Kościoły wschodnie znajdują się dziś w przełomowej chwili swych dziejów. Ich wierni masowo opuszczają swe rodzime ziemie i przenoszą się na Zachód – alarmuje prefekt watykańskiej Kongregacji dla Kościołów Wschodnich. Zdaniem kard. Leonarda Sandriego wspólnoty te nie są jednak skazane na wymarcie. Przetrwają w nowych warunkach, jeśli wytrwają w przywiązaniu do swej wiary, tradycji i świętych. Co więcej, dzięki takiej postawie mogą się stać prawdziwymi misjonarzami w nowym środowisku. Mówi kard. Sandri.

Patrząc na różaniec wydawać nam się może, że dobrze znamy ten rodzaj modlitwy. Dla niektórych jest to tylko wędrówka po paciorkach, z kolei dla innych będzie to kontemplacja tajemnic życia Jezusa i Maryi. Prostota różańca nie oznacza wcale ubóstwa tej modlitwy. Z chwilą, kiedy bierzemy różaniec do ręki i dobrze go odmawiamy, to otwieramy skarbiec Bożych łask. Nieustanna, wytrwała i cierpliwa modlitwa czyni cuda.  Nie zdajemy sobie sprawy ile możemy wyprosić u Boga, gdy z pobożnością przesuwamy różańcowe paciorki. Możemy być pewni, że kiedy jednoczymy się z Jezusem i Maryją, a nasze serca wypełnione są po brzegi wiarą, nadzieją i miłością nasze prośby zostaną wysłuchane.

Po przylocie do Bolonii Franciszek spotkał się najpierw z migrantami i uchodźcami, przypominając, że w każdym, kto puka do naszych drzwi, powinniśmy widzieć Jezusa Chrystusa. On bowiem utożsamia się z obcym każdej epoki i każdego stanu, przyjętym lub odrzuconym. Papież podkreślił, że Bolonia jest „portem” docelowym tych, którzy przybywają tu z odległych miejsc i za cenę poświęceń, o których czasem nie potrafią opowiedzieć.

Następnie Papież udał się do Bazyliki św. Petroniusza, gdzie zjadł obiad w towarzystwie około tysiąca osób: uchodźców, migrantów, ubogich. Do stołów, które obsługiwało 20 kelnerów, podano lasange, kotlet z indyka oraz owoce i ciasto ryżowe.

W krótkim słowie przed obiadem Franciszek podkreślił, że to właśnie ludzie ubodzy są w centrum Kościoła, który należy do wszystkich, bo tak chce Bóg, ze względu na swoją bezinteresowną miłość.

Jak bliska wielu z nas jest ta dzisiejsza Ewangelia, w której Jezus napotyka na zatwardziałość przywódców ludu. Mówiąc dzisiejszym językiem, ci, którzy byli zaliczani do grona autorytetów moralnych, politycznych i społecznych, nie chcą uznać w dziełach i nauczaniu Jezusa autorytetu Boga, nie chcą potwierdzić, że ustami i rękami Jezusa przemawia i działa sam Bóg. I właśnie odpowiedzią na taką zatwardziałość jest przypowieść o dwóch synach, która ukazuje nam, iż nawet, gdy uważamy, że jesteśmy blisko Boga, w ostatecznym rozrachunku może okazać się zupełnie inaczej.

Otóż ci dwaj synowie to dwie różne postawy wobec Boga i Jego przykazań. Postawy, które są w nas. Często przeplatają się. Pierwszy z synów na prośbę ojca odpowiedział:

O potrzebie polityki i ekonomii na nowo opartej na etyce odpowiedzialności, wzajemnych relacji i troski o środowisko mówił Papież do przedstawicieli Krajowego Stowarzyszenia Samorządów Włoskich (ANCI). W skierowanym do nich przemówieniu nakreślił wizję miasta, które nie zamyka się w indywidualizmie, korupcji, nie buduje murów prywatyzacji w miejscach publicznych, gdzie mówienie o wspólnocie jest tylko sloganem. Aby je zbudować potrzeba pokornego zaangażowania i codziennego, oddolnego działania. Należy stworzyć w nim warunki do tego, by każdy mógł realizować swoje marzenia, jednocześnie otwierając się na wspólnotę z innymi. Nie można budować miasta dwóch prędkości, gdzie faworyzuje się jednych, a zapomina się o biednych, bezrobotnych.

My i anioły mamy to samo powołanie, „jesteśmy współpracownikami w Bożym planie zbawienia” – podkreślił Papież na Mszy w Domu św. Marty, sprawowanej w święto św. archaniołów: Michała, Rafała i Gabriela.

„Jesteśmy – można by tak powiedzieć - «braćmi»  w powołaniu. Także oni stoją przed Panem, aby Mu służyć, chwalić Go i kontemplować chwalebne oblicze Pana. Aniołowie są wielkimi kontemplatorami. Kontemplują Pana, służą i kontemplują. Ale, ponadto, Pan ich wysyła, aby towarzyszyli nam w drodze” – mówił Ojciec Święty.

W tym szczególnym momencie historii Kościół pilnie potrzebuje odnowienia wysiłków i entuzjazmu w nieustannej misji ewangelizacyjnej – powiedział Papież do uczestników kończącej się sesji plenarnej Papieskiej Rady ds. Krzewienia Nowej Ewangelizacji. W tym kontekście Franciszek zwrócił uwagę na dwa aspekty głoszenia Dobrej Nowiny.

W pierwszym podkreślił rolę i wkład narodów i ich kultur w życie Kościoła. Od każdego ludu, gdzie obecny jest Kościół, płynie bogactwo, które należy uznać i  dowartościować, aby dojść do jedności całego rodzaju ludzkiego. Bogactwem tym są dobre tradycje, autentyczne dary pochodzące od Pana.

Być może jest tak, że już dawno zapomnieliśmy o naszych opiekunach danych nam przez Boga. Czasami może nam się kojarzą oni z jakimiś postaciami bardziej mitycznymi niż realnie istniejącymi. I chociaż w Biblii niejednokrotnie się pojawiają, to raczej traktujemy ich jako postacie, do których zwracają się raczej dzieci – czego zresztą ich uczymy – niż sami ich o tę pomoc prosimy. Zresztą takie podejście do aniołów utrwala w nas dosyć popularny obrazek anioła stróża czuwającego nad dwojgiem dzieci, które przechodzą nad potokiem w czasie burzy po zniszczonej drewnianej kładce. Zapominamy przez to, że aniołowie nie tylko nam pomagają, opiekują się również nami w każdym momencie naszego życia, ale i przekazują nam od Boga Jego wolę, bo takie jest im dane przez Boga zadanie. Dobrze o tym pamiętać, bo przecież Aniołowie dobrze się nam kojarzą. Kiedy ktoś wyświadczy nam jakieś dobro, to niejednokrotnie cisną się nam na usta słowa: „Ty jesteś moim Aniołem”, czyli kimś dobrym, troskliwym pomagającym bezinteresownie.

Nie bójmy się powiedzieć prawdy o naszym życiu, miejmy świadomość swoich grzechów i wyznajmy je Panu, bo On przebacza – to myśl przewodnia  homilii, którą Papież wygłosił w czasie Mszy w Domu św. Marty. Odniósł się w niej do dzisiejszej Ewangelii, która mówi o reakcji Heroda na wieść o Jezusie.