„Żyj, kochaj, marz, wierz. I z Bożą łaską nigdy nie rozpaczaj. Tam gdzie Bóg cię rzucił, żyj nadzieją!” – z tym apelem Ojciec Święty zwrócił się do kilkunastu tysięcy pielgrzymów przybyłych do Watykanu na audiencję środową. By skuteczniej dotrzeć do swych odbiorców Franciszek zwracał się do nich per „ty”. W ten sposób, jak wyznał, wyobraził sobie „osobistą rozmowę z młodym człowiekiem czy jakąkolwiek inną osobą otwartą na to, by się uczyć”. Środową katechezę Papież poświęcił wychowywaniu do nadziei.

W czasie audiencji ogólnej zwracając się do pielgrzymów w języku hiszpańskim Papież prosił Maryję, Dziewicę z Guadalupe, aby ze swoją wielką czułością towarzyszyła narodowi meksykańskiemu, dotkniętemu kolejną tragedią trzęsienia ziemi. Były to najsilniejsze wstrząsy od 32 lat. Nawiedziły one południową część kraju, w tym stolicę miasto Meksyk. Władze lokalne mówią już o ponad 200 ofiarach śmiertelnych. Ratownicy poszukują uwięzionych w zawalonych budynkach ludzi.

Niech perspektywa zdobycia pozycji społecznej nie zagłusza w młodych otrzymanego powołania. Franciszek mówił o tym pozdrawiając przybyłych na środową audiencję Polaków. Kontekstem papieskiego apelu było poniedziałkowe wspomnienie św. Stanisława Kostki, patrona dzieci i młodzieży.

„Rząd Pakistanu wydaje się być bardziej zainteresowany infrastrukturą szkół i bezpieczeństwem budynków niż jakością systemu edukacyjnego. Żyjemy w społeczeństwie, w którym wśród uczniów szerzą się nienawiść, dyskryminacja, znęcanie się, nietolerancja względem innej kasty, wiary, religii czy osób o innym statusie społecznym” – piszą pakistańscy biskupi w oświadczeniu wydanym przez tamtejszą Komisję „Iustitia et Pax”. W ten sposób odnieśli się oni do tragicznego morderstwa, które zszokowało cały kraj, a którego dokonali 30 sierpnia b. r. muzułmańscy uczniowie na 17-letnim koledze z klasy, chrześcijaninie Sharonie Masihu, o czym już informowaliśmy.

Na terenie Muzeum Katyńskiego w Warszawie sprawowana była wczoraj Msza św. w 78. rocznicę sowieckiej agresji na Polskę. Modlitwie przewodniczył biskup polowy Józef Guzdek.

W homilii ordynariusz wojskowy podkreślił, że drogą do przerwania spirali nienawiści, której efektem była agresja sowiecka, są prawda i przebaczenie.

Wielu pielgrzymów wstępuje do kościoła św. Andrzeja na Kwirynale w Rzymie, aby nawiedzić grób św. Stanisława Kostki. Ten młody Polak, zmarły w wieku zaledwie 18 lat, fascynował i wciąż fascynuje wielu ludzi. Cóż szczególnego było w osobie i postawie syna kasztelana z Mazowsza, który urodził się w Rostkowie w połowie XVI wieku?

Stanisław Kostka był człowiekiem wielkich pragnień. Najpierw pragnął podobać się Bogu, którego kochał z całego serca. W swoim notatniku zapisał taką zasadę postępowania:

Jak najwięcej podobać się Bogu i jak najmniej nie podobać się bratu.

Początek XX wieku był czasem, gdzie wielu naukowców wierzyło, że dobrze rozumieją, jak działa ten świat – szczególnie chemicy i fizycy. Chemicy dobrze sobie radzili z manipulacją materią i tworzeniem nowych substancji złożonych. A fizycy mogli wyjaśnić takie zjawiska, jak elektromagnetyzm, elektryczność i ruch takich rzeczy, jak piłka rzucona w powietrze, aż po ruch planet w kosmosie. I w ich mniemaniu nie było więcej poważnych rzeczy do odkrycia. Raczej uważali, że kolejne stulecie będzie czasem dopracowywania i szlifowania zjawisk już odkrytych. Wielu naukowców uważało, że jest to bardzo mało prawdopodobne, aby ktokolwiek po nich odkrył coś, co wywróciłoby do góry nogami znany i zbadany przez nich świat.

„Moją wizytą pragnąłem pobłogosławić wysiłek tego narodu, umacniając go w wierze i nadziei, oraz przyjąć jego świadectwo, będące bogactwem dla mojej posługi i dla całego Kościoła” – w ten sposób w czasie audiencji ogólnej Ojciec Święty odniósł się do swojej pielgrzymki do Kolumbii, którą zakończył w miniony poniedziałek 11 września

Katechezę Papież poświęcił omówieniu poszczególnych etapów tej wizyty. Przyznał, że szczególnie mu się podobało, kiedy rodzice z dumą  podnosili swoje dzieci, żeby je pobłogosławił. „Pomyślałem – powiedział –  że naród, w którym rodzą się dzieci i który pokazuje je z dumą, bo są jego nadzieją, taki naród ma przyszłość”.

Papież opuścili nuncjaturę w Bogocie ok. 7:20. Pożegnał się z jej personelem i udał się na lotnisko wojskowe Catam, skąd odleciał do Cartagena. Na ulicach żegnały go tysiące mieszkańców stolicy, którzy często blokowali przejazd papieskiego orszaku. “Franciszek zawsze się uśmiechał pomimo nieroztropności osób, które rzucały się na jego samochód. W tych dniach mówił twardo przeciwko korupcji, nierówności, przemocy i nienawiści. I zrobił duże wrażenie na wielu ludziach, ponieważ pomimo zaawansowanego wieku bez problemu wytrzymał te napięte dni. Przede wszystkim dotknął jednak serc wierzących i niewierzących, przyniósł nadzieję i zachęcił do większego zaangażowania się, aby budować lepsze jutro. Nie tylko troszczy się o przyszłość młodych, ale wierzy w nas” – mówi 30-letni José, który przyjechał z peryferii Bogoty, aby pożegnać Papieża.

W rozważaniu przed modlitwą Anioł Pański Franciszek nawiązał do programu swej wizyty w Cartagenie. Podzielił się między innymi wrażeniami ze swego spotkania z podopiecznymi instytucji dobroczynnych. Odwołał się również do niezwykłej historii cudownego wizerunku Matki Bożej z Chiquinquirá, patronki Kolumbii.