Trzy wydarzenia powinny mieć wpływ na nasze życie konsekrowane. To bowiem, co istotne dla życia Kościoła, przychodzi: w momencie Zwiastowania, w Krzyżu, w Zielone Świątki. W zwiastowaniu Maryja mówi „Tak”, ponieważ wie, że Bóg, który jest Miłością, o to Ją prosi. Potrzeba być świadomą miłości Boga. Posiadanie takiej świadomości, jest równoznaczne z budzeniem mojej duszy, czynieniem jej niezwykle wrażliwą na głos Boga i słowo człowieka. Jest to również warunek oczyszczenia wewnętrznego. Świadomość miłości otwiera człowieka, uwalnia go od lęku o to, co z nim będzie. Co wynika z tego, że mam świadomość, iż jestem kochana przez Pana? Maryja wie, że Bóg może Ją o wszystko prosić. Ja również wiem, w takiej sytuacji, że Bóg może mnie prosić o wszystko, i nie spotka się z moją odmową. Kościół rodzi się z wiary Maryi, z Jej prostoty. Wiele dobra rodzi się w życiu zakonnym z naszej wiary i prostoty. Niepokalana jest wspaniałomyślna i radykalna w swojej decyzji. Gdy mówi „fiat”, historia zmienia swój bieg. Gdy nasze decyzje są po myśli Ducha Świętego, zmienia się nasze życie.

Miłujcie się wzajemnie tak, jak Ja was umiłowałem. Tymi słowami Pan Jezus zwrócił się do grupy Apostołów, którzy byli zaczątkiem Kościoła. Dlatego też to nowe przykazanie obowiązywało nie tylko Apostołów, lecz dotyczy również nas wszystkich, będących w Kościele Chrystusowym.

Po wyjściu Judasza z wieczernika Jezus powiedział: „Syn człowieczy został teraz uwielbiony, a w Nim Bóg został uwielbiony. Jeżeli Bóg został w Nim uwielbiony, to Bóg uwielbi Go także w sobie samym, i zaraz Go uwielbi. Dzieci, jeszcze krótko jestem z wami. Będziecie Mnie szukać, ale - jak to Żydom powiedziałem, tak i teraz wam mówię - dokąd Ja idę, wy pójść nie możecie. Daję wam przykazanie nowe, abyście się wzajemnie miłowali, tak jak Ja was umiłowałem; żebyście i wy tak się miłowali wzajemnie. Po tym wszyscy poznają, żeście uczniami moimi, jeżeli będziecie się wzajemnie miłowali”.

Ewangelie w kilku miejscach mówią o Maryi, która rozważała usłyszane słowo w swoim sercu. Było to podczas Zwiastowania: „zmieszała się i rozważała, co miało znaczyć to pozdrowienie” (Łk 1, 29) jak i wtedy, gdy pasterze przyszli do nowo narodzonego Jezusa i opowiadali, co im zostało objawione o tym Dziecięciu. Maryja „zachowywała wszystkie te sprawy i rozważała je w swoim sercu” (Łk 2,18). Ona nas uczy umiejętności rozważania słowa Bożego oraz zatrzymania się nad tym wszystkim, co nas spotyka.

Czymś naturalnym jest, że dajemy się potrwać wartkiemu strumieniowi wydarzeń bez zastanawiania się nad sensem tego, co przeżywamy, bez rozeznawania dokąd on nas poniesie ani jakie będą tego skutki. Jeżeli reagujemy, to  najczęściej buntem lub sprzeciwem, gdy spotykamy się z niesprawiedliwością czy cierpieniem, albo jak się w tym strumieniu przewrócimy i inni nas poturbują.

Bóg stworzył świat z niczego i przez całą historię jego dziejów, realizując swój zbawczy plan wobec człowieka, wybiera najuboższe środki i najmniejszych, najbardziej pokornych ludzi. On potrzebuje takich narzędzi, by poprzez nie mogła się objawiać Jego chwała i wielkość. Chcąc nam ofiarować największy dar, swojego Syna, wybrał  Maryję, najbardziej ogołoconą i pokorną z wszystkich mieszkańców ziemi.

Maria od Męki Pańskiej, zgłębiając tę tajemnicę Maryi, pisze: „Maryja została stworzona czystą, żyła i umarła czysta. Widziałam pokorę Najświętszej Dziewicy i wszelką pokorę, która jest prawdą. Lustro nie posiada w sobie obrazu słońca, które odzwierciedla. Stworzony na obraz Boga człowiek odzwierciedla piękno Boga. On nie jest miłością, ale obrazem miłości i zjednoczenia z miłością przez odbicie miłości w sobie. Maryja była najpiękniejszym obrazem Boga, toteż bardziej niż ktokolwiek inny wiedziała, że nic w jej niepokalanej piękności nie było jej własnością. To najlepiej tłumaczy jej pokorę i całkowity brak miłości własnej. Było to konsekwencją jej jasnego spojrzenia na własne piękno. Ona je posiadała, widziała, kochała i przez to samo uznawała, że to piękno brało swoje istnienie z Boga samego. W prawdzie, pięknie, miłości nie ma nigdy nic z nas. To Bóg pozwala, aby z Niego samego spadł do duszy płomień, który napełni ją Bożą pięknością” (NS 66).

„Jezus, gdy przyszedł na świat, aby odkupić ludzi – czyli aby dać im życie i dać je w obfitości chciał, aby to nastąpiło poprzez Jego Mękę. Ale Jego Mąka, i stąd Odkupienie – powinny być uzupełnione przez nasze cierpienie „ (Pius XIII).

Prawdziwym dramatem współczesnego człowieka jest poczucie bezsensowności i nieużyteczności cierpienia. To poczucie tak bardzo mocno jest zakorzenione w ludzkim cierpieniu... Dlatego też nie tylko wyniszcza ono człowieka w nim samym, ale zdaje się czynić go ciężarem dla drugich. Człowiek, który nie odkryje sensu cierpienia, nigdy nie zazna radości i pokoju serca. Jednak tego sensu człowiek nigdy nie odkryje na swoim ludzkim poziomie, ale na poziomie cierpienia Chrystusa. Odkrycie zbawczego sensu cierpienia w zjednoczeniu z Chrystusem przeobraża to przygnębiające poczucie. Chrystus bowiem jest w samym centrum cierpienia i zła. Tajemnica krzyża nie należy do przeszłości. Jest nadal obecna w uwielbionym człowieczeństwie Chrystusa.

Gdy zaczął się zbliżać czas, w którym mój kurs i ja mieliśmy przyjąć posługę lektoratu, zacząłem się zastanawiać, co ta posługa tak naprawdę mi da. Na początku, wydawało mi się, że jest to tylko taka formalność, która pozostała z bogatej tradycji Kościoła i która nic faktycznie nowego nie wniesie w moje życie. Wychodziłem z założenia, że nic w moim życiu się nie zmieni, w zewnętrznych posługach, w życiu duchowym, czy w relacjach z ludźmi. Myślałem sobie, że i tak już codziennie czytam Pismo Święte i zamierzam to czynić do końca życia. Mimo wszystko jak najbardziej chciałem uczestniczyć w pielęgnowaniu pięknej Kościelnej tradycji i przyjąć tą posługę.