga, tak też widzę i siebie. Tak jak doświadczam Boga, tak też przeżywam samego siebie. Jeśli ktoś nie ufa sobie, jeśli ciągle ma odczucie, że nie jest w porządku, że wszystko roi źle – to często odpowiada temu obraz Boga, jako podejrzliwego obserwatora, który wszystko widzi i ocenia, który wszystkie nasze czyny kładzie na wagę i osądza, jako dobre albo, jako złe. Tacy ludzie żyją w ciągłym strachu, że nie są wystarczająco dobrzy. Muszą się ciągle usprawiedliwiać, ponieważ ciągle czują się oceniani. Boga odczuwają nie, jako życie, lecz jako utrudnianie życia.

Świętość jest pełnią istnienia człowieka, jest jego życiem w Bogu. Jesteśmy do niej powołani i zobowiązani słowami Chrystusa. Równocześnie odczuwamy strach przed świętością, wymaganiami Boga, strach przed krzyżem będącym fundamentem świętości.

Święty to ktoś „oddzielony”, inny niż pozostali. To człowiek, który pozwolił „uwieść się” Bogu. Jest to człowiek, który kocha zarówno Boga, innych ludzi jak i samego siebie. Życie świętego polega na przyjęciu sposobu życia Chrystusa, aby stać się podobnym do Niego. Święty jest cały zwrócony ku Bogu i od Niego zależny. Ojcowie Kościoła mówili, że Chrystus „w swoim nieskończonym miłosierdziu stał się jednym z nas, abyśmy my mogli stać się Nim!”. W Jezusie Chrystusie świętość uzyskała ludzkie oblicze.

Gdy na ekrany kin wchodził film Mela Gibsona "Pasja" to wiele osób czekało na końcowy efekt tego filmu. Wiele osób też wiedziało, że film ma być oparty na wizjach błogosławionej stygmatyczki Katarzyny Emmerich. Ilu osobom ten film się spodobał? Ile osób uznało ten film za jedną z najlepszych wersji filmów poświęconych śmierci Jezusa Chrystusa? Ile osób wylewało potok łez podczas jego oglądania? Ile osób uznało ten film za bardzo drastyczny? Ten film był bardzo drastyczny, ten film był też bardzo szokujący, lecz jego celem nie było ukazanie specjalnej drastyczności, scen, które mają ukazać przemoc jaka jest ukazywana w wielu filmach sensacyjnych, thrillerach czy horrorach.

Zszedł z Nieba, stał się człowiekiem, głosił Królestwo Boże, uzdrawiał, podnosił poniżonych, obejmował odrzuconych... Karmił chlebem. Potrafił karmić tysiące, widział zmęczone twarze ubogich. Mówił i działał paralelnie. Pozostawił nam modlitwę, w której jedno z wezwań brzmi: "Ojcze nasz... Chleba naszego powszedniego, daj nam dzisiaj...". W Jego Imieniu wędruję po kolędzie i po raz kolejny mam sposobność przekonać się, jak wielu Polaków żyje w ubóstwie i skrajnej biedzie. Nie jest za wesoło. Kultura "odrzucenia" i tyrania ekonomicznej niesprawiedliwości (o której pisze papież Franciszek w adhortacji "Evangelii Gaudium") rozpasała się w naszej Ojczyźnie na dobre.

Plan jest chyba jasny: wykluczyć jak największą ilość ludzi, dręcząc ich skrajną nędzą i biedą. Zamknięci w swoich domach i kamienicach, schorowani i zapomniani Polacy, wegetujący na lichych rentach i emeryturach, bezrobotni, otrzymujący marne wynagrodzenie, wyzyskiwani - popadają w obojętność i psychiczne załamanie. Masowe wyjazdy młodych Polaków za granicę, małżeństwa rozdzielone współmałżonka, bezrobotna młodzież po studiach - tworzą obraz polskiej rzeczywistości, który przeraża coraz bardziej. Rząd zajmuje się lewackimi ideologiami, podczas gdy spora część Polaków staje się "niepotrzebnymi resztkami" (por. EN 53). Wiem, że to wszystko nie jest odkrywcze, ale boli mnie i wielu coraz bardziej. Papież Franciszek zauważa słusznie, że "nie może tak być, że nie staje się wiadomością fakt, iż z wyziębnięcia umiera starzec zmuszony żyć na ulicy, natomiast staje się nią spadek na giełdzie o dwa punkty" (EG 53).

11 lutego obchodzimy Światowy Dzień Chorego. Pragnę jeszcze raz powrócić do niego, aby ukazać piękno i trud często niedocenianej posługi kapelanów szpitalnych. Zatrzymajmy się nad nią na chwilę.

Z Miłosierdziem Bożym i Najświętszym Sakramentem codziennie przemierzają długie szpitalne korytarze. Pragną, aby Bóg dotarł do każdego cierpiącego człowieka, odizolowanego od najbliższych, często jest to osoba niepełnosprawna ruchowo. Często rozmowa z kapelanem szpitalnym jest jedyną okazją do rozmowy, podzielenia się refleksjami nad życiem, jego sensem.