Włoska policja zamknęła ostatnio pięć nielegalnie działających w Rzymie meczetów. Na te działania wyznawcy islamu odpowiedzieli „modlitewnym protestem”. W miniony piątek zebrali się przy wznoszącym się nieopodal Koloseum Łuku Konstantyna, upamiętniającym cesarza, który jako pierwszy dał chrześcijanom swobodę wyznania. Co więcej, decyzję włoskich władz potępiło też działające w Kairze Obserwatorium Przeciwko Islamofobii, zależne od rządu Egiptu. W specjalnym komunikacie podkreśliło ono, że „zamykanie meczetów może przyczynić się do wzmacniania radykalizmu i dawać ekstremistom usprawiedliwienie dla ich aktów kryminalnych”.

XXX Tydzień Okresu Zwykłego, Rok C


Ef 4, 32-5, 8; Ps 1, 1-2. 3. 4 i 6 (R.: por. Ef 5, 1); J 17, 17ba; Łk 13, 10-17



Grzech pierworodny wykrzywił obraz świata w naszych sercach. Więc nie wszystko, co złe spostrzegamy rzeczywiście jako zło. Ulegamy temu złu, wybieramy je codziennie, a jednocześnie buntujemy się przeciwko cierpieniu, które dotyka nas, jako konsekwencja wyboru zła. My jednak tego nie widzimy. To właśnie bunt nie pozwala nam spojrzeć obiektywnie, w związku z tym, nadal nie dostrzegamy przyczyn takiego stanu rzeczy i bardziej pogrążamy się w kolejnych wyborach zła.

Specjalnie dla Czytelników  Serwisu „ Via ad Deum ” poprosiłam o.Władysława Kozioła OMI – misjonarza i egzorcystę, o krótką rozmowę

Jaka była Ojca droga do pracy misyjnej?

Praca misyjna jest wpisana w charyzmat Zgromadzenia Oblatów, do którego należę już prawie 45 lat. Wstępując do tego zgromadzenia wiedziałem, że będę misjonarzem i prędzej, czy później wyruszę z Polski głosić Dobrą Nowinę w krajach Afryki, czy też Azji. Szczególnie pociągała mnie Afryka i zawsze chciałem tam pojechać. Już w szkole podstawowej, po przeczytaniu „W pustyni i w puszczy” marzyłem o przygodach na Czarnym Lądzie. Zresztą moi koledzy z 7-mej klasy nadali mi nawet żartobliwy przydomek „Odkrywca Czarnej Afryki”. W seminarium bardzo interesowałem się misjami ad gentes i wspólnie z kilkoma innymi klerykami redagowaliśmy pisemko misyjne, to był taki biuletyn, który ukazywał się raz na miesiąc i nosił znamienny tytuł „Mrówczy ślad”. Zamieszczaliśmy tam często wypowiedzi misjonarzy, którzy przyjeżdżali na urlop do Polski z misji w Afryce, czy też w Kanadzie. Każda kolejna opowieść ożywiała na nowo marzenia, aby także wyruszyć ich śladem. Jednak na początku nie było to takie proste. Zaraz po święceniach kapłańskich zostałem posłany do oblackiej parafii w Kędzierzynie-Koźlu, gdzie pracowałem wśród młodzieży przez 4 lata. Bardzo miło wspominam ten czas, którego owoce noszę w sobie do dziś. Jednak myśl o wyjeździe na misje do Afryki nie dawała mi spokoju.

Samoocena czy ocenianie innych – czego jest we mnie więcej…? Dbając o własny pełny rozwój osobowościowy, człowiek powinien dokonywać weryfikacji podejmowanych decyzji, a co za tym idzie, także podejmowanych działań, kroków. Powinniśmy potrafić popatrzeć na siebie takich, jakimi jesteśmy. Jak mówią często dojrzali ludzie, to jest najlepsza szkoła życia, kiedy życie cię uczy i kształtuje. Ktoś powie, cóż w tym dziwnego, nie jest to żadne nowe odkrycie. Owszem, ani „Ameryki”, ani nic nowego nie odkrywamy tym stwierdzeniem, ale jak też życie pokazuje, pomiędzy „wiedzieć” a „stosować się do tego” niejednokrotnie jest rozdźwięk w naszym życiu.

W ramach rozpoczętego przed tygodniem cyklu środowych katechez o uczynkach miłosierdzia Ojciec Święty mówił dziś o dwóch z nich: „głodnych nakarmić” i „spragnionych napoić”. Zwrócił uwagę, że jedną z konsekwencji tak zwanego „dobrobytu” jest zamykanie się ludzi w sobie i niewrażliwość na potrzeby innych. Tymczasem trzeba zaakceptować pilne potrzeby naszych bliźnich, w tym te, które odnoszą się do głodu i pragnienia.

Postać św. Maksymiliana Kolbego, przykład wielkiego duszpasterza, który oddał życie jako więzień, przywołał Franciszek w homilii na wtorkowej Mszy w kaplicy Domu św. Marty. Papież wskazał, że dobry pasterz idzie zawsze za Jezusem, a nie goni za pieniędzmi i układami. Stąd też nawet wtedy, gdy wszyscy go opuszczą, zawsze będzie przy nim Pan, a samotność nigdy nie będzie powodem zgorzknienia. Ojciec Święty komentował fragment Drugiego Listu do Tymoteusza, mówiący o ostatniej fazie życia św. Pawła, który po latach wspaniałej misji ewangelizacyjnej doświadczał opuszczenia przez bliskich i trudów więzienia. Papież wskazał, że trudności i osamotnienie nie oznaczały jednak dla Apostoła „wewnętrznego opuszczenia”, ponieważ zawsze był przy nim Pan.

Ponad milion dolarów to wartość projektów misyjnych realizowanych w tym roku przez Papieskie Dzieło Rozkrzewiania Wiary w Polsce. Większość ofiar pochodzi z ubiegłorocznej Niedzieli Misyjnej, kiedy zebrano ponad 4,2 mln zł.

Wielu już starało się ułożyć opowiadanie o zdarzeniach, które się dokonały pośród nas, tak jak nam je przekazali ci, którzy od początku byli naocznymi świadkami i sługami słowa. Postanowiłem więc i ja zbadać dokładnie wszystko od pierwszych chwil i opisać ci po kolei, dostojny Teofilu, abyś się mógł przekonać o całkowitej pewności nauk, których ci udzielono (Łk 1, 1-4).

Święty Łukasz: lekarz ludzi i dusz.

Mimo znacznych postępów na świecie, gdy chodzi o promowanie praw dzieci i ich ochronę, nadal codziennie umiera 16 tys. z nich – przypomniał stały obserwator Stolicy Apostolskiej podczas 71. sesji Zgromadzenia Ogólnego Organizacji Narodów Zjednoczonych. Abp Bernardito Auza zwrócił uwagę, że głównymi ofiarami obecnego kryzysu humanitarnego w różnych częściach świata są nieletni.

Papieski dyplomata odnotował też dotychczasowe sukcesy wspólnoty międzynarodowej na tym polu. Z uznaniem odniósł się do stale spadającego wskaźnika śmiertelności zarówno matek, jak i dzieci poniżej piątego roku życia, głównie w Afryce Subsaharyjskiej. Podkreślił, że coraz więcej dzieci ma szerszy dostęp do edukacji, wody pitnej i najnowszych technologii, także w krajach najbiedniejszych.

Z każdym rokiem na świecie rośnie ubóstwo, a jednocześnie bogaci jeszcze bardziej pomnażają swoje majątki. Dane te przypominają kościelne organizacje pomocowe z okazji przypadającego 17 października Międzynarodowego Dnia Walki z Ubóstwem. Organizacja Narodów Zjednoczonych szacuje, że aż 900 mln ludzi żyje obecnie w skrajnym ubóstwie, a majątek zaledwie 1 proc. ludzkości przekroczył zasoby pozostałych 99 proc. mieszkańców naszej planety.