„Przebywanie wśród dzieci jest dla mnie największą radością ... Nigdy nie mów nigdy” – napisał Franciszek w liście do 9-letniego Andrei z położonego na południe od Rzymu miasta Latiny. Mama ofiarowała mu z okazji I Komunii św. wyjazd na pielgrzymkę chorych dzieci do Loreto.

W nowojorskiej siedzibie Organizacji Narodów Zjednoczonych zaprezentowano 14 lipca „Plan działania dla zwierzchników i działaczy religijnych celem zapobiegania podżeganiu do przemocy mogącej prowadzić do zbrodni”. Dokument, będący owocem trzech lat intensywnych prac, jest ważnym, konkretnym krokiem ku promowaniu kultury i społeczeństw broniących odpowiedzialnie niewinnych narażonych na akty barbarzyństwa – powiedział przedstawiciel Watykanu na forum ONZ w Nowym Jorku.

Wydany ostatnio przez Kongregację Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów list o chlebie i winie do sprawowania Eucharystii wymaga od biskupów czuwania nad ich jakością. Istnieje bowiem ścisły związek między sakramentalną tajemnicą Ciała i Krwi Chrystusa a postrzegalnymi przez zmysły znakami, które je wyrażają – wskazał w wywiadzie dla Radia Watykańskiego konsultor tej dykasterii ks. Claudio Magnoli. Włoski liturgista zwrócił uwagę, że również w Kościołach wschodnich, choć nie wymagają one, tak jak zachodni, chleba niekwaszonego, musi to być zawsze autentyczny chleb pszenny.

XIV Niedziela zwykła

CZYTANIA: Za 9, 9-10; Psalm (Ps 145 (144), 1b-2. 8-9. 10-11. 13-14 (R.: 1b)); Rz 8, 9. 11-13; Mt 11, 25-30

W owym czasie Jezus przemówił tymi słowami: "Wysławiam Cię, Ojcze, Panie nieba i ziemi, że zakryłeś te rzeczy przed mądrymi i roztropnymi, a objawiłeś je prostaczkom. Tak, Ojcze gdyż takie było Twoje upodobanie. Wszystko przekazał Mi Ojciec mój. Nikt też nie zna Syna, tylko Ojciec, ani Ojca nikt nie zna, tylko Syn, i ten, komu Syn zechce objawić. Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście, a Ja was pokrzepię. Weźcie moje jarzmo na siebie i uczcie się ode Mnie, bo jestem cichy i pokorny sercem, a znajdziecie ukojenie dla dusz waszych. Albowiem jarzmo moje jest słodkie, a moje brzemię lekkie".

Mt. 11, 25-30

Ile razy jestem w kaplicy jasnogórskiej, wydaje mi się, że Matka Boża patrzy tylko na mnie. Uśmiecha się do mnie. Potem rozmawiamy na różne tematy.

Z ostawiam u Niej wszystko, czym żyję. Lżej mi wtedy. Wiem, że myśli o mnie cały czas. Wiem, że mnie naprawdę rozumie. Odjeżdżam spokojny, radosny, wypoczęty – inny. Na Jasnej Górze biorę głęboki oddech. Ale pozostaje wciąż aktualne pytanie: czego sobie nasza Matka życzy?

Posłuszna Słowu

„Gdy [Jezus] to mówił, jakaś kobieta z tłumu krzyknęła do Niego: «Błogosławione łono, które Cię nosiło, i piersi, które ssałeś». Lecz On rzekł: «Tak, błogosławieni raczej ci, którzy słuchają słowa Bożego i [go] przestrzegają»” (Łk 11, 27). Jeden ze świętych napisał, że ważniejsze od tego, że Maryja jest Matką Jezusa Chrystusa, było to, że była posłuszna Słowu Bożemu z miłością i radością. Od początku do końca. Od zwiastowania po Kalwarię. Cicha, niezłomna, cierpliwa pracownica w winnicy Boga. Tak było na ziemi, tak jest i teraz w niebie. Nie zawsze była fizycznie ze swoim Synem. Ale z pewnością szła za Nim wszędzie myślą, modlitwą, sercem, cierpieniem.

Iść na marginesy społeczeństwa, szukać tam ludzi pogardzanych i pomijanych – to styl Jezusa, którego dobrym naśladowcą był św. Brat Albert.

W ciemnej kruchcie kościelnej nie było nikogo oprócz starszej pani, z niecierpliwością wyczekującej przyjścia spowiednika. Uklęknąłem i przywitałem się z Panem Jezusem. Nagle w ciszy dał się słyszeć szmer, przypominający ciężkie oddychanie. Spojrzałem na starszą panią, ale ten dźwięk nie pochodził od niej.

Kościół dla wszystkich

W ciasnej kruchcie była jeszcze jedna osoba, której wcześniej nie spostrzegłem, która była niczym powietrze – niewidoczna. Starzec z długą brodą, przykryty jakąś szmatą, skulił się w kącie i spał. Do kruchty weszło kilka osób i stanęło obok starszej pani, jak najdalej od skulonej postaci. Wstałem z klęcznika i usiadłem przy mężczyźnie. Reakcja starszej pani była błyskawiczna. Co pan robi? Jeszcze się pan przeziębi na tej zimnej posadzce. Nie czuje pan tego smrodu? Spojrzałem na biedaka i przypomniałem sobie słowa pewnego starszego księdza: Kościół nie może być miejscem dla VIP-ów, hotelem spa czy restauracją, ale musi być szpitalem polowym, w którym każdy znajdzie swoje miejsce – biedny obok bogatego, chory obok zdrowego, umierający obok rodzącego się.

Temat wakacyjnego numeru: Moja Mama i Królowa.

Przeczytasz w nim m.in.:

- Wspólnie tworzymy żywą koronę dla Maryi – jubileusz trzechsetlecia koronacji obrazu jasnogórskiego.

- Wakacje to nie czas wolny od Pana Boga. – Jak można głosić Ewangelię na urlopie?

- Czym jest abstynencja i jaką ma wartość? – Sierpień miesiącem trzeźwości.

XIII Niedziela Zwykła, Rok A

CZYTANIA: 2 Krl 4,8-11.14-16a; Ps 89,2-3.16-19; Rz 6,3-4.8-11; Mt 10,40; Mt 10,37-4

W jednej ze zwrotek psalmu słyszeliśmy: „Błogosławiony lud, który (…) chodzi, Panie, w blasku Twojej obecności.” (Ps 89,16) Tak sławi psalmista tych, którzy potrafią iść za Prawem Boga. Zadajmy sobie dzisiaj pytanie, czy my tak potrafimy iść? Czy rzeczywiście idziemy w blasku Pana? Czy to błogosławieństwo nas dotyka?

***

W latach osiemdziesiątych ubiegłego wieku plagą społeczną w USA byli nietrzeźwi kierowcy wracający z zakrapianych imprez. Powodowali wypadki, ginęli sami i inni użytkownicy dróg.

W pewnym momencie, zadziwiająco szybko, zmieniła się norma społeczna i coraz częściej, bardzo często, na imprezach pojawiła się rola dyżurnego kierowcy. Jeden nie pił, miał być trzeźwy, by po imprezie rozwieźć wszystkich bezpiecznie do domu.

Liczba wypadków drastycznie zmalała.

Dzisiejsza uroczystość kieruje naszą uwagę na dwóch Apostołów – Piotra i Pawła, gigantów wiary. Tak można o nich mówić, gdyż rzeczywiście wykazali się wiarą, która może nam wydaje się niemożliwa. Pamiętać jednak musimy, że oni do takiej wiary dojrzewali, a może lepiej, Pan Jezus kształtował ich wiarę. Ważne jest jednak to, że oni dali się prowadzić, pozwolili, aby wiara w nich wzrastała.

Przypatrzmy się im zatem.

Od najmłodszych lat człowiek nieustannie czegoś się boi. Strach ciągle mu towarzyszy. Dzieci boją się ciemności, potworów, „baby jagi”, którymi dorośli straszą je, kiedy są niegrzeczne. Nastolatkowie boją się reakcji rodziców, gdy nie wrócą do domu o wyznaczonej godzinie, albo jak w szkole pojawią się kłopoty z nauką.

A czy my, dorośli, boimy się czegoś? Nas dorosłych dzisiaj paraliżuje niepokój o naszą przyszłość. Boimy się o to, co będzie jutro, a nade wszystko boimy się śmierci. Jakże ten lęk wzmógł się po ostatnich wydarzeniach, jakie miały miejsce w Europie, kiedy zamachy terrorystyczne przewinęły się przez niektóre państwa naszego kontynentu. Psychoza strachu tak zakorzeniła się w świadomości ludzi, że wystarczył huk wystrzelonej petardy, aby wybuchła panika w czasie wspólnego oglądania meczu w Turynie, gdzie rannych zostało około półtora tysiąca ludzi. Młode małżeństwo mieszkające w Malmo w Szwecji z obawy o swoje bezpieczeństwo nie chodzi do polskiego kościoła, znajdującego się w dzielnicy, w której osiedliła się ludność muzułmańska. Przykładów można byłoby mnożyć.